4214 resultaten.
Wiegend ontwaken
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
525 Laat mij wiegend wiegen
op de melodie van tokkelende, druppelende,
warme, vochtige regentranen
glijdend van blad naar blad
uiteenspattend op vruchtbare grond,
verdampend tot nevelige blauwe slierten.
Ik proef het mistige vocht op mijn lippen
en laat een druppel vallen in mijn mond.…
Identiteit ?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
655 Tekent de passie uit het bloed
van oude zuilen, mozaïek over de
grond gezaaid als duizend sterren,
gekleurde lampionnen waarin de
horizon voor liefde gloort, waarvoor
de kampioenen streden, bijgezet in de
adem van het verleden, gebalsemd
in een lange zucht van zwijgen.…
niets meer...
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.027 Als in een waas
Loop ik rond
Elke keer weer
Zak ik door de grond
Waarom nu ineens?
Dat onweerstaanbare verlangen
Wat en waar ben ik
De laatste tijd geweest?…
De dwaze maagd
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.467 wie heft heel mijn wezen van aard-zware grond?
Ik weet te goed uit al mijn dromen
dat geluk in diepste doorstraling bestaat
en weet dat het eenmaal tot mij moet komen
in de godlijke vorm van een menselijk gelaat !
En daarom ...…
schaak - mat
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
985 alleen is er zoveel te delen
laag voor laag legt hij haar voordeel uit -
alfabetisch lexicografisch
alleen dan- zegt hij- alleen dan
andermaal verzamelen zich een voor een
zwarte raven in haar haar
ze krijsen in haar oor
nog eer het startsein is gegeven
is het spel opnieuw begonnen
met voorbedachte rade
zet hij pionnen uit
waar de grond…
Iphigenia gedood door Euriplates
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 (Hij valt snikkend op de grond)
Hij: dit stof is mijn getuige
het ruikt naar wraak
en ik zal de mijne krijgen!
zeg mij wie!
…
Koor: op Ida is zijn woonstee
haar vaders wraak compleet!
Hij: Zeus! Ik vervloek u!
(Woedend waanzinnig verlaat Euriplates Thira, zeil zettende naar de berg Ida op Kreta, de woonstee van Zeus.)…
Gods aangezicht het is...
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.276 Gods aangezicht, het is de atmosfeer,
Het zijn de bomen, is der wolken veer,
De akkers en de gronden en de dalen,
De bergen en de schitterende schalen
Der zeeën, waar de zilvervis in school,
Gods aangezicht is in de veldviool,
In struik en plant en in der dieren oog,
Het is Gods beeltenis, die uit de takken vloog,
Wanneer de vogel op…
Macht
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.486 Met z'n armen, taai lijk vlegels,
wonk de smid op hen en stond,
vaste, vóór z'n stalen aambeeld,
lijk genageld aan de grond.
In z'n vuisten, zat 'n tange,
die 'n gloeiend ijzer greep
en het, lijk 'n rode kreefte,
tussen heure benen neep.…
Toen we van oorlog
gedicht
3.5 met 2 stemmen
9.611 .*)
Zo hard en zo lang sloegen wij erop
dat wij uiteindelijk allemaal
zonder uitzondering lurp waren
en uitgeput op de grond vielen
en ons innig tevreden voelden
en naar elkaar knikten
onze wonden likten en ons bloed
uitspuwden in bakjes
samen met onze losse en afgebroken tanden,
die wij sorteerden en zorgvuldig telden,
zodat de afloop van…
Amsterdam
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.740 Weer varen boten langs mijn raam
raken mijn vingertoppen de alledaagse dingen
en strijken ze glad, strelen het verleden: vaal-
geworden vergezichten, zelfportretten
in clair-obscur, herinneringen -
Paard dat draafde maar nu op stal staat te wachten
tot het voorbij is, de winter, tot
uit harde grond gras opnieuw groeit,
zwaar wordt, snijdt.…
En toch
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.098 ze zou zich mooi maken
maar daar kwam het niet meer van
toen haar echtgenoot haar vond
ze had zich tijdens de afwas echt lelijk
verwond, lag bloedend op de grond
(een glas , geheel per ongeluk)
terwijl ze naar het ziekenhuis werd
gebracht
verheugde ze zich op rust. gek ze
had niet eens geweten dat ze zo
moe was geweest. haar huwelijk…
Reizen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
730 Zeehonden stromen als koelkasten over de bergen
Voorbij zijn de groene dagen
Eeuwig duurt de voortkabbelende stilte
Eindig zijn de bemoeizuchtige vragen
Ooit stond ik alleen, te paard onder de kraan
Nooit was ik samen, maar enkel zonder hart
De reis die ik heb afgelegd, heeft me gebracht naar natte gronden
Daar waar het veen mij nog steeds…
Het putje van Heiloo.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.189 Daar knielt hij neer, en bidt zijn Heer,
Daar opent zich de grond.
Daar vloeit een zilverklare bron,
Die alle nood verdrijft,
Waar Willebrord zijn dank bij stort,
En die gezegend blijft.
Dat is de put van 't klein Heiloo,
In Kenmerland beroemd;
Die 't wonder looft ontdekk' zijn hoofd
En strooi hem met gebloemt.…
Doorschijnend zand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
454 Er is een licht door de noorderwinden aangespoeld
een krans van schuim stift de lippen van het avondrood
haar grond gemarmerd, de honger is gestorven, de dood
gewit met kokosmelk , de lach ontbloot in elk kindergebit
Daar worden mensen door de zonnegod aangeraakt
regeren trommels waarin de mensen de krijgskleur tonen
de vervoering een…
Maannacht in Elche
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.986 maar terug door het zilveren woud
- de palmen staan recht en stil
en de schaduwen liggen geveld
langs de grond van het zilvermeer -
vraagt het bang: ‘wat is het verschil
tussen deze sneeuw en de dood?’
alsof het míjn angst had gehoord
ik antwoordde niet
en zwijgend liepen wij voort.…
Maannacht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.111 De wind streek langs de gronden,
de aren wuifden zacht,
beruiste bossen stonden
verlicht in sterrennacht.
En zie, mijn ziel, zij spande
haar vleugels machtig uit,
vloog door de stille landen,
als ijlde zij naar huis.…
Gehandicapt kind, als ze vragen naar je...; een suggestie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
983 En met wat zelfspot en humor antwoord ik dan, Giulia's handje vasthoudend:
"Giulia doet het goed op school
ze zit bij mij in de klas
daar geef ik ook les
dagelijks
ze is bijster intelligent
en ook pragmatisch aangelegd
verbaal verrassend
en diepe gronden
in haar stilte
Ik heb haar een klas laten overslaan
ze steekt met kop en schouders…
Over de steile heuvels
gedicht
2.5 met 2 stemmen
3.085 Over de steile heuvels vlokken schapen
een colonne koeien probeert een wolk voor te blijven
die zijn reusachtige schaduw op het gras achter zich aan trekt
over een slobberweggetje klim ik, een emmer
in zichzelf klotsend water, de heuvel op
het land afduwend zoals vanuit een vliegtuig
de wereld langs een diagonaal wegdrupt
een slinkend stuk grond…
Poppen ogen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
480 Toen ik je opraapte van de grond zag ik dat je mondje ook scheef stond.
Huilend onderweg naar huis, neerkijkend op het hoopje narigheid
schrok ik nog een keer en huilde luid!
Je hoofd was leeg, 'k kon er zo inzien!
Was ik iets vergeten lag dat nog op straat misschien?…
Gedachten van een kwal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
524 Ik moet zo zachtjes aan gevoed
Potdorie nog, waar blijft de vloed
Wanhopig ben ik tot en met
Ik vrees, dat ik het niet meer red
Gegroet mijn ziltig paradijs
Nabij het einde van mijn reis
Daar heb je Kille Kobus al
Da's net als ik een vreemd geval
Hij zwaait zijn zeis wild in het rond
Zijn doodshoofd bijna op de grond
Hij raapt me op…
Herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
561 Bladeren dwarrelen over de grond,
de wind speelt er mee in het rond.
De bladeren aan de takken verkleuren
dat is iedere herfst hetzelfde gebeuren.
Prachtige, goud gele tinten verschijnen,
maar zullen helaas spoedig verdwijnen.
De bomen worden kaler en kaler
weer en wind steeds schraler.…
Eenzaam moederhart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.063 Het huis is plots eenzaam zonder haar snelle pasjes
het kamertje opgeruimd, geen spelletjes op de grond
netjes op een rij hangen weer de pakjes en jasjes
foto’s op de kast, toen ze vol energie was en gezond
Weemoedig zit zij nu bij ‘t lege bedje in haar kamer
en streelt liefdevol herinneringen van haar lieveling
zij kan niet meer verder denken…
Dichten is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
540 Resultaat nul dacht je
Maar je vond de tocht zelf, het speuren
Spint uit eigen beweging een labyrint
Ik vind een draad die me vooruit gaat
Naar de grond waaruit alles ontstond
Het DNA van het wereldgebeuren
Dichten is een poging te spreken over de oorsprong die je vergeten had…
Gepikte kleuren
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
618 Dat mag niet, zei de jonge gast,
met 'n glimlach om z'n mond
stel dat iedereen hier plukte,
op dit kleine stukje grond?
Ze keek 'm aan en zei toen zacht:
ik pluk ze voor m'n man z'n graf,
heb geen geld om bloemen te kopen
dus moet ik hier wel plukken toch?
Want met lege handen naar het graf,
dat kan niet, is een straf!…
Napoleon.
poëzie
4.0 met 6 stemmen
1.768 Hij klimt; beveelt; de grond ziet bloed bij bloedstroom vloeien;
Zijn arm omgrijpt Euroop, zijn oog verslindt heel de aard;
De Vorsten biên de hals gedweezaam aan zijn boeien;
En 't mensdom heinde en ver valt neder voor zijn zwaard.
ô Almacht, ziet Gij 't aan?…
over schoonheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
608 spreiden ze zich
in opwaartse kracht naar je vingers, zoals in een delta
ik kan ze vangen, tot me nemen en voel het water van de
Eufraat -of was het de Tigris-, water uit het paradijs
de hand is open om gevuld te worden met zoete dadels
rijpe vijgen, een enkele pittige olijf: vruchten van het
landschap dat je ons toont
we lopen over oeroude gronden…
herrijzen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
468 als ik om mij heen het land zie
dat lustig de eitjes tikkend
het paasfeest samen viert
krabbelt kriebelend in mij
de belofte van nieuwe lente
want waar wij pasen vieren
ontwaakt ook de natuur
die uit de grond kruipend
zoals de maker van dat alles
het leven ons herrijzen doet
in de zoektocht naar het licht
doorbreekt het slapend zaad…
Explosief
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
658 De Tuin met 't punk-groenharig gras
Staat explosief t'ontluiken
Ze barst uit 't geurig struikgewas
Met kleur'ge bloesempruiken
De Lente zingt: nu is 't mijn beurt
Ik kan niet langer wachten
'k Wil dat jij Zon de Aarde kleurt
Met universe krachten
De vogels hebben 't aangevoeld
Zijn laaiend opgetogen
De grond herleeft; wordt omgewoeld…
hou vol
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 liefhebben en vechten
beschuldigen en verenigen
ik kan me niet voorstellen
dat jij verdwenen bent
de vreugde en de chaos
de demonen ook
die ons maken wie wij zijn
ik zou verdwalen
als je mij verliet
jij sloot jezelf op
lag daar op de grond
toen ik de deur openbrak
je naar binnen trok ook
om je hartslag te voelen
je moet het gehoord…
Nachtwaker en die vallende ziekte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
484 Al giert de wind en buldert deze zowaar
al gieten wolken water en wordt het later
en later, sloeg zelfs de grond even aan het beven
jij weet al de aanvallen duren soms slechts even.
Soms worden zaken je helder in die nacht getoond
om te koesteren dat je tijd hier in vrijheid bewoond.…