7668 resultaten.
kleine mysteries
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
497 nu het
virus blaffend
gaten in het
leven vreet
weten we
dat bomen
geen gouden
appels dragen
nu stemmen
verstarren
in monotone
virustaal
wekken we
ongeboren
woorden tot
leven
nu we
de wet op
de zwaartekracht
tarten
verheffen we
gewone
mensendingen tot
kleine mysteries
nu we
in de stilte
stiller
worden…
Afscheid van het oude huis.
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
928 Nog één keer de tuin in
waar de bomen gerooid zijn
en de poezen begraven.
Molly de grijs gevlekte moederpoes
die stierf tussen de spinazie.
Rijden langs het oude huis,
ik kan het niet en wil het niet
kijken hoe de haag niet langer
scheef geschoren is.…
E2
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
442 Hier sta ik
Eenzaam achter glas
Een wijze uil kijkend
Vanuit een hoge boom
Die het even niet meer weet
De vrijheid loopt
Daar beneden over straat
Frank vrij jong en kwiek
Zoals het jeugd meestal vergaat
Vrolijk en gezond
En hier boven op E2
Loop ik rond
Met een infuuspaal
Als schaduw aan m'n zij
Mijn strohalm met het leven…
Liefdevol raken
netgedicht
5.0 met 451 stemmen
436 ik zag energieën
vervloeien als
wij stoeiden
niet in de
harde greep die
vaak te pijnlijk bleek
wel in elkaar
liefdevol raken om
zo intimiteit te maken
waar spanningen
ontladen die wij achter
ons hebben gelaten
als hoge bomen
zwiepen zal gevaar
naar angst verschieten
pas als liefde
werkelijkheid droomt
en wij ons verliezen…
Nachtwoud
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
476 Met iets dat er ontroerde in verdriet
misschien in schemerlicht iets anders leek
in Amsterdam Oost, in een mistroostige
eetgelegenheid brak zij het brood
en schreef in het avondschrift
woorden over het nachtwoud:
Bomen van het nachtwoud
staan in duisternis samen
onder sterren van de nacht
jonge takken spruiten naar de hemel
onder het…
Vervlakking
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Nergens klinkt geluid zo iel
als waar geen bomen
bergen of muren zijn
in eindeloze ruimte van een ziel
waaraan elke hoop is ontnomen
enkel ontluisterd in pijn.
Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…
In haar eigen zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 de wateren liggen in korte golfjes
zilverblauw
onder de kleurenboog
maar de droeve wolken
onder de verwoestende stadswind
met de pijn van een aangedane boom
met wormstekige bladeren
vol met stervende vlinders
maken haar stem droef van ingehouden tranen
maar in haar eigen zijn
in wonderlijke lichtkring rood als fluwelen…
Seizoenen komen en gaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Proestend druipend voorover gebogen in de wind
loopt hij op het melkwit grint
Veegt de hangende tranen uit zijn baard
terwijl het meisje voorbij galoppeert op haar paard
Seizoenen komen en gaan
het witte huis de bloesem
stille boom onder de gouden maan
De blauwe rivier
ik herleef ze
schilder met vrije adem de bruisende zee
het…
wat je ervan maakt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
418 je schildert je ziel
in as- en aardetinten
een donker palet
bestrijdt de leegte
de grauwe werkelijkheid
de grijze tonen
je verdedigt je
tegen molens en reuzen
te vuur en te zwaard
bezielt de stenen
zandkorrels en de bomen
steekt de vuren aan
je veegt geesten weg
rijgt de witte kralen aan
zingt een liefdeslied
schopt de tijd…
Verwachting
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 Laten we er zijn
als er sneeuw ligt
Laten we er zijn
bij de eerste lentedag
de eerste bloem
het vroege ochtendlicht
Laten we onder de bomen gaan liggen
Laten we er zijn
op een zomeravond
aan zee
Laten we gekleurde bladeren zien vallen
Laten we in de wind gaan staan
en in de regen
Alles stroomt
Alles uit de tijd gelicht
en vol betekenis…
Dromerijen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 In het schijnsel van vroege maan,
dansen silhouetten tussen vermoeide bomen
waar wolven huilen en durven te komen,
dan bront mijn stille waan
Bij het dwalen door het leven.
Eén bewegen waardoor spiegels breken
en het gelaat smeekt om te vergeven
door alles met liefde te strelen.…
Voila, ik ben wakker
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
455 De morgenstond stond koud en blond
Bij mij op het venster te kloppen
Bomen en vogels besproken haar naam
Als hielp ze beholpen de rozen uit knoppen
De wind preste haar boezem ineen op het glas
Nieuw besef kwam als zuurstof mijn lijf in gegleden
Dat onder de dekens, gekruld als een vrucht
Naar het diepere land van de droom was gevlucht…
Seizoenen Haiku
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
558 Moeder Natuur zucht
Vier seizoenen in één week
Dat is wel wat veel
Libellen paren
Terwijl de paddestoel groeit
Bomen kleuren geel
De struik aarzelt nog
Krokus weet het ook niet meer
Wordt het koud of warm
Nieuw blad in de knop
Naast het vallende blaadje
Vivaldi fronst diep
Dan speelt de viool
Klanken van alle kleuren…
plaats relict
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
460 hier moet het zijn
-dit is de plek;
hic locus est
bomen, regen, zon
verweerd maar onverdreven,
het water is stil gebleven
aan het einde van de dag
als adem is neergedaald
begint het roerloos herhalen
heel even lijkt alles nog gisteren,
onaangetast door werkelijkheid
en autonoom naast elke gebeurtenis
een rimpeling vlucht voor de…
METAMORFOSE
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
628 landschap van sterrenfonkeling
sluimerende bomen
bergtoppen in mist gehuld
landschap van gekleurde wolken
moedeloze hemels
drager van mythen en sagen
landschap van haver en rogge
eindeloos ontvouwen van
nabije dingen en verder weg
landschap was jij hier
ademde jij hier niet
was jij niet onbegrensd?…
Elegie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
517 de soldaat
die sterven gaat
wacht
in de nacht
het inloopgraf ligt klaar
de modderlaarzen wegen zwaar
in niemandsland daar huist de dood
de aarde is er zwartgebrand
het kraterwater donkerbruin tot rood
geen struik geen boom
maar woekering van prikkeldraad
de horizon vlakbij
en heel ver weg de dageraad
soldaat ik groet…
De profeet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
215 Bij de omgevallen boom,
In een hut onder de grond.
Niemand kent mij,
Maar ik heb weet van al
En iedereen.
Ik zie met mijn derde oog
Knarsend de wereld aan.
En zeg de mensheid:
Keer nu om!
Het is nog niet te laat.
Maar niemand luistert
naar een zonderling
Met een vergiet op zijn hoofd
En tanden als botte messen.…
Treurnis en hoop.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
210 Straks komt de lente wel weer aan,
dan dragen bomen nieuwe kleren.…
Mayday Mayday
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
549 Tot geen vogel nog
door de lucht zal dansen
geen boom haar takken
naar de hemel heft tot Gaia
taal noch tekens geven kan.…
Zeeuwse adel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
377 Groeten vanuit West -Vlaanderen.,
buur van Zeeuws Zeeland,
waar de Damse kanalen niet bevist worden,
de buizerds met tientallen wonen,
ten zuiden van de Zeeuwse schonen,
met haar rijen bomen,
roofvogels tortels en houtduiven de tijd doden,
de wintertijd is aan het komen
we allen de hemel beloven
waar geen bladeren vallen
zijn verloren…
Natuur puur
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
476 Alleen maar nog leegte tussen de bomen,
toch voel ik vreugde door mij stromen.
Want ik was even één met de natuur,
tot in mijn tenen, zo intens, zo puur.…
Abiy Ahmed Ali
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
616 Bij Ethiopië denk je al gauw
aan langeafstandslopers in een lijn
Aan honger, droogte, stammentwist, woestijn
Aan loze arbeid in de akkerbouw
Nobelprijs voor de Vrede…goed doordacht
en beter nog dat Greta even wacht……
koninklijk tijdsbeeld
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
808 de prijzen rijzen
mazzel-trixie bij ‘t land gepast
de pan nota bene nog in de kast
pieter’s berg betast en toen bekrast
de rotgans maakt nu zomer
de weg naar Rome vol zure bomen
spijkers zijn verdronken
laag water afgezonken
lazarus in zee gedragen
werk in heuvels omgezet
tiengemeten eindelijk afgemeten
wie leest nu nog de Beatrijs?…
DOMBURG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
862 Kijk eens - zucht zij - zalig
eindeloze ruimte zover ogen zien
een late boer rijt z'n akker open
elke portie wacht op bevruchting
een enkele boom belooft rust en
's zomers boterhammen in de schaduw
een sloot - de zekerheid van water -
wie kan hier anders dan dankbaar zijn
zelfs de toerist vergeet even zijn pijn…
ik adem
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
952 ik adem jouw zucht
die waait als een wind
door bomen in het bos
ze gaan hun weg als
een vliedend gerucht
en landen stilaan op
het zachte groene mos
in mijn frêle gedachten
ik hou ze even vast
maar laat ook weer los
zo gaat het vaak
met bevrijdende krachten
wat rest in jou
blijkt de zielestempel
die bouwt na iedere zucht,
minitieus…
mijn lijk zal tussen hout betalen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
843 het bos is hol
de bomenrij komt
maar niet naderbij
het pad is al verleden
ik wil de stammen voelen
de sappen horen gaan
maar ze ontwijken
kijken me niet aan
ik zoek wortels
om de boom te raken
maar in de bodem
vind ik enkel gaten
het blauw dat
hemel biedt is er
nu niet, bladerkronen
dichten zich volkomen
angst laat me verdwalen…
Een roosje
hartenkreet
3.7 met 18 stemmen
4.235 Reikend naar de toppen van de bomen,
verlang ik naar jou, als mens
Ik bewonder een bos van regenbogen,
dromend van een ademend woud,
waar stilte zingt in elk gerucht en
dauwdruppels fluisteren in de morgenlucht.
Eén ontwakende, verborgen dag,
in mijn hand een heel klein roosje,
een wens in een heel klein bloemendoosje.…
Loflied
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.475 Er is een lied dat wordt gedragen door de wind;
gefluisterd door de toppen van de bomen,
dat wordt meegevoerd op wilde waterstromen,
een lied dat steeds een ander ritme vindt.
Het is het lied van Hem die alles schiep,
die Zélf de melodieën heeft geschreven;
aan duizenden accoorden heeft gegeven,
die ook in mij dat lied tot leven riep.…
De Bron
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
893 Wij hebben ons stilzwijgend, in de loop der jaren
de luchten toegeëigend, die van de vogels waren
eens in het begin, was het water van de vissen
ook daar grepen we in, en zonder compromissen
de bomen in het bos, we hebben ze vermoord
het evenwicht van groen en blauw, gaandeweg verstoord
op alles wat ons te pas komt, leggen we beslag
en niemand…
hopeloos verliefd
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.297 Een idyllische zonsondergang, er waait een zachte lauwe bries die als duizende handen je lichaam streelt,het bijna stille gefluister van de bomen achter je, het iets luidere antwoorden van de golven in de branding, recht voor je aanschouw je het hemelse kleurenpalet van de in zee stervende zon,... en heel even zou je zweren dat het ultime nirvana…