539 resultaten.
Zinloos geweld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
478 het leven is al zo kostbaar en broos,
bekommert men zich nergens meer om ?
Geen geweld meer op straat,
maar streven naar recht en gerechtigheid.
Niemand is bij geweld gebaat,
maar veel meer bij rust en veiligheid.…
Voelbare liefde.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
750 Liefde is broos, je moet haar onderhouden,
want voor je het weet: is er niks meer om
VAN TE HOUDEN.…
De Heerlijkheid Grijsoord
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
464 het moet gezegd en de waarheid duidt
dat de Heer daar toch ook is geland
en hetzelfde soort licht verspreidt
spijtig genoeg heeft in Oude Tonge
het water ooit duivels en genadeloos
toegeslagen, en nog heden ten dage
houdt het harten aldaar immer broos
van Nieuwe Tonge weet ik enkel
de blazoenering van het wapen
in deftige woorden luidt…
Etherisch
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
447 Allez, malenka aquarel
bezing het licht der zonnebaan
de solarplexus zonnevlek
ellips der aequatoriale
vederlichtheid der humaine condition van 't tien dizaines
broos en vluchtig mensbestaan
In 't onderzonse ondermaans
waar zomerzot en zomertaling
's winters koning winter paaien
in de lente lissen laaien
met trompet en narcissen…
Novemberroos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Eens zo krachtig, nu zo broos,
het is slechts een verwelkte bloem die ik zal erven.
Ben jij het ideaal, dat wreedheid tegenover zich vindt?
Pijn en schade en intens verdriet
verblind door schoonheid, ik zie het niet.
Ongeschonden, als de puurheid van een kind.
Ook jij zult moeten buigen, je blaadjes laten vallen.…
Zandloper met zwarte vogels
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
143 mijn gelaat
angst gaat dikwijls samen met onverholen overmoed
trekt een wankel vierkant tot onzichtbare ruit
maar een krom schot hangt onverwacht uit het venster
Een rijke vrouw belooft mij
een geile buit
maar ikzelf had het liever
andersom gezien
zij voelt de stormbel van de
ijzeren vogel
het stampvoeten van pegasus
maakt haar broos…
Bekentenis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.021 Lispelend als een kind dat biecht
De voorgekauwde zonde verraadt
Schijnzwanger van haar lied
Met ronde klemtonen opwaaiend
Beken ik dat ik broos ben
Met de lage altstem die vloekt
Om het simpel gebed van de mens
Ik lees de welving van haar bovenlip
De groef die ik te gretig openwoel
Haar dubbele tong die een glimp onthult
De tand die glanst…
Eerste hartaanval
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
722 In een holle spier liggen ze zij aan zij
Twee gelijkgestemde pompen
Die hun kamers met kleppen scheiden
Een zuigende, stuwende, lillende brij
Zo broos achter dat borstbeen
Bestuurd door een knoop van cellen
Het plant zich door vezels verder
Tot het verste kootje van mijn kleine teen
Het eerste bloed stroomt naar de long
Wisselt van stof…
Herfstbloei
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
976 Ik adem de kille lucht in teugen
en schoon mijn brosse longen.
Het zal me niet meer heugen
wat de zomer heeft bezongen.
Verlammend was mij het aaien
van zoele tocht op hondse dagen.
De hitte deed mij somber laaien
van onlust en loos piekerzagen.…
Wat vrouwen kunnen
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
2.353 Wat vrouwen kunnen
met niets dan levendige lichaamswarmte:
het met hun vingers bezingen van aangename dingen
omdat ze alle tien durven leven in en
met emotie –hij verbrokkelt en is bangelijk broos.…
ontgoocheling.
gedicht
2.6 met 196 stemmen
45.378 Uw hoofd, in mijne arm gedoken
lijkt als een vrucht zo broos en klein;
gij houdt uw ogen vroom geloken;
kan daar mijn héle wereld zijn?
Er ligt een troost van rustig weten
in uwer handen vaste druk.
Maanden van hunkring, fel verbeten,
heeft rustloos mij de drang bezeten
naar dit onmogelijk geluk.…
Bovenal
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
895 liefde en bovenal trouw
Mijn kwetsbaarheid getoond zoals nooit tevoren
Innige warmte, tederheid ik was in jou verloren
De passie vurig en vragend om meer
Het pijnlijke afscheid telkens weer
Het emotiespel fel en ongekend diep in mijn ziel
Verwarring bovenal toen ik voelde dat ik viel
Onbegrepen in een waas van mist beland
Mijn hart zo broos…
Opvoeding
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
2.226 Verlangend om te voelen dat ik er zijn mocht
deed ik mijn best om te presteren
want ieder kind wil immers toch
zijn bestaansrecht niet negeren
Mijn gevoel mocht er niet zijn
geplaagd door vernedering, was ik radeloos,
maar voor de buitenwereld een schone schijn
inwendig gekrenkt, kwetsbaar en broos
Vragend om liefde en aandacht
zoekend…
groene mamba
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.760 ooit kwam hij uit het ei gekropen
genesteld in een vermolmde stronk
onder een dun bladerdak
nu kruipt hij uit de winterslaap
over een tak in de tropen
in een woud dat dagelijks kaler wordt
het broos skelet houdt hem lenig
gladde schubben dekken zijn leren vel
als vingernagels die elkaar overlappen
er spant een vlies over ogen
die zwijgen…
Zeester
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
588 (voor Bob van Tiel)
Blind en te broos zijn wij voor
de ware vruchten van de geest,
nieuwe heelallen doemen op in jouw
onbevangen oogbollen van profetessen
uit een ver, onzichtbaar gebied, blind
ben ik, om te zien waar jij uit voortkomt,
grens ik wellicht, maar kan niet spiegelen
wat op zich te breekbaar is, te zacht, of
het kan in stilte…
Gewichtloos ?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
613 Herfstbladeren zo bros, er
waren tranen opgedroogd,
strijden stralen in zeeën licht,
gericht op komend seizoen,
de boezem van ander zicht,
gaat het gerucht dat de zomer
daar sterven wil, kiemt zaad
onzichtbaar uit de prille vrucht,
onomkoombaar voor elke vloek
of zucht in een bekend bestaan,
veegt de laatste zon de sproeten
van mijn…
70
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
576 Valt in het niets
Met die pijn
Door hen ervaren
Ik zeur
Over geestelijke pijn
Over blauw gestoten tenen
Over te vroeg vertrokken zangers
Over kortsluiting in mijn hoofd
Zij rouwen
Over vergaste moeders
Over uitputting
Over gegeselde helden
…
Vandaag belde ik mijn moeder
Zoals ik dat elke dag doe
Ze nam op,
Sprak broos…
Vrij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 Laag, na laag,
Broos en weerloos,
machteloos,
valt de entourage van me af.
Het is,
wat dit beleven,
heel het treurspel,
mij al tijden weder gaf.
Het doek vervalt.
De mantel leegt zich in zichzelf.
Vrij, laat alles, nu maar vrij..
-
Het is tijd.
Tijd om licht te zoeken.…
Kwetsbaar of ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 Choreografie van angst,
het falen een trein net niet
te kunnen halen, lege mand
vol levensidealen, uitgegleden
op de medeklinkers, uiteen
gespat in zinneloze verhalen,
steeds voor dezelfde droom te
moeten betalen, spoorboom
die niet open gaat, vandalen op
de hoeken van elke straat,
talrijk zijn de klinkers met een
broos verleden…
levenswater
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 als vanuit de bron ver in de hoogte
het pure water wordt geboren
is zij nog pril van aard en sprakeloos
alwaar de hemel de aarde ons
met een levensader wil bekoren
is de aanschijn van 's mensen beleving
nog o zo vluchtig en broos
door de stroming te breken in fasen
schenkt dat tevens inzicht op onze levensweg
regelmatig wordt er onderweg…
ZAARTPARK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Tussen Breda ´s buurten
Boeimeer en Heuvelkwartier
waait wilde woudadem
over een ruime wandeltuin
waar trotse kastanjes
bomen omkruld met slingerplant
verkwikkende adem werpen
over ruige weitjes
modderpoelen bergen
reine kraamkamers
van broos komend leven
langs rietvelden wordt
het riviertje Aa of Weerijs
licht aangeraakt…
Ruw fatsoen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
302 Vuilnis staat weer
in een rij
alsof het wacht en
kijkt naar mij
wat werd verworpen
achteloos,
ligt daar nog steeds
verrassend broos
een lepel buigt
een sok alleen
een brood dat hard
werd, droog als steen
zij liggen daar
zonder verband
vormen toch een
vreemd bestand
de deksel sluit
maar nooit geheel
er blijft altijd
iets…
Gevonden herinnering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
121 De doos ging open, de tijd stond even stil
bij het zien van die bladzijden, broos en grijs
het was de liefde, intens en grillig in haar wil
een herinnering aan onze gezamenlijke reis
ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde
in nachten waarin de wereld om ons heen verdween
hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde
maar we zochten troost,…
Coming out
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
81 Ik breek het pantser, zo broos en zo teder,
zoals een vlinder haar cocon achterlaat.
In pure verbinding vind ik mezelf nu weder,
vrij van de schijn die in de wereld bestaat.
Dit is mijn waarheid, getooid in zachte kleuren,
ik open de poort naar wie ik werkelijk ben.…
Voorjaarsrief
gedicht
3.3 met 19 stemmen
17.237 Gerrit ik schrijf je het wordt lente,
er ligt bros ijs op de tafel - gaan we
dit jaar weer van rotsblokken springen,
vrolijke rookvanen wegblazen, verdwenen
dichters bezingen? Nu, het wordt lente,
het schrijnt waar zij weggescheurd werden,
de onzen, we staan nog te trillen; veel
vocht verloren, pijn onder de kleren.…
El Repilado (Alpajaras)
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
912 Een mager kerkje staat
middeleeuws te peinzen
ontdaan van ereschuld
broos als eierschaal
gebroken wit gebarsten
muren in granieten trance
als een fossielen oester
als parel in ballance
verweven in de gouden
handpalm van een geduldig dal.…
Euthanasie
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
2.576 Als ik eens broos en zwak zal zijn.
En niet meer slapen kan van pijn.
Doe dan wat nodig is want och,
Die laatste slag verliest men toch.
Ik weet dat het je bedroefd zal maken.
Dwing toch jezelf niet te verzaken.
Dan nog meer, dan enig andere dag.
Blijkt wat je liefde echt vermag.
Wij hadden 't jarenlang zo goed.…
Dode dag
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.018 Broos als brokklig staal
Slaan ze elkaar stuk, waar kil de wind er vaart.
Uit vijver, gepolijst, rood koper, staart
De bodem op, door rimpling zilver-vaal.
In struiken schuren schor, of knarsen schraal,
De bladers; roestig, rul bijeen-gegaard
Langs berm en tronk....…
Generaties later
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.887 Verleden week echter,
zeven dagen nadat wij ons
hadden gezien, elkaar gesproken,
gaf jouw lichaam, teer en broos
het op – dit heeft ons hart gebroken.
Vier en negentig jaar;
mentaal een sterke vrouw die,
meestal helder was van geest,
nog van geen wijken wilde weten…
Maar lieve moeder: zo is het goed geweest!…
De herfst leert mij
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
630 De herfst leert mij barmhartigheid:
Het eindeloos opnieuw vergeven
Aan al wat zwak is,en zo broos
Dat dood bekroont het leven.
Ik wil niets meer, ik baan geen weg
Maar volg Uw spoor verloren.…