5143 resultaten.
Een belofte zo ijzig mooi koud
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
508 Knisperend spreken de splinters van tintelend geluk
waar de glinsters na rijp beraad wit zijn aangeslagen
verkiest de woeste adem van het leven geen stil zijn
maar kan het de gekoesterde hoop goed verbloemen.
Laat hoop maar voor zichzelf spreken en zwijgen,
In alles wat er versplinterend toe doet in het leven.…
Een belofte ijzig mooi koud
netgedicht
5.0 met 26 stemmen
701 Knisperend spreken de splinters
van tintelend geluk, waar de glinsters
na rijp beraad wit zijn aangeslagen
verkiest de woeste adem van het leven
geen stil bestaan maar kan het
de gekoesterde hoop goed verbloemen.
Laat hoop maar voor zichzelf spreken
en zwijgen, in alles wat er toe doet.…
Verdwaald van mijn stek
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
955 overweldigend zijn soms geluiden
als scherpe pijlen van alle kanten
heet zijn vaak de blikken van jonge bruiden
ja, ik weet dan niet meer van wanten
plots daalt de stilte genadeloos neer
dat voelt als eeuwig eenzaam aan
maar het schijnt zo van nature te zijn;
alles rimpelt in een groter meer
en wat ik moet doen
is aansluiten bij
liefdevol ademen…
Vergeten vaderhand
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
541 geitenland
zonder vaderhand of moederborst
vrienden of verwanten,
ziel
in een boot op ruwe zee
silhouet in het duister
schim van een werkelijkheid
met armen en benen
een reiziger, vol grote emoties
de nacht steeds wreder
weg in het geroezemoes
nadat schemerlicht valt
als een gordijn van gefluister
in lange schaduwen, voorzichtige adem…
- Door duistere dalen -
netgedicht
4.3 met 46 stemmen
634 Door duistere dalen moet ik gaan,
duistere nacht naar de morgen van het licht
terwijl het licht daalt en de adem stokt,
zo dool ik zonder angst
op duizend bruggen moet ik staan
wankelend zijn mijn treden, compleet misplaatst,
belofte steelt het evenwicht, rivaliteit,
helpt hoge toppen vertrouwd groen te kleuren,
de harten met kleine eikenlooftakjes…
schuilen
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
789 het duurt vast niet
lang meer
de terugkeer naar mezelf
vaak zo stil
als vogels die naar de nacht vliegen
en daar gaan luisteren
naar de vreemde adem van de dag
soms vergeet ik
dat ik er niet ben
en schrijf muren vol
met schuimende woorden
lees gedichten
op lippen die bewegen
en raak zacht jouw haren
wanneer een strofe onsterfelijk…
Bloeitijd
gedicht
3.2 met 23 stemmen
10.219 Je legt de krant weg: adem
die je inhoudt, uitademt, inhoudt;
vormt. Wèl ben je een glasblazer van geboorte,
jij, wind zo voorzichtig als een morgen. - Hoor,
de wind steekt op, ik sta op, ik ben iets. Een bloem.
Ik groei.
Ik heb een nog uiterst ranke stengel om mee te lopen,
net als de wind.…
Vruchtdragend
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
592 toekomst zich
eigenhandig te versmallen
onderwijl liefde verdort
in hart en nieren
en in koudvuur
teneinde versteend
dreigt samen te vallen
*
zie hier desalniettemin
het vruchtbare zaad van morgen
in het harnas van de schijnbare dood
verban het zielloos verwachten
immers licht blijft
als het ware eeuwig
in het voortdurend ademen…
Sterrenlicht in water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Een laatste stuiptrekking
voordat je wordt bewaard als
bruidsschat in het hart met
de gave der liefde
Je weegt soms wel wat zwaar
en timide liggen de woorden
tegen mijn lichaam aan
Haast ademen we samen
zingen, zweten, lachen om
dingen die we laten
We gaan de pijn verlaten
op onbekend terrein
Lichaamstaal als zoekende
wederhelften…
Lac Pavin
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.008 De vulkaan zwijgt
en wij spreken slechts met onze adem.…
Te gek voor woorden
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
824 de gegeselde
en de gek
hij haat hen, ze kennen zijn gebrek
vanuit het raam ziet hij
de rozentuin, de rotsen en
het getraliede hek
zijn hoofd staat niet naar strepen
die schuinweg de tegels delen
licht en donker
hij tekent het op
schaduwen die verder schuiven
versnipperen het denken aan
vrije vlucht, zijn borst gaat op en neer
adem…
Elastische veren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
512 boven de roos
heb ik troostwegen gezien
om een hart als de jouwe
twee zomers elastische veren sterk
aan ons oor en hart
rondom het vuur bekend
jij wist mijn verborgen gedachten
in elk bloempje
waarin het eigen gevoel adem verzachte
langs een zonnige weg
alsof er geen zorgen waren
tussen de bloemen
van gelukzalige tijden
maar die liefdesroute…
Als leven even stokt
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
711 buiten mijzelf blijft het stil
het is een verdichting waarover ik vertel
vaak gaat een reeks indrukken er aan vooraf
gestuurd door een wijde of geringe omgeving
die verblijven dan later, zoals vandaag,
in een gesloten graf
ongevoelig voor ruis of nog sterker,
een aardbeving
het is de ingreep van het lijf door de geest
tot hier zegt de adem…
Wanneer verlies?
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.097 Wanneer de maan
zijn plaats inneemt
moeiteloos,
de zon verdringt
Sta ik stil
in het schijnsel
van mijn schaduw
beweeg ik niet
stokt mijn adem
in de wind
Wanneer de sterren
hun licht doven
en niets nog betekenis heeft
zweef jij
in mijn gedachten
ongrijpbaar
als altijd
Jouw stempel
ligt op de spullen
die jouw aanwezigheid
verhullen…
Peepshow
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.228 Ze
wuifde naar mij, terwijl ik al bijna
tot een hoogtepunt kwam, haar borsten
met de grote tepels stonden stoned en
spits in de lucht te ademen, haar boze
pooier bonkte op mijn deur, maar dat
kon niet verhinderen dat zij door het
glas brak, ik haar pooier met een
karatetrap uitschakelde, wij samen
van kijken en bekeken worden tot een
huwelijk…
Een wens voor een woord
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
739 van loopvlakken
langs de wegen
ik woon op eigenschap in dagen
op stem en oog
van plaats tot plaats
op de manier van gedachtegoed
geduld vult zijn taak
van stromen naar stemming
en bestemming
dat verandert alles
op de glimlach van mond
loven mijn lippen het licht van de wereld
bij het vrouwbeeld voor jouw ogen
zal ik wachten voor adem…
gedicht met een knipoog
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 *)
strenge voordeuren
het is koud tussen de huizen, de stegen ademen
slechts hier en daar een warme bloem
voet na voet bedelt mijn bus wat smartengeld
verzameld voor een hoger doel, vergaard uit losse hoeken
en een zak vol stof
deuren zwijgen tot stilte leeft
een snelle blik vergeeft en mijn voorzichtig vragen
laat
wat ogen…
haar betovering
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
662 ik lees woorden
van een vrouw, de diepere waarheid
van het kwetsbare
benoemd op iedere
lente- en wintertrede
in een zoektocht
tussen handen, klein en groot, in een lichaam,
vreemd gescheiden doch onafscheidelijk
en opnieuw
in adem, een bloem over fluisterhuid
zoals het optillen
wanneer het wenen
wensen golft, een spreken wordt
en…
een dag, zomaar zachter
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
808 vandaag wil de dag zich niet vertalen
zelfs de wind lijkt niet te ademen
ik wandel verder
probeer de kleuren te begrijpen
en hoe het kan
dat ik besta
nu
wanneer het leven zich afkeert
van toeval, de ronde
van het najaar zich rijpt
tot anker
niets het tegenovergestelde
staande kan houden
en daardoor, even vreemd,
een reden geeft
tot verlangen…
Avondstilte.
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.186 De natuur houdt haar adem in.
Ik sluit mijn ogen.
Er klinkt een ijle melodie...
Een mondharmonika.
Zuiver en helder klinkt het in de avondlucht:
"Hoe zachtkens glij-ijdt ons bootje".
Mijn herinnering gaat verder:
Ik zie je zitten,
Je kijkt me aan
Je speelt voor mij.
Je ogen lijken groen in het rose licht.…
GEBOREN LIEFHEBBER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
516 Ook in kunst
Artistieke eenheid
Man en vrouw
'n Vrouw geeft leven adem
Zonder hen is 't heel dor
Vanuit het diepe
Reikte zij mijn
Leven d'laatste hand
Als echt geboren liefhebber van
Schoonheid van het leven
Droom ik haar...
*www.galerie-sous-terre.nl…
"Bel je zo terug..."
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
606 en toen werd het stil
binnen in mij kwam alles tot stilstand
buiten werd het ijzig kil
enkel nog het kloppen van mijn hart,
het stromen van mijn bloed
alleen nog de lucht van mijn adem
haperend in mijn keel
dat buiten niet bereikt
schreeuwen en geen geluid
tussen besef en verdringen.
"Bel je zo terug...."…
Zonder voorbehoud,
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
632 Geen misvorm in haar leven, misgunt
mij niet de illusie waarom ik vroeg,
gekweekt uit de duizend schoonheden
die ze droeg, uit elk van hen een nieuwe
levenskleur ontluikt, de adem van de
wind steels haar wangen vindt als zij zich
vangen laat, raakt alles ondergeschikt
aan de geur van erotiek die ze
zonder voorbehoud predikt.…
JANUARI
poëzie
3.3 met 14 stemmen
2.189 Dus mocht dan toch bij 't stormgegier,
Zo koud, als de adem van de Dood,
Een levensknop zich oop'nen hier,
Tot vreugde en wee, tot lust en nood.…
Boven de taalgrens
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
521 Toch weer dezelfde clichés te
vinden en de woorden goed te
praten om vergankelijke gedichten
te vullen die kennelijk zijn zoek
geraakt, boven de taalgrens waar alles
ijl is, vrij te ademen soms in oeverloze
regels die geen twijfel overlaten.
“Soms dicht een vers zichzelf en
soms slaat de dichter dicht ”
Pama…
arend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
589 Zijn adem kan hij sparen
voor zijn onvoorziene duikvlucht.
Wanneer weet hij niet
misschien straks of later.
Zijn blik staat op scherp
hij is er voor gekend.
De wolken zijn aan hem gewend
hij klieft erdoor.
Maakt met zijn vleugels
een enorme zwaai.
Duikt pijlsnel het water in.…
Wie kan nog boos zijn...
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
615 Luid
wordt gegroet en gelachen, het is ineens zo volop lente
dat de bomen groen worden van plezier en bladeren
zich vrij ontplooien , ruimte nemen om te ademen
en groeien, groeien, zomaar lente, zoveel nu en hier.…
Mijn leven weer in de hand
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
983 De zeewind waait door mijn haren
eenzaam loop ik langs het strand
De golven zijn wild en niet te bedaren
mijn voetstappen laten sporen achter in het zand
Een moment sta ik even stil
adem de frisse zeelucht in
De zon gaat onder en het wordt kil
ik slenter terug naar het begin
De zon zakt verder achter de horizon
ik geniet enorm van dit tafereel…
Liefde
netgedicht
3.9 met 39 stemmen
1.792 zie ik liefde in je ogen
als tranen beter weten
voel ik warmte
indien schaduw rimpels kleurt
voel ik je diepe bestaan
wanneer woorden worden gemeten
en vertrouwen flinterdun geurt
ben ik doof
als jij je adem tot me richt
hoor ik dan een echo
die ik mezelf in ongeschreven
geluiden alsmaar toedicht
ik hou van schoonheid
die verwondering…
Vuurvlieg
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
708 Geen handjes tastend uit te steken, geen glimlach
doet de harten troosten en waar de lichte adem
breekt, te rouwen in een ademloosheid en terugkeert
in de geborgenheid van een eindeloze regenboog.…