5775 resultaten.
VOGEL-VRIJ.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
144 volgen de ontspannende serene uren, dagen
Sereen, vrij en blij blijft alles vrijheid; ingeperkt door elke empathie
Schrijnend heftig juk of zware rugzak, alles wordt rustig zacht lichtblauw
Prachtig contact met alles wat ademt en gracieus beweegt, deint en leeft
De pittige kleurige fleurige diertjes zwemmen rustgevend met me mee
Naar veilige stille…
De breker
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
87 Ik zie in het vage avondlicht
evenveel als met mijn ogen dicht
Een vogel klapwiekt ongezien
het geluid van niets, misschien
verdwijnt ook mijn stille hart
voorgoed in het eindeloze zwart
Nu is de dag voorbij, dat weet je
Het water klotst een beetje
waar onder aan de trap paraat
de lange donkervreemde staat
Hij heeft jaren op mij gewacht…
Oud stof, nieuw licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
95 Er is een stille, bijna vreemde rust.
Een vonk die zachtjes opwaait in het stof,
een nieuw begin dat ademhaalt
door de vertrouwde kamers van mijn huis.…
Nico Tromp
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
510 Zou huisarts Nico Tromp zijn blijven leven
Als men toen niet met veel vertoon van macht
Hem thuis had overvallen in die nacht?
Het antwoord denk ik wel te kunnen geven:
Het antwoord ligt besloten in de vraag,
Ik stuur dit rijm vandaag nog naar den Haag….…
Perpetuum Immobile
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
616 ~ na gedane arbeid ~
Mijn harde schijf een megazee
Een oceaan die niet meer stijgt
Zodra mijn tekstverwerker zwijgt
Perpetuum Immobile
Een laatste woord van Zonnegod
Adieu, gij kleine laptopzot.…
De Zonnebloem
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
704 waar eenzaamheid zachtjes bloeit
en stilte door de kamers groeit
komt zij als zon op iemands dag
met warmte, woorden, zachte lach
een bloem van zorg, van trouw en kracht
die zelfs in schaduw vreugde bracht
ze opent harten, geeft ze geur —
De Zonnebloem, een stille fleur
met huisbezoek en luisterend oor
een wandeling, een praatje, steeds…
Warme tranen
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
2.795 het duurde maar één ogenblik
om jou te vinden
ik heb er een leven lang
op gewacht
je dook in mijn hart op
totaal onverwacht
ik schrei nu warme tranen
van vergeten dromen
ik dacht dat het
nooit meer zou komen
ik zoek jou zo vaak
in koesterende woorden
stille breekbare letters
vloeien uit tot
zinnen die
onbegrijpelijke gevoelens
beantwoorden…
Vijver
poëzie
2.9 met 12 stemmen
2.946 1
Roerloos, stil
ligt daar de vijver,
vol leven
dat onzichtbaar groots
zich omvormt
tot een nieuwe wereld,
totdat de grote
steen des doods
met wreed geweld
het water brekend
het stille
oppervlak vernielt.
En nooit,
nooit meer is iets hetzelfde
Omdat hij ging
van wie men hield.
2
De steen zal
zakken tot de bodem.…
mag ik
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.353 mag ik aan uw zachte borsten slapen
en spinnend neergelegen in uw armen
naar het verre licht van sterren gapen
zachtjes me aan het uwe verwarmen
mag ik u voorzichtig uit het gras optillen
en dat moment tot een puntje verkleinen
om door regen en wind in mijn hart te stillen
langzaam samen in ons geluk verdwijnen
zonder gesproken woorden,…
De getrooste dood
gedicht
2.6 met 190 stemmen
66.665 De Dood, die onbekend en onbemind,
Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan,
De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan,
Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt,
Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan
De laatste hand hij leggen zal, een kind
Dat hem herkent en glimlachend bemint
En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan.…
in de boot genomen
gedicht
3.4 met 149 stemmen
19.720 haar naam bracht visioenen van het noorden
weidse meren en de grauwe luchten
stille en zo eenzame gehuchten
haast onverstaanbare gezongen woorden
torenklokken die zacht kaatsend beieren
ijs op de vaart, Abe op zijn noppen
spijkerharde tegendraadse koppen
klunen, skûtsje, wad en kievitseieren
met zwijgzaamheid als deugd en niet als kwelling…
Depressie
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.388 De verte vangt de leegte
van je starre stille blik
ontkent het vurig leven
dat eens het jouwe was
Hoe diep moet je graven
om te zien waarom
Hoe ver moet je lopen
om te vinden wat je zoekt
Hoe hoog moet je vliegen
om het licht weer te zien
Je werkelijkheid van waan
van grijze stof geweven
waar leven verdween
in kille klamme grotten…
Ingelijste tijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.151 Geland in vleugels van verwachten
stroomt onderhuids verdriet bevrijd
nooit raken wij het verleden kwijt
licht gekleurde dagen verzachten
al kost het ons de nodige strijd
vergoten tranen in stille nachten
verstopt realiteit onze gedachten
beschilderd doek tekent eenzaamheid
het houden van, op weg begeleid
door zinnen die ons nader brachten…
Het puiteke
poëzie
3.4 met 19 stemmen
2.341 Geen kloef en kletst er
in krakende kruid
of plompe daar pletst er
een puiteke uit
Men dompelt in 'water
Zo potig ter per
en een kringetje
gaat er een voetje ver
Het schiet er zo stille
en het rept er meteen
Zijn buik en zijn bille
En zijn achterbeen
Het strekt en het strijkt, en
Hoe dieper het duikt
Hoe lomper het lijkt
Hoe dikker…
sonnet van de lust in de vroege ochtend
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.753 opengaand gordijn niet had verwacht
ze wekken met hun ruziënd gefluister
mijn aandacht voor jouw zijdezachte rug
terwijl jij in mijn ogen veel te vlug
je aankleedt in het grijze halfduister
mijn adem daalt bevangen naar je billen
die mij vervullen van gerezen lust
me van de harde werkelijkheid bewust
dat jij mijn naakt verlangen niet kan stillen…
Steeds meer moet losgelaten worden
netgedicht
3.3 met 28 stemmen
1.097 Steeds meer moet losgelaten worden
en wordt de vriendschap met jou
een achtergrondgebeuren, een stille melodie
die er wel is, maar niet meer op de voorgrond zingt.
Wie weet wat echt in eigen hart weerklinkt
en wat er is aan liefde en verlangen?
Wie kent de diepste roerselen die blijven hangen
nog lang nadat de rozen zijn verwelkt?…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.124 is een wervelend
kleurenspel van regenbogen
bundels zonnestralen
doorbrekend in een
koel en donker dennenbos
omgeven door gouden zonlicht
paarsviolette heuvels
geheven door
mistige velden
vogels in formatie
als miniaturen
tegen het blauw
boven een stille diepte
wegwijzers naar de kosmos
naar onze oorsprong
sterrennevels lichtjaren…
Contrast in schaduwwoorden
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.676 je doet me denken
aan een verdwaalde avond
waar melancholische
papierprinsessen
dansen op lippen
in een verlangende vlucht
naar uitgestrekte armen
je doet me denken
aan het stille geluid
van platte steentjes
die dromen keilen
door eenzame nevels
tussen smalle sloten
van herinneringen
rakelings langs
het wateroppervlak
je doet…
Brechtje (deel 1)
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.794 houden
van mezelf
Brechtje stelt me vragen
die ik beantwoord met een spiegel
waarin mijn verleden me beangstigt
maar de werking van haar woorden
ruimt de angstcomplexen op
en ze vraagt of ik me goed voel
en zegt dat ik mag voelen
en ik straal
Brechtje weet niet beter
een slot heb ik verwisseld
waarachter een lege ruimte
mijn stille…
ongeboren vrucht
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.080 morgen is mijn jaar verleden
al waar eerder de zon
ongevraagd doch gestaag
de stille dood heeft doen intreden
de herfst heeft haar mantel
laten verkleuren en verteren
terwijl ik zwijgend
naar binnen kantel
om de sluipende
donkere dagen te eren
het is loven met
voortschrijdende weemoed
uit dankbaarheid,
nog zo vaak gepaard
met ampel…
Haags leed
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.286 allergie
vermoeide borsten na langdurig zogen
een aangetast -de drank hè- denkvermogen
een gonorroe, moderne poëzie
de bof, de plankenkoorts, de rode hond
men weet er raad met lastige bacillen
of etterende puisten op de billen
in Leyenburg wordt iedereen gezond
maar niemand die daar ooit een pil uitvond
om ernstig degradatieleed te stillen…
Doornpark
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.099 vergeten duin in overvolle stad
door huizen afgesneden van de zee
de schilder Mesdag hield er atelier
de dichter Kloos heeft er ooit liefgehad
een stille, praktisch ongeschonden schat
bedekt met groen en zand in goudlamé
of ... stedelijke offerplek in spe
de buit van politiek op dievenpad
is het wel goed je gaven te beschrijven
je bloemen…
Curieus sonnet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
560 U mag best vissen, maar men vangt
in stille waters meestal bot!
“curieus”: “merkwaardig”, maar in het Vlaams ook “nieuwsgierig”
een “curieuzeneus” : een nieuwsgierig iemand
“curieuzeneuzemosterdpot” : grappige benaming voor een curieuzeneus…
Ode aan Mary Frye (1905-2004)
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.880 Als je ontwaakt in de prille ochtendlucht
Ben ik de snelle plotselinge vlucht
Van stille vogels in hun cirkelbaan.
Ik ben het licht van sterren en de maan.
Kom niet bij mijn graf staan en ween
Ik zal daar niet zijn; ik ga niet heen.…
Moritura te salutat
poëzie
4.1 met 13 stemmen
5.914 Dat het ja van hare stille nachten
En het amen harer dagen door geen klachte
Worde ontheiligd en geschaad.
-----------------------------------------------------
Moritura te salutat - Zij die gaat sterven groet U.…
requiem voor George W. Bush
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
875 jouw groene nacht verbrandde gisteren dromen
van zand, woestijn onder een witheet licht
bommen ontploften, helderder dan sterren
over het stille zwijgen van de palmen
oorlog verbrandt, en ook het fosfor
het bloed, het vlees, het leven
vloeibaar kristal van een bedrog waarin als bliksem
onverbiddelijk groen zuur van een lichtzinnig vuur
kom…
De witte kater
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.954 Hij ligt graag op de leuning van mijn stoel,
Een warme sneeuwbal, die zich kan ontwinden
En naar het lege tasten als een blinde,
En golven met zijn rug of een gevoel
Zich uit wil leven tot een melodie,
Achteloos in de stille lucht geschreven.
Dan zit hij star, uit wit metaal gedreven,
En schuift voorzichtig over op mijn knie.…
Twijfel niet
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
821 toen twijfel opdook zijnde een gevoel
dat schipperde gelijk een boot op zee
die zwiept en zwalpt met hoge golven mee
met diepe kolken neer en zonder doel
weerklonk een stille stem die klaar en koel
beduidde : twijfel is een keuze. Nee
hij heeft de macht niet over wel en wee
van mensen .…
Tijd loopt haast te leuren
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
751 de straat verloopt
in gevels en in stoep
kaatst eindeloos anoniem
laat ongezien verblijven
potten vangen knikkers op
krijt verkleurt de kop
in tekening heel nonchalant
op het trottoir gedropt
bomen werken zoetjesaan
de tegels uit de stoep
je schopt er tegenaan
of trapt in hondenpoep
blikken dromen aan de kant
gepoetst in stille uren…
DE STRAATZANGER
poëzie
3.8 met 10 stemmen
3.327 De blinde bedelaar langs de stille straat,
en met een stem, die beeft van koude en honger,
zingt hij een liedje van verwelkte bloemen.
Doordringend klinkt de klagende romance.
De man is oud en grijs. Onordelijk fladdren
zijn dunne lokken op de vale jaskraag.…