inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 22870):

Ontwaken van de geest

In nog slapend leeg land breekt de
zon dwars door sluiers ochtendnevel;
sporen wijzen op de mens hier in
de oertijd tijdens de dageraad van
z'n geest; hij spreekt er de eerste
zin om zijn verwondering te uiten.

Mijn verbeelding, oersterk vandaag,
laat mijn voorvader verschijnen;
groot de afstand tussen ons in tijd
klein het geestelijk verschil;
we begrijpen elkaar woordloos
weinig is er genetisch geschreven.

Door de kleine stap per generatie,
waarmee we blijkbaar genetisch de
weg afleggen tussen voorouderlijk
dier en ultieme mens die emoties
beheerst, zijn wij pas halverwege.

Schrijver: Custor
Inzender: Janneke Koster-Baas, 8 sep. 2008


Geplaatst in de categorie: filosofie

3,5 met 6 stemmen 333



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)