6208 resultaten.
Onvoltooid
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.464 tweeën op het doek
en ik, ik voelde me koningin
en filmde al je bewegingen vol ijver,
gaf je m'n dik gebreide witte vest
met capuchon en noemde je
mijn Rembrandt
Schubert, hoe teder
vol verwachting, een iets melancholiek
klonk zijn onvoltooide door de kamer
Ik zei nog tegen je
laat de liefde tussen ons nooit voltooid zijn
want dat is het einde…
uit de hoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 koud betegelde gangen
eindeloos in hun lengte
van de strengste meesters
in de hoek een jongen
met zicht op twee muren
wat plafond en een stukje vloer
nog meer van die fletse tegels
het zwart in vierkant gegrijns
en de tijd als gezelschap
op het hoofd de ezelsoren
de wangen mochten rood
de schaamte van het laten vangen
toen nog het einde…
Nagels rood gelakt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
730 heb je vingers geteld
in tien kon ik
het werken van
je leven zien
nagels rood gelakt
aan artistieke einden
in lijnen rond je pols
vond ik verhaal
in jouw heelal groeten
planeten stemmingsvol
je marst kordaat in
eerlijk rechte lijnen
verfijnt als venus
gaat verschijnen
je rondt apollo's
zachte kant en sfeert
in jupiters geheime…
Haar tijd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 Zo is ze aan het
eind van haar tijd
anno 2009
nog velen tot zegen.…
Uitstel
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
809 wellicht dat we een flits
aan tijd kunnen toevoegen
doch de hoop zal daarin
de angst niet verschuiven
het denken is immers
verward en verdoofd
dan wel onderhavig
aan de afsluiting der luchtwegen
zodat de veronderstelde ruimte
vooral niets bijdraagt
even zullen de ogen nog
bollen en staren naar de einder
eigenlijk hangt u daar al
einde…
De zwaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
493 Eind van de dag door zon gevoed.
Horizon van einder tot einder verguld.
Toekomst, die zich in het donker hult.
Over donker water een witte zwaan,
Zoals gedachten door ’t duister gaan.
Een schim die in het duister licht.
Een gedachte, zich naar de toekomst richt.…
Vrij en ongebonden
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.376 Hij begreep, dit is het einde van de fles,
hij had zijn dorst gelest..…
Een waarlijk gedicht
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
739 vandaag doe ik mijn best
oprechte poëzie te schrijven
het ligt niet echt in mijn handen
slechts goden bepalen of mijn verzen
ten einde in lyrische zin
aan uw superbe ziel zullen beklijven
die zo met waarden en normen
van de letterorde is begaan
en zij, strofisch als gezegd,
in uw edele gemoed wensen te landen
ik spreek thans…
Ik droomde dat het anders was #2
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
671 Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras
Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars
Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister…
Ik droomde dat het anders was #2
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
824 Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras
Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars
Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister…
Deze nacht is naakt
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
708 Kaal tot aan het naakt
is deze nacht zonder stem
en ik mag slechts hopen
dat de sterren komen kruien
gelang het getijde dat zonder
voorwendsels gelegen is
tot zeer diep en aan het hart
zodat het spreken mijn taal
zal wezen totdat
de vroege schemer
mij de weg zal wijzen
vanwaar ik kwam tot
aan het eind van mijn vaarwel
‘k wil niet…
Triade
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
522 aan het eind van de dag
maak ik de balans op
ik tel en reken uit
hoeveel seconden
hoeveel minuten
of zelfs hoeveel uren
ik mezelf heb verkocht
3.…
Lekker bakkie
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.122 Lekker bakkie hè - zei hij
terwijl hij rondkeek naar de meiden
met hun veel te strakke billen
die zij holden langs de pier
en zij knikte - keek er naar de lucht
waarna zij niets meer zeiden
in gesprekken zonder woorden
met zichzelf - drie kwartier
Het is hier mooi hè - zei zij toen
waardoor een eind kwam aan hun zwijgen
en zij pakte hem…
Alleen
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.574 Ze staat ernstig alleen en wacht
kijkt naar het einde van de straat
waar juist een fietser rechtsaf slaat
hij keek niet om, zoals ze al dacht.
Een lichaam kan hoe klein het is
eenzaamheid uitdrukken voelbaar
alsof een hand op de schouder ligt.…
Het kind in glas
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.482 je beletten
om te spreken
over vroeger dat niet meer telt
doch wel het gevoel dat de rode sintels
van het pas aangelegd terras doet schreien
en nood zich aan liefde hecht
die verstoort in een
couveuse ligt te ademen
waar brengt mijn religie mij
wanneer ik verwoord dat
vele levens het anker kan laten
vieren met het touw dat zonder eind…
In zwart zonder grijs
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
613 onze dood
te sterven in rood
bang niets meer
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel is vergeven
waarheid heeft haast
ik durf niets te vragen
want alles lijkt schijn
is het echt te verdragen
ik denk mijn spiralen
in zwart zonder grijs
de tol is mijn einde…
zon
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.015 groot wil zijn
moet klein blijven
in je hart en ziel
wie onzichtbaar blijft
onbereikbaar zonder fantasie
blijft hangen zonder geluid
in een ruimte
leeg
in het donker
verlangen naar het licht
lila
met grijze wolven
huilt het bos samen vannacht
geen kier laat mij doorgaan
zodat men verder kijkt alsjeblieft
nooit meer lief
klopt het einde…
Casco zonder afbouw
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 ben op de wereld gezet
met handen vol idealen
en wat restjes gebed
heb de muren geslecht
voelde hun pijn maar wilde het
casco zonder afbouw weer zijn
vrij in ruimte en tijd
het eind van de avond
brengt zeker mijn bed
opstaan wassen en plassen
aan het begin van de morgen
op een vrije etage gezet
eten gebeurt op de geur
de trek van…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.023 op een oude foto in sepiabruine tinten
boven de kast
waarop ze te midden van wie haar dierbaar waren
het leven nog rimpelloos toelacht, met een open
blik betast en verkent
hoe zij me woordeloos vertelt dat haar dagen
leger en eenzamer worden, haar aanwezigheid
stilaan overbodig lijkt
dat er niets meer beklijft, haar bestaan ten einde…
eb en vloed
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
469 eindeloos ver, komen golven
ruisend, over het strand
dat glinsterend als kristal
de koelte graag ontvangt
een witte slinger van plezier
spoelt over kiezels en rotspartij
kust kleine kreeftjes, en stoeit
met het gifgroene wuivend wier,
daar waar het zijn einde vind
huppelend als een spelend kind
spoelt schuimend het water door
tot waar…
Ontbinden
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.257 Ik kan zien dat je gaat huilen
Omdat je weet wat ik kom doen
Ik moest kiezen, ik heb gekozen
Geef me nog een laatste zoen
Ik moet nu verder, jij moet verder
Hier stopt de weg, eindigt ons pad
Nog wat tranen, nog wat strelen
Vandaag blijven de ogen nat
Hoe is het toch zover gekomen
Waarom altijd een eind
Wanneer is de twijfel ingeslopen
Wat…
op kale grond
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
701 er blijft niets meer over
niet van mij
of hoe, tot het einde toe, de werkelijkheid
nadert
in een schrijn van gebroken weerstand
de dansers, ze dansen niet
jij draait je om
en ik kan slechts onthouden
dat de klaver die je gaf in verloren momenten
te zwaar beladen was
strakgetrokken
door het gewicht van eigen bloemlezing
onschendbaar…
Tracébesluit
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
2.885 In deze chaos overweeg ik met de dag
Als een herboren besluit
Bij het korte eind van gaan
Omwikkeld er wat
Een toestand van begaan
Een pakketje als sneeuw voor de zon
Een tracébesluit
Dat zich ontsluit
Omsloten met een strik
Is in deze afsluiting van het jaar 2010 begonnen
Met veel schik
Ruimt het zo lekker op
En is de wens ver ten top…
Parricidium
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
919 het slikken verleerd
adamsappel verzonken
bet ik zijn lippen
laaf de tere barsten
zijn tong ligt verbeten
in de gehavende mond
de neus versmalt zich
beklemtoont het einde
soms wil hij iets zeggen
maar zijn ogen spreken
het zwijgen van de dood
woordloos verzonken
hij hapt naar adem
wil niet dat het leven
hem elk moment tergt
in…
Remedie?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 Zinnen, geef mij je woorden
terug, huid van perkament
een lege slaapzak op de rug,
om inzichtelijk te worden
blindheid op het papier, het
wordt me aangepraat misschien,
geblinddoekt naar een einde
streven naar gelijke strofen,
waarvan ik de inhoud nog niet zie .…
LATE ERVARING
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
499 De lange levensweg
loopt reeds spoedig ten einde
is een breed bezadigd zandpad
door een tevreden heideveld
zacht avondrood
geeft de vroege schemer
en de paarse struikjes
warme gloed van berusting
terwijl de eeuwige einder
in vaag vragend grijs ligt
plots kringelt een kleine dwaalster
fel brandend over de grond
schenkt dit leven een verrassing…
Eeuwigheid*
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.655 Had ik in de voltooid verleden tijd,
toen ik dit soort wendingen niet voorzag
en hopeloos leefde van dag tot dag,
houvast en steun aan relativiteit,
nu mis ik één etmaal lang haar glimlach
en wacht in spanning en zonder respijt
op het einde van deze eeuwigheid,
opdat ik snel weer met haar dansen mag.…
HAAR BRIEF
poëzie
2.9 met 9 stemmen
1.227 Nu zit ik hier alleen en schrijf,
Maar ´t schrijven laat mij onvoldaan,
'k Voel iets dat ik niet schrijven kan
En laat op 't eind iets anders staan.
Ik wou hem zeggen wat ik denk,
Maar weet niet hoe ik 't schrijven zal:
Want wat een mens in woorden schrijft
Mist stem en lach, ach stem vooral.…
Oosterend
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
586 Aan het einde
van de weg
daar waar het land
versmelt met lucht
Daar is een stil
en klein gehucht
dat is waar ik
geboren ben
Daar weet ik
elke weg en steg
haast iedere struik
en boom
Daar is waar ik
boven op de dijk
mijn allermooiste
dromen droom
Daar leun ik graag
tegen de wind
zie op getijden neer
dit kleine stukje…
Nabij verleden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
703 Ik weet niet waar het kind mij is ontkomen
maar eens wordt ieder einde en elk begin
toch in een doodstil ruisen opgenomen.…