Alle inzendingen

De blonde leeuwen met hun gemelijke koppen, trekken rondom lopen kringen in het losse zand, aleer zij door de brandende hoepels springen - Een koperen pauw draagt in zijn snavel je spiegel - Jij Narcissus die naar haar evenbeeld kijkt Ik: altijd bezig je ongrijpbaarheid te bezweren in het net zo efemere van de liefdesdaad Lucht…

Een doos sigaren of wat aftershave Een herendeostick tegen het zweten Zelfs een fles whiskey kan ik wel vergeten Ik wacht gelaten af in mijn mancave Alles is veel voor wie niet veel verwacht Het wordt een spannende midzomernacht…

Opening De maan blijft drijven. Hartslag, drijvend. Hartslag, drijvend. Couplet Blauw licht op de muur, de nacht ademt langzaam uit. Alles drijft in zachte lijnen, niets breekt, niets eindigt. Een hartslag in de verte. Een hartslag in de kamer. De maan blijft drijven. Ik ook. Pre-refrein Ik hoor de stad doorgaan. Ik blijf…

Even geen verleden geen toekomst maar heden in het nu, zijn jij en wij niks bellen, pellen, tellen of schillen alleen maar chillen in het moment zijn MOMENTUM wat lang kan, mag zijn als je het maar lang laat duren in het hier en nu MINDFULNESS dat is vrede dat is welzijn alsof er niks aan de hand is we zijn met elkaar onder…

op extreem warme zomerdagen zoals deze dagen dan denk ik altijd met iets van weemoed aan de wet van Archimedes lekker onderdompelen in een bad en afkoelen maar dan wel zonder pretenties...…

(voor Lieke Marsman) Lieve Lieke, het is dus echt gebeurd, wat dreigde is te vroeg gekomen, jij hebt als God naar de reden gespeurd, maar ook die is jou ontnomen. De ziel, zo noemt men dat wat overblijft en wat nauwelijks wordt gekend, het is mysterie wat ons drijft, het lichaam is slechts een nomadentent. In ieder lichaam huist een sterfproces…

Een blauw vlindertje verwonderd op je vinger Bloesem — sluit leegte…

De zon straalt er op los. Soms een briesje. Uit het zuiden. Luie geluiden van tractoren op graslanden. Maar ook 'ik hoor vaag muziekklanken', zegt mijn vrouw. 'Van Graspop, kan niet anders', zeg ik, terwijl ik mijn hoorapparaat aanbreng. 'Op zes kilometer wel te harden. Gratis Soft Metal.'…

In een maanloos donkere nacht, boven poel of veenmoeras, dwaalt het licht, het blauwe licht. Een dolend’ ziel, een dwalend’ licht een onbehaag in duisternis. Het blauwe licht uit het veen. Het veen dat wordt gedicht. Volksgeloof is uit het zicht, een mythe die verloren ging.…

Rond de noen kwam ik buiten met mijn vélo, mijn tweewielerkoets, gestuwd door het beste paard van stal soepel glijdend door onze majestueuze entree - nog net geen ophaalbrug met slotgracht, die ligt immers aan gene zijde, in het park met de Wintertuin - en werd bij het eerste touché van Helios' dochter in vervoering gebracht door…

De hemel bloedde in zeven kleuren, maar de nacht vroeg om een dieper zwart. Toen de schemering de muren deed scheuren, stapte jij traag de cirkel in, volhard. Een luie stap, een roofdier in het licht, het linnen losjes om je borst gevouwen. De zinderende spanning op je gezicht, dwong de trotse vijand te benauwen. Je stem een hese, lage melodie…

Geef mij een mes voor deze blinde nacht. Ik wil de laffe, zwarte plek van het verdriet uit mijn pulserend weefsel wegsnijden, tot er niets dan pure, rauwe wilskracht overblijft. Allen die kwijnen, smeken om genade, maar de wet van de barbaren duldt dat niet. Ik heb mij langzaam recht overeind gezet tegen een rottend-paarse hemel van verlangen…

Ik had de neiging om dit keer te passen, Het donderdagse feestje is geweest. Geen sterveling die nu mijn rijm nog leest, Ik kan dus net zo goed gaan klaverjassen. De diagnose heb ik ook gesteld: Voorlopig is de teller uitgeteld.…

De straatweg haast zich van mij heen, ik zie in het verschiet waar ie verdween. Ik vraag mij af, waarom die grote haast, wat zou ’t zijn waarheen de weg raast. Welk doel heeft de weg voorbij ’t verschiet, ik peins, weeg en wik, maar weet het niet, sta verwonderd te staren, zonder antwoord, dat komt er niet, dat is wel wat mij stoort. Ik…

Het lichte zinderen begint in de verte, waar letters kapseizen in een blinde bedding. Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde, toen de inkt miste en over de velden vertrok. En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband. De sterren lichten op als een dwingend schrift, een perfecte bedding waarin het raderwerk spint. Geen splinter…

Vooraleer de heren der redaxy alsmede hun aanminnelijk vrouwelijk kroost dat zich in alle stilte hier verpoost in anonieme zwijgende gezichten die 't vak nog moeten leren van Gedichten zich eindelijk verheffen tot ik straks zie dat ik de eerste ben met een reactie Ligt dat aan jullie laksheid of aan hen? Ik denk dus dicht ik voortaan…

Dit dichtwerk is - je raadt het - als zo vaak wederom als weerwoord niet geplaatst doordat de stoethaspels van hogerhand geen kennis hebben van des dichters zaken Het is gewoon een oproep aan heer elze en niet gericht ditmaal aan Rens of Renze! * Beste Elzonius, zoals gezeid zit hij verscholen mogelijkerwijs verborgen tussen krassen…

Op een heuvel aan het strand staat de fiere zeeden zijn voeten geklemd tussen harde rotsen de luchtige naaldenkruin wiegt zacht heen en weer in de zilte luchtstroom vangt allerlei moegestreden en pas ontwaakte klanken op bereisde winden rusten binnen de prikkende takken bloemengeuren vol treklust suizen voort en nemen verzonken…

Ik ben een reus, ik kijk uit de hoogte, lopend op hoge, gevoelloze poten Ik zal mijn stelten niet buigen naar de werkelijkheid laat mijn ogen liever lopen over digitale platforms dan op blote voeten door de werkelijkheid Daar ben ik veilig zichtbaar verborgen zwevend boven de werkelijkheid Daar ben ik thuis ken ik de gebaande wegen…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

[Tot de dood ons scheidt] Zolang gij er zijt, het brood voor mij snijdt, de legerstee spreidt, mag God het mij geven, het lichaam, het leven. Hier ben ik. Altijd. -------------------------------------------- uit: 'Verzamelde Gedichten', 2005.…

Zo ook gaat de geliefde Mitri Karamasoff dood Ons op de schouders valt nu laat en schuin de schaduw des Iwan Om het lijden dankbaar worden en schijnbaar blijde het scherpe vechten van spin en bij verbeiden Soms reeds is schoon mijn hand gesloten alsof er geen verlangen over mijn…

Ik word wakker in een kamer die nog niet besloten heeft dag te zijn gesloten lamellen smalle ruggen van lichtloos wit en zwijgen in strepen. Achter hen ligt de ochtend opgevouwen Ik open niets Ik kijk alleen. Dan kantelt iets, Een lamel wijkt, de eenvoud verschijnt niet met een gebaar, maar in dunne banen licht die…

met sierlijke trotse lijnen (Het gebedenboek ‘De Katholiek’) met sierlijke, trotse lijnen liet zij haar eerste kind in het gebedenboek verschijnen… een jonge vrouw… een zoon zij schreef: ‘Franciscus Gerardus Caners is in den morgen van den 21 april om 12 uur en 15 minuten gebooren in 1874’… steeds weer een kind dat zij schreef achter…

Bank in ochtendlicht de stad loopt hem voorbij zijn droom blijft stil Op deze bank rust iemand tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft. Niet iedereen draagt zijn zorgen achter gesloten deuren…

Als voetzoekers in Vlaamse borinage kroongetuigen van het gerstenat dat zienderogen druipt als zwarte kat in dorstige contreien zonder gage Zonder beschutting van de wederhelft van dommelende mallebabbes kazen en vlekken en patatten door de mazen alleen haar volle schutspatroon laat hier geen ruimte, voor een zwart brunettedier want was…

In een milddadig etherisch Noorderlicht Richt hij bevlogen door het gezicht Zich als behept met een neurose Op het naaktmodel's ontblote pose Aanvankelijk losjes opgezet Penseelt hij ten voeten uit haar portret Dat al snel gestalte krijgt en signatuur In vlotte gestes met hang naar avontuur Zijn toets meesterlijk hanterend tot…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…

Bewaar het water in kruiken de klei krimpt ineen nog voor het geweld van de zomer de vissen, zij wringen elkaar raspen naar passen voor tango wij verscheuren de kade, die dag de zwavelstaf zweeft over wad rode fossielen verschralen en turen naar tenen van dijken kelen krakelen, de patrijzen zijn schor het grint begint te oreren klinken…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…