6607 resultaten.
Het zwarte schaap
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
429 Vrolijk dansen wil ik
met dat zwarte schaap
langs ongeziene grenzen
rivieren in het landschap
het geliefde zwarte schaap
neemt duisterschaduwen
van metershoge populieren
mee naar de zilte kustlijn
maandansen wil ik als dat kan
dansen en genieten zal ik
met het zwarte schaap
het hoge groene gras
mijn twijfelende bed
in het gulzige…
Gesloten hemel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
195 Een groene hemel,
voorgoed gesloten.
Waar vogels zachtjes
in je oren fluisterden,
de wind donzig
langs je roze rui streek,
en het ochtendlicht zich
door donkere stammen sneed.
Waar witwolkende adem
laagde in kou,
en een roestige aardegeur
als herfst op je tong lag.
Mijn schuilplaats
is nu de dood.…
valse richtingen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
160 Al wat je gezien hebt, van het oudste beeld,
de onderkant van de boot, één groene waas,
tot verbazing die nooit meer genezen werd;
de verdwazing die volgde bij die geleerde
heren die ooit geraadpleegd zijn, en hun
onmacht om de simpele puzzel te leggen.…
Weggedaan
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.488 Kilometers polder weg
kapotgemaakt
kapot gegaan
nergens nog een koe of schaap
een trekker in de wei
hooi dat ligt te drogen in het gras
geen boer die op zijn klompen gaat
alleen een gore plas
die steigers spiegelt en een kraan
het groen hebben ze weggedaan
vernielzucht schrijft de dichter blij
dat hij de woorden vond
die recht…
Kernvlucht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
878 voortdurend vraagt
berustend haar vleugels te vouwen
om het zielschrijnen teer te omdonzen
met een zwachtel van vederverlangen
waardoor smorende zuchten gevangen
een gezang van melancholie gonzen
doch zij strekt zich tot waken beslist
verwerpt verlichtend de mantel der nacht
zweeft aan de tijdloze grenzen voorbij
naar d’eeuwig lokkende groene…
Onder de gordel
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.860 Het spiegelmeer herschikt jouw lijn
Een vlak waarin de huid schubt
De heuvelrug glanst van zweet
In een koperen zon
Jouw roos van lippen
De gekartelde wonde, nog pril
Geurt naar een oeroude vijver
Grillige diepte
Groen gevlekt
Maar smetvrees en schaamrood vertragen de kus
Jouw oogwit vangt de schaduw van mijn hand
De avond dompelt in…
* Emotionele overstroming *
hartenkreet
4.3 met 36 stemmen
1.993 Wie wil mijn tranen overnemen
Ik weet niet wat ik er mee moet
Ze zijn vervuld van liefdesverdriet
En blijven stromen in overvloed
Wie wil er wat van mijn verdriet
Een litertje of zo je zegt het maar
Dan mag je het gratis bij me halen
Ik ben het zat en ben er mee klaar
Ik heb al miljoenen tranen gelaten
Wonderlijk vocht uit groene ogen…
zomervrouwen in het bos
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.276 zwoele bos
wat zij doen met
hun vrijelijk toebedeelde
rondingen gestifte lippen
lila nagels onbebrild niet
waarneembare strings
is een groot raadsel
voor d’argeloze dwaalgast
die zich haast-je-rep-je
uitkleedt al zijn organen
te water laat om zijn visioen
te bezweren zijn appetijt
onvervuld te parkeren
in de schaduw van het
groene…
je donkert je stem
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
749 ik heb je gezien
nooit was er
schaduw van anderen
je straalde een
eigen fel licht
een sterk gezicht
met fonkelende ogen
waarin blauw en groen
net dat tikkeltje bruin
moesten gedogen
je lach is innemend
en parelt je tanden
handen gebaren
de taal van je lijf
je donkert je stem
als je vraagt of ik blijf
mijn handen zijn open…
Genuanceerd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
671 Wat is het leven zonder kleur
vraagt men niet aan een kleurenblinde
de vraag houdt al het antwoord in:
het zou niet echt de moeite zijn
een kleur op zich vertegenwoordigt
op zich wel een bepaalde waarde,
de kleur daarnaast werkt erop in
accentueertof zwakt juist af
of rood of groen is om het even
als wat men ziet hetzelfde blijft,
geen…
samen (broeder)
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
4.839 laten we samen strijden broeder
tegen de zwarte draak
we hebben elkander verzwakt
voor zijn grijpgrage klauwen
laten we vanonder één schild
de puinhoop vlammen overschouwen
en met twee zwaarden hakken
tot rust uit zijn groene aders bloedt
laten we samen over de middenweg
tussen hart en hoofd ronddolen
zodat we telkens met één oog
door…
Silezië
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.282 Sleurt er zich een zuchtje wind door het hitte-trillend-groen?
Ik sluimer in de schaduw van een eeuwenoude laan.
De grassen wuiven zacht en losgezongen van het water
stromen 's nachts de stemmen van een midzomerfeest voorbij.…
De kleuren vallen .....
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.617 Groene ogen geven het geheel
een herfstachtige tint.
Een verdwaalde paddestoel in
het zachte mos gaat spontaan blozen.
Jouw zachte uitstraling en open blik
maken het plaatje compleet
Bij het scheppen van de kleuren
heeft God jou rijkelijk bedeeld...…
Eeuwige winter?
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.107 Mijn zwijgende woorden,
dwarrelen langzaam naar benee,
warmte strijkt over uw porceleinen verschijning,
glijdend over de groene bosbodem,
vallend op de grond,
Maar koud is nu de nacht,
de winter is gevallen,
mijn naakte stam en wortels,
verlangen naar de rijke bosbodem,
die enkel een tijd is heen gegaan,
een tijd van sterfte,…
Bij de dood van een appelboom
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.421 De zon blijft schijnen maar de vlammende trompetten
buigen zich neer, resten verhullend met een groen gewelf,
lijken daarmee het zicht op rotting te beletten.…
bleke bekken galmen
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.859 bleke bekken galmen hun
onnozelheid in kaalslag
door de dikke vachten
groen staat verderop
te wachten en de herder
punt zijn staf met steen
totdat het dwars geluid
zich weer laat horen
de kudde wordt dan een
de geest gaat jagen
op de prooi, het anderszijn
wordt in het nauw gedreven
honden leiden het venijn
hoeven trappen alles…
Zoon
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.673 Toch zal ook jij, mijn zoon
de strijd moeten voeren
om je groene paden te bewaren
en je weg te vervolgen
ontdaan van gevallen takken
vergeten wortels en verborgen kuilen.
En eens, op een dag ontdek je
het land van herkenning.…
Meerstemming
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
5.297 In zoete geuren vaak gehuld,
door groene bladeren omringd,
bijen hebben reeds vaak gesmuld,
daar waar de nachtegaal zingt.
Kikkers kwaken hier ongestoord,
een reiger ligt op de loer,
vissen zwemmen lustig voort,
op zoek naar lekker voer.
Waterlelies drijven op het water,
vogels vliegen heen en weer,
op de vlucht voor een kater.…
Bibi
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.505 ontmoette haar bij toeval
een kroegje op de kade
haar blik verhuld in jade
brachten mijn spieren in verval
heupen wiegend holle rug
en 't kontje een plateautje
had even ademnoodje
en riep haar sprakeloos terug
één oogwenk van haar ogen
een zoute zwoele zeebries
bereikte toen mijn neusvlies
keek zonder gezichtsvermogen
groen hoewel…
mijn kinderstem
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
3.977 windstil overal, niets beeft
en het groen dat om de bomen zweeft
hangt roerloos, ik wil
nu gaan vertellen van mezelf, wees stil
mijn stem, in 't midden van dit land geboren,
in vlaanderens wieg, daar kunt ge z'horen,
al vliegend naar het blauw
zo transparant als morgendauw -
zij spint de fijnste wolken die het hoogst
drijven en draven…
In parelmoers mirakel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
890 zag in het gras
een parel glinsteren
nog nat van vroege dauw
wachtend op meer zon
wist dat oprapen niet kon
zij schitterde
haar glans en licht gaf
haar de kans om zo te stralen
behoedzaam trachtte ik iets
van het groene weg te halen
het snoer bleek in
de schaduw opgeborgen
ik viste vond de anderen
op een rij en wist
het slot was…
Santiago de Compostela
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.451 (opgedragen aan +Stijn)
Stappen
door de rode dorpen
van de Maragatos,
over de groene heuvels
van Galicië.…
Zo zoet
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
791 Het ruikt naar suikerspinnenbos
fluweelwolken schaduwen
over de gelokte haren van
de geknielde vrouw
een gebroken vleugel trilt
het schors tekent groen
afzonderlijke gezichten
bereiken de grond waar
boomverlatende takken
zoeken naar werkelijkheid
de dwaas de romanticus
ontrouw verliest zich
in brandend verlangen
de ander bidt tot één…
korstmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
777 alg en schimmel versmelten
tot een groene, grove korst
onthecht zijn ze kansloos
ze slorpen verstikkend stof
traag woekerend met geduld
op de kale rotsflank
de grafzerk die schuin zakt
een ijswand in het hoge noorden
her worden ze niet verdrongen
maar dringen door de fijnste porie
zelfs verdord slaapt het door
tot de dauwdruppel hem…
het doek ontvankelijkt al snel
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
755 en geest
gaan de kleuren leven
die ik je wilde geven
nu penseel ik
tolerant je normen
het doek ontvankelijkt
al snel je warme vormen
en straalt je wereldlach
ik heb gewacht
wist dat wat in
woorden zou verschijnen
jouw kleuren waren in
een setting van de mijne
je beeld staat nu
op doek met schitterende ogen
die het groen…
Gloria
poëzie
2.7 met 12 stemmen
2.607 Nu is de lucht zo teder groen
Als 't ritselen der vroege lente.
Knapen plantten hun blanke tenten
In schaduw van het fors plantsoen.
Nu, na de lang genoten dag,
Liggen ze stil omhoog te staren,
En zien de sterren statig varen
En zijn vol goedheid en ontzag.…
kracht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
599 hier besta ik alleen
tussen verre groene einders
geplant in felpaarse golven
van de geurige heidevlakte
niets dan zoemende bijen
roepen van hoge leeuweriken
fluisteren van de wind
in dorre ritselende struiken
onder mijn wijde hemel
duizend eeuwen geleden
speelden stormen en zand
een spel met de vormen
van dit weidse landschap
in de…
BIJ EEN ABSTRACTE COMPOSITIE MET ROOD, BLAUW EN GEEL van Piet Mondriaan
gedicht
3.5 met 45 stemmen
11.159 Geen mens nee zelfs geen boom
te zien, het groen voorbij, de wereld
weg gekeken, glad getrokken,
geschikt met een gesnoeid palet.
Windstil linnen, elk geruis gestold
in verf, de hang verradend naar dat
diepste evenwicht, de sluimerende
maat van alle dingen.…
De aarde geeft en ontvangt
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
1.670 Lucht maken licht ademen
leven creëren languit stromen
spelen met het groen
in de bomen warmte dronken
bloesem snuiven vlinders omarmen
de wind ontvangen silhouetten in het zand
de aarde wakker kussen wolken dromen
dansen in de regen springen in de zon
het hart voelen kloppen en bewegen
ruimte geven aan het nu
lucht maken licht ademen…
oude wilgen
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
569 Na de regenbuien wordt
de zon weer warm
bewonderen de knotwilgen
hun jonge scheuten
en zij hun snottebellen
langs rijen groene sloten
er welt water uit de oude
holle lijven en schikken de
plooien glad laten de dag
zich tooien door het dak
vertellen hun noden in
veerkrachtige taaie loten
die de moede lichamen trekken
diep geworteld in…