5764 resultaten.
Kleef-bij
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.612 Het einde is nu aangebroken.
Onze paden zijn gescheiden.
Je hebt me diep gestoken!
Verwondt heb je ons beiden!
Jij ligt uitgeput op de grond.
En ik zuig de angel eruit,
en spuug het gif uit m'n mond.
Hulpeloos lig je daar zwaar te zoemen.
Sorry, maar ik moet dit doen...…
Door winteravondmist zijn blauw beslagen
poëzie
3.2 met 15 stemmen
2.817 En vlinders, vogels, bloemen, sprookjesachtig,
Repen changeant van zij, exotisch prachtig,
Ze schuiven langs me, eind'loze stalenkaart -
Plots'ling, op 't plein - lugub're, roodpaarse ogen,
Dreigend uit vreemdgesloten regenbogen,
Staan als een ontzaglijke pauwenstaart.…
Leven
poëzie
3.6 met 19 stemmen
5.379 Dit leven is gans niet, omdat te genen stonden
Die leven heeft ontvaên is zeker voor de dood,
Dit leven is gans niet, omdat het als een kloot
Rolt stadig naar het einde en snellijk is verzwonden.
Dit leven is gans niet, omdat gelijk vergaan
De wijze met de dwaas, de goede met de kwaên,
En legt hij neer die gister was verheven.…
Dood van een bodybuilder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.508 Hun knieën zwart gezwachteld,
want groot was ie onbetwist
De tocht komt hier ten einde
bij die hele zware steen
en als die straks boven op hem ligt
kan hij echt nergens meer heen
En met een allerlaatste rep
in een allerlaatste squat
laten zij hem zakken
in zijn allerlaatste gat.…
op Houtrust
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.526 onlangs heb ik ergens gelezen dat hij jaren later
na zijn schorsing nog op trieste wijze
aan zijn einde is gekomen
-------------------------------------------
26 juni 1955, Holland Sport-NAC 1-3
beslissingswedstrijd kampioenschap klasse 1a
15 april 1956,Holland Sport-Elinkwijk 2-3
Piet Kraak, destijds doelman van Elinkwijk.…
DIT IS UW URE...........
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
824 Dit is uw ure, 's vijands waan,
in stokken en in zwaarden
breekt al hun haat zich eind'lijk baan,
de heiligen ontaarden,
de beker moet gedronken zijn,
o onafwendbaar lijden,
een judaskus als bitt're wijn,
U wilt van schuld bevrijden,
zij allen vluchten van U heen,
geen troon is hen gebleven,
die eenzaam is wordt meer alleen,
zó is…
Als je voelt.
hartenkreet
4.7 met 23 stemmen
3.489 Wanneer het einde komt dat weet je niet,
steeds afscheid nemen doet verdriet.
Niet te weten of je er morgen nog zal zijn,
oh mijn god! wat doet dat pijn.
Alles wat je lief is achter te moeten laten,
oh wat kan ik mijn ziekte haten!
Misschien lukt het me deze keer weer,
dan sukkel ik door tot de volgende keer.…
hoe ik heet
netgedicht
4.1 met 28 stemmen
1.025 onzichtbaar in
dit gedicht;
alsof een witte vogel
een cirkel maakt van stilte;
er dwars doorheen vliegt en dit herhaalt
herhaalt en herhaalt tot het levenslicht
een stem krijgt en zomerwind
met kinderen praat
in de ochtend
en in het breken
van de verte; de takken van
een wilgenboom
keer op keer
wanneer ik het begin ben
en het einde…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 , isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar
Naar zaad zoekende inheemse vogels
Zo kwetsbaar in het naakte land
Gevangen van wind en regen
Wat ooit verstopt zat kom je tegen
Hertenhoefjes in het zand
Paddestoelen en bergen bladeren
De gure wind in mijn gezicht
Brengt mijn gevoel gelijk aan winter
En het einde…
Adel
netgedicht
2.8 met 32 stemmen
2.816 Ze kunnen zich behangen met allerlei moois
Maar op ’t eind van de dag zijn ze net zo bloot en ontsmukt als jij en ik.
Dus rijkdom of niet, ’t gaat juist om de dingen die je niet ziet.
De stille rijkdom is de mooiste rijkdom.…
Ontwaking
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.495 verband mocht eraf
en nu de huid schoon is
kan het licht alleen maar raken
II
een vlinder heeft het gegeven
het jawoord mocht er zijn
een gekleurde lach tekende
mandala’s in de lucht
de groei was wonderlijk licht
zoals hemelwater is
en bedekken kan
III
lichtluchtig is de dans
van zwijgzaamheid
de proeve van geluk
ten einde…
Ik walg nu van die dagen vol van zon
poëzie
2.7 met 17 stemmen
5.196 Dan zou ons zijn een zoet verkeer van leed,
Zeer innig, als van zielen, nu ontdaan
Van trots en ijdelheid en klein belang; -
En elk van ons zou 't zijn of naast hem schreed
Zijn eigen ziel, op 't eind geheel verstaan,
Naakt en een glorie, van éénzelfde rang.
-----------------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten (1889…
Nachten
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.509 Nachten rijgen zich aaneen
worden uren, minuten in voorbij gaan
seconden tellen zich heen, één voor één
de slaap is ten einde gegaan
Nachten waarin dromen niet bestaan
gedachten vol en soms verdrietig zijn
weer een nacht die is heen gegaan
waarin geen rust mocht zijn
Nachten lang wakend lijden
waarin vreemde hersenspinsels ontstaan
die…
Verliefd op mijn imago
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
745 Hoewel “wel moeilijk“
Men heeft daar nu een
eind aan gemaakt.
En heeft mijn imago
In duizend stukken laten vallen.
Ik krijg die nooit meer
samen want ...
Ik zat als een ijskoningin
gevangen tussen wit en zwart
waaruit geen ontsnappen mogelijk was.
En hield de sleutel van mezelf
in onzichtbare tralies vast.…
"Pijnstillers verboden"
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.233 Nu is het dus einde verdoving,
het kan niet meer,
geen keuze wordt gelaten,
ik leg me er bij neer.
Het pijnmonster ziet de kans schoon,
en scherpt zijn mes aan een steen,
dan gaat hij op pad
en prikt in spier en been.
Met de rug tegen de muur,
daar sta je dan,
maar wat moet je,
als het niet anders kan.…
gesnoven tot vergetelheid
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
999 verhaal
van spuugzat dwalen zonder doel
een zinloos leven in het zicht
doodgaan weten als een plicht
hunkering naar morgen
door de honger van vandaag
de tijd passeren met herinnering
en dromend door ruïnes struinen
van een toekomst in verval
het ongeweten ogenblik van liefde
in zweet genomen zacht gekomen
triomferend heersen tot het eind…
en over ons
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
736 , zucht het leven
terug naar waar wij ooit begonnen en breek me
(niet weer) zo lief als je me had of zing voor mij
de teksten die nog niet gekend zijn en blijf,
blijf hier en daar – vertel me de laatste zinnen
spreek ons samenzijn aan snippers, smelt de inkt
tot grote vlekken eenheid – geef dromen lucht
om te vliegen en zoek met mij het einde…
Aan vlijt ten onder
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.069 Er zijn zaken in het leven,
waar teveel tijd aan wordt gegeven,
heel lang werkte men tot het einde toe,
dan stierf men uitgeput en levensmoe.
Toen het pensioen werd ingesteld,
had men de jaren wel geteld,
met vijfenzestig was je blij,
een enkeling kreeg er een jaartje bij.…
jong hoofd oud woord en het komaf maken
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
608 niet kan bezwangeren en mijn stem
zal voorbij mijn huig schieten
mijn borstkas schoot toch al vol
kalebas zegt het in een woord
loden beginselen
van een vers sprieten
dat geen begin met zichzelf
kon maken
schoonheid op de vlucht
voor lelijkheid en om of-gekeerd
zo ik om een mensheid
liep in het midden daarvan
begrensdheid op het eind…
jij dronk het tegenlicht
netgedicht
2.6 met 36 stemmen
2.204 versmald en turend raken je ogen
de oever die de vergetelheid omheinen
en jij naar ‘t einde staart waar de zon
herleeft in haar compassie, doch het late
maanlicht schrobt de nacht voor zich uit
en stapelt hoop op afvalbergen woordenhoog
jij lijnde de grenzen op je kaart
en scheurde de evenaar in twee, jij kan
niet houden van een wereld waar…
Een zielsverwant
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
461 Opgebrand in de duisternis,
in een droevig gevecht met het einde,
maar net zo slecht met het begin,
als kind, toen je waardering zocht
en hardheid vond, geselingen
van de ziel, die voortduren,
verworden, terugslaan.…
De zachte krachten zullen zeker winnen
poëzie
4.1 met 52 stemmen
29.198 De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.…
gedichten.nl
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
780 raakt
verwondert en
overweldigt
zijn de gedichten en hartenkreten
met passie gemaakt
en vanuit gevoel geschreven
over de liefde, verdriet en emoties
waarin we troost vinden
maar ook zo'n plezier aan beleven
zij raken je hart en scoren hoog en
schitteren in het virtuele
vlak als een regenboog
in kleurrijk prachtige zinnen
waar geen einde…
de Bergen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
623 Maar loopt het jaar wat op zijn eind
zodat ook de zon wat meer verdwijnt
en zet alles zich in wintertooi,
dan is wel de alpenroos en de madelief
het dal en ook het bergmassief,
bedekt met sneeuw, maar ook dan nog wonderschoon.…
Voor een natuurdichter
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.255 Hoe is op deze dag mijn hart bewogen,
Dat mart in ’t bos en wil er niet vandaan,
Het weet de pracht dier zuilengang en bogen
En uchtendlucht aan ’t einde van de laan.…
Een bijn-dood ervaring...
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.621 Hoe wonderlijk is haar verhaal
Een vrouw die zó bang voor de dood was
Beleefde die echt en heeft een moraal
Haar geest voelde ze uit haar
Lichaam getrokken
Ze bekeek zichzelf drie-dimensionaal
Zweefde momenten boven haar lichaam
Geleid door het licht is
De titel van haar verhaal
Sereen de sfeer die haar omkleedde
De tunnel met aan't eind…
Sonetten II
poëzie
2.8 met 6 stemmen
2.279 dat gij goed waart, eind'loos goed,
Dat gij uw vijanden vergaaft en bad
Voor wie u kwaad doen, dat ge een wet bezat,
Die zei, dat ge al wie lijdt, beminnen moet.
Gij hebt die wet, ja, maar zo dikwijls doet
Ge alsof ze er niet was, of ge 'r woord vergat,
Of gij u zélf vergat, want, ziel!…
Stilte en eenvoud
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.138 Een maandje van stilte, tot eind januari,
een maandje van eenvoud; en wat ik voorspel:
het draagt zeker bij aan een spoedig herstel!…
- Het Hogere -
netgedicht
4.1 met 49 stemmen
527 Waar is het einde, waar het begin
waar is de rest van het nebula,
vage verzameling,
gouden bestemming kijkt edel terug.
Welk safieren weg die men
ooit moedig bereid heeft,
volhard geleeft heeft, om te leren,
vrije keuze van gelijktijdig bestaan.…
Voor vrienden
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
652 felheid bestreden
in klare zinnen van een oogopslag
aan de waterkant, waar dove netels
- in hun soort - zijn vertaald en
op de blaren werden terugbetaald in
geboorte en de dood, een levenslicht
zag in een broos geheel, waarin de
essentie werd gevouwen, verval
gekozen uit de diepste pijn zonder
daarover te moeten rouwen, maakt
een einde…