Alle inzendingen

Wat zou ik met mijn boodschappen gaan sjouwen Flink leverde ze bij mij aan de deur Nu hoor ik nieuws dat ik oprecht betreur Ik kon ze met mijn data niet vertrouwen Ze zijn gehackt, en ík moet gaan betalen Een nare situatie dus, flink balen…

De zonnebloemen bijna uitgebloeid De herfst klopt aan de deur En langzamerhand verliest in de natuur alles weer haar kleur. Alleen het rood van de liefde blijft en voor wie het wil weten Vanavond heb ik met mijn liefste nog lekker mosselen gegeten.…

Het is al laat. De schaduwen vallen over de wilg bij het water en de kou strijkt langzaam langs de oever neer. Je moet nu niet meer denken aan de hand van weleer, die zo graag beelden op het doek had willen schilderen. Dat is voorbij. Het duister eist zijn eigen stilte op. Kijk liever hoe de zwaan daar glijdt, geruisloos, een bleke schim die…

Een zonnig najaar voelt als een dierbare schat Weer een dag mooi weer gehad Maar morgen druipt het kletsnat van de bomen Vast en zeker weer op die loerende kat Die het op het late vogelnestje voorzien had Met zijn mooi getekend zwart wit velletje Grote lieve groene mysterieuze amandelvormige ogen Sluipt hij geruisloos onder de bomen zonder…

Ik heb helemaal niks met engeltjes, En toch koester ik er twee, In kerststukjes die ik kreeg Van mijn helaas overleden vriend. De ene staat te pronken naast de TV, En de tweede waar ik eet, Zodat ik er altijd eentje heb in ’t zicht, Niet dat ik 't zie als mijn plicht, Maar omdat mijn vriend weer even Bij mij lijkt, en dat doet…

tot hier is waar breedte zich tot lengte verhoudt als functie van verwijdering of nadering de eerste stap een zucht van oosterlengte als reis door wandelgangen hartzeer ten spijt diepgang kent een einde weerzien een begin -zo’n beetje vanaf hier…

Zwerver zonder spiegelbeeld je wilt naakt zijn, aan de warme kant, onder de koelte van wit katoen Zon zindert over het land ik fantaseerde dat je in mijn wezen woonde Een jongeman nog, spelend in het rulle zand zoals de jeugd zich langzaam aan mij toonde: onhandig, en met bloemen zonder taal.…

ik verlang niet naar verre landen maar naar zwarte koffie in de vroege morgenstond vers brood dat kraakt onder het mes naar zonlicht dat op de houten tafel valt waar we aan op lange zomeravonden met een lach en traan proosten ik verlang naar niets dat glanst van ver— alleen dat kleine dat is genoeg…

ik kan me niet verschuilen achter mijn huid die zonder woorden twijfelt aan het nut om te gaan waar ingetogenheid de mot is uit een oude klerenkast bezijden het reliëf dat me steunt in elk willekeurig uitgehouwen daad raak ik uitgespard in de ring waar ik mijn gevoel leerde te doven en vuisten te laten vlammen nu is de tijd naadloos aaneen…

De buren komen steeds dichterbij Uit de flat en van de huizenrij Met koffietje pannenkoek en babbel Gooit het heil leger eenzaamheid te grabbel Aanzien of geld speelt hier geen rol Lekkernijen warmte alles zonder tol…

De reizende mens schiep de herberg, later ook het café en hij zag dat het goed was De wouden zijn gekapt, de bomen verzaagd, vertimmerd en geboend - een bank waarop ik zit achter in het café bij mensen die over de bijzonderheden van hun leven praten en mij vragen wat ik weet van mijn werk, is het meer dan wat ik doe? En tot waar reikt…

Maanlichte nacht overhuifde de rustige kabbelzee waarop een statig zeiljacht koerste naar Zuid-Engelands kust langs Dovers witte rotsen slopen zwarte gestalten naar de vissershut waar licht trilde weer verzakte in de kleine woning van ruwe balken en planken vonden hertog en markies veilig onderkomen bij mensen van het ruige leven…

Voor bijna alles heb ik mij geschaamd. Mijn nek, mijn haar, mijn handschrift en mijn naam, de schooltas die ik van mijn moeder kreeg, mijn vader die zich in een blazer hees, het huis waar ik voor vriendschap heb bedankt. Maar nu mijn vader aan vijf slangen hangt, zijn mond steeds heser over afscheid spreekt, nu hurkt mijn schaamte in een…

De bloem, door gure najaarsvlagen Verschrompeld en verdord en van de steel geslagen, Verrukt het oog niet meer; Maar als de lente naakt, de winterboei verbrekend, En langs het grazig veld de schoonste kleuren tekent Dan rijst zij schoner weer. Zo wisselt alles hier beneden: ’t Verachtelijk slijk, waarin wij vaak met huivring treden, Is dikwijls…

Grens Het is ochtend De wijzers op één lijn Bewapend met vlag Alerte focus Speurend naar de drempel van de horizon Vurige passie De kalklijn vervaagt Een blik terug in de tijd Een duizelingwekkend besef Een teken Een voorbode Hier trek ik de lijn Buitenspel!…

hoor daar is het weer het alweerbericht de alweerverwachting een nieuwe Desert Storm na bommenregens zonder doel die met grote precisie alweerlozen definitief evacueren naar de andere wereld het grote niets de alweerspiegeling van toen en toen en toen toen alweermannen zich ook alweergod voelden en alweerklinkt fighting for peace…

De beroemde operazangeres Tosca Traviata Tristessa Tortellini zong gisteren de passionele aria "Nessun Dorma" van Puccini achtereenvolgens in 27 talen, genoeg om het Guinness-boek te halen, want ze zong op het Rode Plein, geblinddoekt en in monokini ...…

Hoe mag ik opgaan naar Uw huis Heer naar Uw tempelwoning Om daar te zingen tot Uw eer dat ik bemin en U vereer Jezus mijn Heer en koning…

Leeftijd zegt hoeveel jaren je telt, maar niet wie je bent of wat voor jou geldt. Niet waar je van lacht, wat je energie geeft, of hoe iemand de dagen beleeft. Achter dat cijfer zit zoveel meer, een mens, een verhaal, keer op keer. Soms denken we snel: zo hoort het te gaan, alsof leeftijd bepaalt waar we zouden moeten staan. Dat er voor iedereen…

Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin, zo daalt de hoogmoed af naar haar verval. Het is een decadente tocht, een traag verlies van dromen die te droevig zijn voor deze late uren. Want het leven, zo herinneren de kronieken ons, schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed, en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…

Wat de zonnebloemen van van Gogh betreft, mij ontbreekt het aan het zuidelijke licht voor jou de warme zon en iemand die een vioolconcert in blauw en geel voor jou speelt, aan drie tinten geel in een vaas een zakdoek en jouw zonnebloemen die ik in het zand leggen kan voor jou.…

Wedloop in Washington! Donald en Xi Jinping halen de banden aan voor 's werelds vree Of is hun streven toch staathuishoudkundiger en is het mikpunt de portemonnee?…

Neonlicht flikkert in een vette plas blauw baken voor een verloren ziel de tramlijnen snijden door de stad ijzer op ijzer snerpt in de kou de vroege ochtend breekt aan en dromen worden uitgespuugd Op de hoek staat een man met lege handen hij praat zacht tegen een lantaarnpaal deelt zijn dronken wijsheid met het kille licht steegjes ruiken…

Mijn bloed zingt zacht door 't gouden avondlicht, de zon verdwijnt achter de verre horizon. De wereld wordt een droom, een vergezicht, terwijl de avond langzaam verder komt. De vogels zwijgen boven 't stille land, de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht. De avond raakt de wereld met haar hand en legt haar stilte op mijn gezicht. Is dit…

Boven dampen van gaslicht uit stomende schepen gemeerd aan de gelderse kade staat in het uur van de wolf het alziend oog in het zenit van zijn rijzende baan In transparant water der grachtengordel weerspiegelt zich in serene luciditeit een zoete verboden lichtval die voor somnambulante halfslapende dansers meer geschikt…

Voorbij de ruis begint het echte gesprek. Niet daar waar iedereen het snel met elkaar eens is, waar woorden keurig aansluiten en de verschillen verdwijnen onder een laag van goede bedoelingen. Maar daar waar het schuurt. Waar belangen hun eigen taal spreken, waar stilte soms harder klinkt dan wat er gezegd wordt, waar…

Waarom treur ik om de afstand tussen de duinen en de zee? De zilte golven kussen het zand bij elke ademhaling van de nacht. Je bent een onbekend mysterie, zeg je? Nee, jij bent het geheim dat mij naar mezelf toe drijft. Wat ik zoek, zoekt mij.…

uit huizen waar de klok luider was dan de televisie stam ik van af, waar iemand altijd door het raam naar buiten keek voor hij de deur opendeed een grote afkomst heb ik niet, wel een moeder die vond dat je je schoenen uitdeed voor je binnenkwam ik ben allang ergens anders, maar nog steeds klop ik mijn schoenen af voor ik binnenkom…

Vanaf de hemel hierboven kon ik mijn ogen niet geloven ik stond perplex want ik zag iets geks schijnwijsheid van filosofen. Des morgens rijpte een plan iets wat voor de wet niet kan maar werk voor de heren ik laat ze creperen als lesje voor ‘t hele span. Terstond zond ik een ziel naar beneden niet zonder haar eerst te verkleden deze…

Op de vloer luister ik naar jou, ver weg in huis de geluiden blijven onderweg ergens hangen - je bidt als een vogel en ineens duiken er vragen op mij, die me verlammen (Soms zijn het jouw handen ..om mijn borsten of jouw mond ..jouw zuigende mond) Het plafond is leeg, niets te zien, alleen te voelen maar ik geef geen kik Ik hoor jouw…