4298 resultaten.
Woudzang
poëzie
3.2 met 11 stemmen
4.273 En uit het hemelgroen dier ruige koppen,
Die schudden : ja, en neen, van woede ontzind...…
de wandeling
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.975 in een strakke trui
en dito broek
loopt zij mee in het groen
ze heeft een rode blos
en wapperend haar
met een blik in haar ogen
gericht op ver mededogen
nee, ze is hier duidelijk;
een spanning, sterk aanwezig
ik voel me soms een dier
zeker in het groen
ach, je kent mij
ik zou nimmer wat doen
ze is een lopend voet-stuk
en kletst al…
Roos van de geest
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
691 Het grote vergeten begint
herinneringen glijden weg in duisternis
er komen geen nieuwe
Je maakt een reis terug in de tijd
naar je jeugd, naar je geboorte
een reis alleen, zonder ons
Wat je maakt tot mens, tot wie je bent
wat je verheft boven dier zijn
schilfert af, roos van de geest
Wachten op het einde
een reuzenbaby in een luier
dat…
De zilvermeeuw
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
729 striemende regen, genadeloos
verstompen het opgejaagd dier
verkleumd door dreigende teloorgang
eens rijk aan golven gewonnen zilver
kunnen niet meer schoon poetsen.
Deze vuilnis verteert ie niet,
nee alles verliest zijn glans
met deze rampspoed.…
Naar het leven
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.378 Paren wij
Als wilde dieren
In Edens hof
Naar zaligheid.…
Ontwaken van de geest
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
690 Door de kleine stap per generatie,
waarmee we blijkbaar genetisch de
weg afleggen tussen voorouderlijk
dier en ultieme mens die emoties
beheerst, zijn wij pas halverwege.…
de ooievaar
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.180 het dier zit wat armoedig in de veren
een rafelig en slordig ogend pak
z’n financiële toestand – droevig zwak-
verhindert aanschaf van gepaste kleren
hij schrijdt hautain, als opgeblazen heren
van adel met een lege plunjezak
een overdaad aan schijn en kouwe kak
z’n snavel echter blijft hij kranig weren
hij staat bekend als brenger van geluk…
Elfjes
hartenkreet
1.1 met 29 stemmen
1.404 Land
rondom ons
dieren, planten, boeren
ze horen bij elkaar
natuur
Waterval
van woorden
niet van water
overspoelen ons uitermate weldadig
Woordenboek.…
S.O.S.
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.657 de wereld was niet groter dan het hier
toen wij bij avondlicht de kust bezochten
en wijzers wezen lang niet elk kwartier
hoewel we om een eeuwigheid verzochten
we voelden ons als opgejaagde dieren
die dorstig smachten naar een heilzaam vocht
vol overgave streken we banieren
elk middel was geheiligd, alles mocht
gehaast persten we druiven…
eerbied voor een knoop
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
853 Equus caballus edel dier
werd al vroeg veel eer bewezen
neem Midas koning te paard van Phrygië
die in zijn garelen van de disselboom
kunstig alle vertwijfeling wikkelde
over zijn kans op meer heerschappij
Alexander van Macedonië
werd te Gordium in het voorbijgaan
gewezen daar zit 'em de knoop
van de bij Jupiter geëerde wagen
al eeuwen…
Een gevaarlijk keerpunt
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
710 schrikt hij van wat het voorstelt
Waarschijnlijk dat de mensheid
te wankel voor zo‘n werkelijkheid
waar hij niet voor is gemaakt
in een pandemische hysterie
van ’n lemming-achtige aard
met liederlijke kreten
als door de duivel bezeten
in anarchistisch geweld opgaat
Halfwassen puberende mensheid
onderweg van voorouderlijk dier…
De zachte krachten zullen zeker winnen
poëzie
4.1 met 52 stemmen
29.198 Liefde is de zin van 't leven der planeten,
en mense' en diere'. Er is niets wat kan storen
't stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.
--------------------------------------------
uit: Verzonken grenzen (1918)…
Het falen van de kunstenaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 De aarde die hij ooit schiep
Is veranderd in een chaos
Van Amerika, tot China
En van Chili tot aan Laos
Als eerste kunstenaar ooit bestaan
Boetseerde hij mens, dier en natuur
Maar bij alles wat zich op aarde afspeelt
Staat hij niet meer aan het stuur
En kijkend naar het aardse leven
Dat in niveau zeer ver is gedaald
Vraagt de oude man…
Nou 's een beter luchie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
412 Buiten door het vrije veld en door beemd
in frisse koelte of door de zon bruin gebrand
trekkend zo vrij en blij door het vlakke land
lichtelijk van ruimte en natuur ontheemd
genietend in de wei van het grazend vee
van alle dieren op het land groot of klein,
tenminste als ze ergens op de wei nog zijn,
met enig geluk zien we ook nog hert of ree…
“Inner child“
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
823 Winden om haar slapen, haar
hoofd baadt in glanzend licht
en in de schoot van wilde zwanen,
haar ongetemde ritme - in houten
klos met zwierig touw -, schrijft
cirkels in de hemelboog, ze kust
in tegenwind de dieren, drijft
ze aan tot goede daden, in relatie
tot de schoonheid van haar wezen,
in haar zelf gevonden, zich niet
bewust van…
De profundis
poëzie
4.0 met 8 stemmen
4.156 Wij zijn de overwonnenen
op de zuiderstrook der lage landen langs de zee
De zee was niet ons goed
al schuren hare zoute waatren zuiver ons strand
van bitterheid
Soms is een plant ons goed nog
en dieren
Ik meen daarmee buiten de paarden
schepershonden van Mechelen of Groenendaal
die na de schilders de roem van…
Fossiel uit 1952
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 spieren woont de koning van de stilte,
de drum wordt aangeslagen door een
vermoorde sjamaan, de zandkorrels op de
paardevel aan de rand van de Seine
schieten dwars door mijn ogen, de kassen,
de hersens en dan door de schedel het
luchtruim in, van een god uit steen gehouwen,
zo kil en grillig, dat ik mijn zwarte longen
tracht uit te roken, een dier…
Voor een natuurdichter
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.255 Hoe is op deze dag mijn hart bewogen,
Dat mart in ’t bos en wil er niet vandaan,
Het weet de pracht dier zuilengang en bogen
En uchtendlucht aan ’t einde van de laan.…
Het veenkoloniaal volkslied
poëzie
4.3 met 6 stemmen
3.358 Aan de zoom dier poelen
Staan zij peinzend stil.
Broeders op ten strijde,
Op, de band geslaakt,
Die de schatten kluistert
Door 't moeras bewaakt.
Ja zij hebben moedig
D' eed'le strijd volbracht
En een schat verworven
Voor het nageslacht.
Hunne namen blinken
Met ondoofb're glans
En wij vlechten juichend
hun een heidekrans.…
Homo Sum II
poëzie
3.6 met 16 stemmen
4.282 Ik ben de Dúivel-god dier grúwbre oorkónde,
't Vervlóekte Boék van laffe deémoed, klein,
Die loert, die loert, koud-donker, donker-rein,
Of Hij die ménsjes niet verdérven kónde.
Ook Hij droeg fier, op 't lijf vol eeuw'ge pijn,
Eén matelóze, toégeschroeide wonde,
Dat alles had zó anders kunnen zijn. -
Zijn Zijn....…
Naakt
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
719 hebben hun woord
daar niet op gebaseerd
maar ik denk dat mijn verdriet
geen andere weg kent
dan het accepteren van het huilen
te lang hield ik mijn tranen verborgen
tegenover de mensen die mij niet wilden kennen
en nu sta ik voor U, met mijn piemeldier
in zijn dagelijkse gedaante
niet meer zo koppig en hardnekkig
maar gewoon als dier…
Halverwege Homo Sapiens (prozagedicht)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
491 We lossen
niet als een dier op in de omgeving maar onderscheiden
ons er heel zelfbewust van; het denken over onszelf is
beperkt omdat in het gedachtekanaal plaats is voor maar
één gedachte tegelijk die voortdurend onderbroken wordt
door urgente informatie.…
DE DIERENTUIN
hartenkreet
2.1 met 12 stemmen
1.755 Eigenlijk zoeken we gelijkenissen
bij de apen voelen we ons thuis
herkennen familieleden
hebben ineens geluiden in voorraad
om alles te verhullen
nemen we de kinderen mee
want die vinden dieren zo leuk
nee, wijzelf zoeken bevestiging
dat is toch precies mijn collega
moet je dat verwaande smoel zien
kijk tante Mien op haar best
je lacht…
Duivel noch God
netgedicht
4.2 met 48 stemmen
1.270 aan hetgeen gegeven
hard als steen zal ik zijn, zwaar wandelen
ploeteren in het zweet des aanschijns
om het verschil te ervaren
dagelijks nog eten wij zelf van de appel
maar blijven de vinger naar buiten toe wijzen
de verantwoordelijkheid of wezenlijkheid
welk van de twee is ons te groot, te zoet
om er tegen te blijven vechten, als dieren…
Zilte voeten,
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
534 Wij leefden, grazend als de dieren
in het stille dal van een duinpan,
spelend in het licht en zon en met
elkaar om steeds een eerste bruiloft
te vieren, beschut tegen raadselen
van de toekomst en de wind, wie van
ons het ruisen van de golven, het spel
van elementen wilde zien, besteeg
het helmgras naar de top, tuurden
naar de kim en verder…
Droom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
538 dat ik de lakens deel
en koffie slurp bij het onbijt
het is met die verwaaide kop van jou
dat ik mijn geheimen deel en
grapjes maak over niets in het bijzonder,
dat ik de clown uithang en
al wat mij bezwaart bespreek
het is met die vermoeide blik
dat ik dezelfde passie deel voor
schoonheid en voor kunst
voor landschappen, planten, dieren…
Geinspireerd door de Heilige kerkvader Augustinus
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
611 raam
en ondervraag de maan
hoe zij de
duisternis
van nacht met
haar glans verdrijft
Ik huiver
en zie het
ontelbare
heer der sterren
en vragen
dwarrelen
door mijn hoofd
Ik zie
omhoog
vanuit mijn raam
en ondervraag de zon
Voel de
warme straling
die volstaat
voor het zaaien
van de dag die
in kleuren ondergaat
Dieren…
GRETA OVER NABIJHEID EN DOOD
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 Samen met Frans een lange nacht gehad
In een hotel, twee kamers naast elkaar
Dat het gebeuren zou was zonneklaar
We zochten en we vonden onze schat
Werden de vleugels van één adelaar
Die zijn gewicht met wind en wolken mat
De kracht en gratie die het dier bezat
De schaduw ervan boven ons als paar
De bliksemdrager zou verongelukken
Uiteenvallen…
Buiten of binnen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 Laat mij haastig gaan door velden en beemden
schrijden door het schone vlakke land aan zee
genieten van dier en boom en grazend vee
van lucht en wolken wil ik niet vervreemden
vogels wil ik door het luchtruim zien zweven
sierlijk rank en slank door het azuren blauw
vanaf velden nog glanzend van ochtenddauw
dan ziet men weer een wereld vol…
HARTELOOS MOOI
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
829 Toen de eerste regendruppels daalden
zuchtte ik gelijk het dorre lover, zacht
Wat had mij toch naar hier gehaald en
waarom trotseerde ik die zwarte nacht
Verre klonk het krijsend schril geluid
van een onheilspellend nachtelijk dier
Koude rillingen roerden stil mijn huid
ik huilde om haar, reeds drie kwartier
Grauwe wolken dekten verre de…