486 resultaten.
Tegen de klok in
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.367 En daarna: van je handen
rimpelig verval en herfstigheid
zacht aan mij rakend.…
Tussen de rivieren
gedicht
3.6 met 15 stemmen
8.303 Net als vuurvliegjes op het fijne
verhemelte van de vervalende zomer.
Wolken daarginds aan de overkant:
bokshandschoen, olifant, kop van Jut,
hemd met kant.
-------------------------------------
Uit: 'Tussen de rivieren', 1999.…
Bevriezen mijn ogen 2
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.310 dromen
Ik ging zo ver als ik kon
Wilde je eindeloos gelukkig maken
Schoot mijn passie per kanon
Om jouw hart vol te raken
Je hebt mijn liefde opgedoekt
Gewoon omdat de jouwe op was
Hebt onze toekomstdromen afgeboekt
En uitgekeerd aan één of andere Paljas
Vanuit jouw wereldje zie je het niet
Maar dan weer maak ik me kwaad
Dan weer verval…
De kortste dag - Deel 8
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
1.215 Verval in flashbacks
Beelden die zich opdringen
In een hart tot aan de rand toe
Gevuld met passionele herinneringen
Zinkend in een diepe slaap…
Ik hoor die muziek weer spelen
Voel haar handen weer
Zacht mijn lichaam strelen
Zie haar bovenop me zitten
Vingertoppen glijden over m'n wang
Haar lippen op m'n lichaam
Sensueel minuten lang…
PASTORINHALING
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.895 Iets bleef toch, zo men ziet: 't oud rooms-zijn bleef in waarden
en overleeft verval en kankerend ontaarden.…
De spiegel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
810 In het ijs van de spiegel is haar gelaat
De laaiende tatouage van vers verdriet,
Veelzijdige extase en vervaagd verval.
In het ovale kader herkent de herinnering
Het heimwee, heeft elke zonde zijn trots
Nog: triest als een orakel of tango.
De lakens lui als traaggetrokken messen,
Het gevecht vermijdend.…
IS
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
536 Elke beschaving volgt een cyclus
En kent
Geboorte, bloei, verval en dood.
Nu heersen de barbaren
En niemand weet
Wanneer de zon weer opkomt...…
Vrouwe der seizoenen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
500 Drie lentes was de kleine meid
Vijf zomers de godin
Acht herfsten de groentevrouw
Tien winters de heldin
En welk seizoen of het ook was
Met bloemen of verval
Zij zong altijd haar eigen lied
Op bergen en door dal
De jaargetijden vol van kleur
Zij vlogen met haar mee
Van haar geboorte tot haar dood
Tot as en sterrenzee
Sindsdien…
Ode aan de vergrijzing
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
635 Ik kijk even naar mijn handen
En ik schrik
Wat zijn ze oud
Craquelé gebroken marmer
Met vijf smalle staafjes hout
Het verval is reeds begonnen
In de herfst
De winter wacht
Als ik die ooit mag bereiken
’t Is een koude lange nacht
Maar dan denk ik aan mijn moeder
Die ’s de winter bijna door
Nog zo stralend levenslustig
Nou…
De Heerlijkheid Grijsoord
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
464 er zijn loslippige tongen
die beweren dat men op Flakkee
minder (g)Christelijk is en vlakke
psalmen worden gezongen
dan in het aangebonden Goeree
ten oosten ligt het Roomse Brabant
komt het verval wellicht van gene kant?…
herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 weer in nieuwe levenslust te bloeien
daar waar wij gezellig de volle oogst genieten
korten zich dagen sneller naar lange nachten
de grijze ochtenddauw glinstert als diamanten
gevangen in het zijdezachte rag van de spinnen
tot zij in druppels zich traag dan vallen laat
niet omdat zij mij de zomer voorbij verklaart
wel omdat zij ons het verval…
New Orleans
netgedicht
2.5 met 25 stemmen
1.201 Straten zijn volgelopen
Lijken drijven rond
Overal wordt geschoten
Er zijn meer doden dan gewond
Door het vele water
In New Orleans
Bendes voeren oorlog
Ellende overal
Dat dit zo snel gebeuren kon
Een stad zo in verval
Door het vele water
In New Orleans
Bush spreekt van een kans
Alles wordt mooi herbouwd
In de spookstad zonder…
Goddelijk in het zijn
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
631 geen virus
in overdraagbaarheid
regenererende cellen waren
ineens hun drivers kwijt
niet op lokaal niveau
maar globaliserend strekte
de pandemie zich uit
code overleven werd gegeven
maar er was geen beginnen aan
binnen 48 uur was het gedaan
nog draaien diensten
op de automatische piloot
maar de menselijke ziel
is dood en het verval…
En geen gemurmelde vertroosting maar een scheur licht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 Al eeuwen lang laten we
water te kijk hangen;
om verval te doorschouwen
vanachter dit vergiet. Altijd:
de uitstulpende bedding nemend,
niet misverstaanbaar, in deze;
in dit meanderen, weerkaatsingen
in en uit, in voortgaan en stromen,
gezien in honderd en een maal
verbonden bewegingen: licht.…
als de windt gaet ligghen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
174 een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk,
en in het holle hout zingt zacht het verval.
O, de tederheid van een stervend wezen,
een verre gloed die de koude slapen verwarmt.…
De leeftijd maakt andere mensen van ons
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Als de wereld
Om mij heen
Continue verandert -
Verander ik mee
Of ik wil of niet
Dat lijkt op
Het oog normaal
Maar dat is
Niet het hele verhaal,
Want is het niet
Eerder de leeftijd
Die van ons
Andere mensen maakt
En ons van jeugdige
Onbezonnenheid meeneemt
Naar volwassenheid,
Ons leert life events
In bezonken wijsheid…
Turkse vrouwen houden van lachen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 Een Turks politicus, de heer Arinc,
is tegen openbaar gelach van vrouwen.
Hij weet zijn standpunt vroom te onderbouwen.
Maar Turkse vrouwen protesteren flink.
Hun blije selfies oogsten veel succes.
Het net toont aan: de geest is uit de fles!…
Rijmend dwalen
hartenkreet
1.0 met 10 stemmen
544 we luisteren tot ze indalen
herhalen ze daarna zovele malen
totdat w' ervan balen
en ze dan eindelijk, ja vervalen.…
Cirkelgang
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
756 Dit eenzame verval, zo ver van mij.
Zo gaat het ons ooit eender af:
eens vol overmoed en tomeloos
elan, op zoek naar de grens van
de eeuwigheid, verdwaalt men toch
Stilaan, richting van d'oude dag en
schuift, met kwalen en gebreken,
net als dat ene blad heel langzaam
grijs en krom, richting 't koude graf.…
Vol van genade
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.395 de zin die reeds vroeg in duisternis verviel
daar de aarde verwoestend had huisgehouden in het engelenkind
middels de duivelse geest die enkel de eigen adem bemint
eer het gras op wortels kan duiden, storten ruïnes nog duizendmaal in
en snijdt het zwaard in gebalsemde fundamenten van pijn en hellegewin
doch allengs in voortgang en licht verval…
Als melancholie weelderig bloeit
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
656 De straten liggen er druilerig
en zelfs de bloemen hangen huilerig
als hen hun loof ontvalt
op dit vroege uur
De nacht vlecht zorgvuldig de dag ineen
als zoute tranen uit de hemel vallen
houten klazen op de daken dansen
op het ritme van ‘t verval
Ooit hoorde ik het gemijmer van witte lelies
en ontmoette ik er het fragiele, het subtiele…
De sleet der jaren?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
555 overstemt het geluid
de bloeiwijze van de linde, moment van
twijfel, z’n geur gelost in spitsvondigheid
tussen dove netels uniek in hun soort
werd het wankel evenwicht bewaard
in een mager onderscheid, een te lange
mantel aangevreten in sleet van jaren
het levenslicht als een broos geheel,
waarin de essentie werd uitgevouwen,
verval…
De jonge dragers
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
451 Ze deelden broederlijk
het speelkwartier waar
ze opzij stonden, niet
aan verval gebonden.
De zwarte jas jongensachtig
afgekleed, het smalle witte
boordje voor het feestje
van hun jeugd, ongedwongen
lachend.
Ze stonden in de zon
zonder bijzondere aandacht
op hun vrijheid te wachten.…
Kan pijn je leiden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
399 Het karakter blijft ook behouden in
of onder een gerimpelde huid, en in
de poriën van ervaring en zelfbehoud
ook in tekenen van onheil en naderend
verval, blijft water helder in de gedachten
van de ziel tot aan de Achilleshiel, tot het
terugvloeit naar bron van de moederschoot,
alleen angsten brengen je dichter bij de dood.…
Dwaas aan de Poort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
285 Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin,
zo daalt de hoogmoed af naar haar verval.
Het is een decadente tocht, een traag verlies
van dromen die te droevig zijn voor deze late uren.…
Aardbeving..
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
959 Fragiel geaderde scheurtjes.. nauwelijks te zien
fluisteren zachte dreiging doch worden overzien
In gevorderde wording eisen ze prompt plaats
zoals de brutale krassen van een botte schaats
Een wolk van stof ontsnapt uit grotere scheuren
als voorbode van 't verval, dat staat te gebeuren
Opgemerkt maar ongemoeid voltrekt verder lot
rammelend…
Landen, Sikkel, Maan
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
2.203 Houd toch gezamenlijk een wake voor leven
Strijd tegen haat en moreel verval
Wij willen vóór alles voor niemand beven
Deel uit die liefde en kom uit jouw dal!
Met droge ogen sta ik nu voor jou
Samen met jou de passie begroet
Samen gevreeën, geïnjecteerd voor de bouw
Samen gaan bouwen met goede moed!…
Veiligheid verzacht
netgedicht
4.9 met 16 stemmen
688 bestaan
menselijk betonrot
slaat gaten in het bolwerk
tegen de boze wereld
zoals ik mij voel
zacht en sensitief
in hard bestaan
mengt hard in zaken
zich vormvast stevig
met hart voor mensen
leg mij uit dat ik kan missen
de magneet de stalen botten
de harde betonnen huls
en toch mijn innerlijke zachtheid
kan behoeden voor verval…
Bedankt
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
2.132 Dag mevrouw, laat mij eens raden
och hemeltje lief, ik zie het al
uw oogleden hangen naar beneden
daar moet echt in worden gesneden
en ja, de rest lijkt puur verval
mag ik nog een momentje checken
een rimpel hier en een rimpel daar
dat moet behoorlijk worden gelift
voor hetzelfde geld –gewoon als gift –
verwijder ik ook dat junglehaar…