5388 resultaten.
Schaduwrijk verlangen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
408 Jij bepaalt allang mijn gedachte
Zowel bij dag als bij nacht
('k Heb hierover niets te zeggen)
('t Wordt voor mij beslist)
'k Geef mij dan ook over
Al klinkt dit wellicht pover
Jouw schaduw reeds doet mij verlangen
Naar een tijd van schoonheid en plezier
Zowel in goed als minder
(Charme van voorjaar en zomer)
(Natuur die zich rijpt)
Zowel…
Eeuwige liefde (3)
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.186 Dan glijdt een schaduw over mijn gezicht
wanneer jij overvliegt, de allerlaatste keer
een traan ontmoet het ochtendlicht
je bent vertrokken, ik kijk je na
als stipje aan de horizon
verdwijn je uit mijn zicht.…
bril
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
688 buiten scheen de zon, binnen
liet schaduw blinde vlekken gelden- zelfs nu
twee dozen gebak en tien blije gezichten
maar het jouwe dreef terug naar niets...
slaap je mama?…
De beminden
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.692 Daar strekten zij zich zoet-vermoeid beneden
De fijne schaduws van een ijle boom
En streelden traag elkanders warme leden
En zuchtten diep: — hun ziel was droef en loom.…
GRETA OVER NABIJHEID EN DOOD
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 Samen met Frans een lange nacht gehad
In een hotel, twee kamers naast elkaar
Dat het gebeuren zou was zonneklaar
We zochten en we vonden onze schat
Werden de vleugels van één adelaar
Die zijn gewicht met wind en wolken mat
De kracht en gratie die het dier bezat
De schaduw ervan boven ons als paar
De bliksemdrager zou verongelukken
Uiteenvallen…
Oog in oog
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
640 Verzen vlerken langs mijn schaduw
rijmen resten ongeluk
waar de liefde mij mag lijmen
loopt de tijd zijn wijzers stuk
In des mensheid open geesten
kranst de ader tomeloos
in de hartslag van de Aarde
om des wereld's tondeldoos
Mensenkind als universum
middelpunt van eigenheid
speelt zijn hoofdrol tussen sterren
aan een zuiver firmament…
Stilleven
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.056 in volheid van leegte
vormt een opgerekte schaduw
smalle strakke strepen over zand,
in uiteinden verbonden,
wijzend naar een verhoogd terras
daar, verder, onder azuur
waar zicht in ongrijpbaarheid landt
een transparant glas,
verguld met aangeslagen licht,
reikt over eigen lengte heen
opweg naar een bindend slot
echter door de zonnestand…
Wanneer je oud bent *
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.031 Wanneer je oud en grijs en slaperig bent
En knikkebolt bij ’t vuur, pak dit gedicht,
En lees het langzaam, droom van ‘t zachte licht
De schaduw in je ogen ooit gekend;
Hoevelen waren op je zwier gesteld,
Beminden je oprecht of maar alsof
Slechts één maakte je pelgrimsziel het hof
En hield van je mimiek door zorg gekweld.…
Voorhoede
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
607 Verkeren in de waan
dat een opwapperend gordijn
rond het middaguur
de schaduw prijs geeft van haar figuur.…
ivoor
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
635 de weg naar God had ik me anders voorgesteld
zei mijn tante toen ze uit Afrika terugkeerde
en borduurde in een steeds stillere taal verder
aan een roodborstje dat tussen schaduwen van een kruis
aan een geleende spijker hing
in die eerste dagen wachtte ik geduldig
op een toegezegd, inheems vogeltje als een teken van haar
en Hem om uit mijn…
Ik zou een schouder willen schrijven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
677 voor de mens die verlangt
naar toen, die dagen dat de straten
nog vol waren van kinderlijke kleuren
de ster aan de hemel stond
niet vastgespeld op een jas
nog ver van de verbanning
de kwelling van paraderende
uniformen, de schoeisels
in een heerszuchtige pas
ik zou een lied willen schrijven
een vertroosting van klanken
over de schaduw…
Herdenken zonder oordelen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
781 Tot er weer een beloftevolle licht was
dat schaduwen klein
maakte
en demonen
naamloos maakte
maar niets kon begraven
dat nog vol oorlog was.
En wonden nog niet kon helen die bleven spreken
en schreeuwen
in ogen en herinneringen
die langzaam uitdoofden
maar nog steeds hun eigen vergeving
en verlossing
blijven zoeken.…
Dialoog met het licht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
566 De wind kust
jouw schaduw
en kluistert diep de nacht
Je vouwt
ontloken vleugels
en sluit de ogen zacht
Het licht heeft
alle schijn verteerd
de oester
in zichzelf gekeerd
De held zit diep gevangen,
hervindt z’n rust
in adem
en fluistert onverwacht:
“ Je rouwt om
dode teugels,
om lang verloren kracht
jouw toekomst…
meestal op donderdag
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
631 Zijn schaduwen laten zich vaak gaan
in wisselend zwart. Soms duiken ze diep
in de tijd. Dan ga ik op een steen liggen en wacht.
Volgens Goethe kan je in en met iemand leven.
Maar vaak gaat dat niet samen en baart ieder
zijn eigen lijden, zijn eigen bast.…
Komedie in mineur
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
555 Als leven overleven wordt
in schaars verlichte kamers
met enkel hapjes lucht bij nieuwe maan,
een peertje schaduwen verspreidt
in plaats van licht
duurt fluisterende angst
verholen eeuwigheid.
Elk onverwacht geluid uit het portaal
kan de gedode tijd inhalen.…
eeuwig leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 schimmeldraden
nematoden doodgravers en pissebedden
mij verkleinen en verteren
tot hapklare moleculen
in mijn dode hand houd ik een kastanje
die ontkiemt terwijl ik verteer
die mij van top tot teen doorwortelt
en door mij
dank zij mij
uitgroeit tot een forse boom
zodat ik samen met mijn boom
elk voorjaar witte bloesems draag
elke zomer schaduw…
HERINNERING LEEFT OP
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
674 de aftandse knol springt briesend weg
roffelt uitdagend over harde grond
wekt alom verbaasde angst
bespeurt vijanden in dicht kreupelhout
trotseert dreigende schaduw van hoog lover
vrede komt dankzij zegenrijke hartstilstand.…
Het zien van jou
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
743 Alsof de hond weet heeft van haar broosheid,
gaat hij zachtjes op haar schaduw liggen.
Een handje verdwijnt in de zwarte vacht
terwijl haar ogen blauw worden.
“Ik had ook een hond maar die is dood”.
Waarop ze meteen vervolgt: "Mijn mama ook”.
Ik zie een blad geluidloos neervallen.
Ik geef haar mijn hand.
Er moet meer zijn, toch.…
Gezaaid en geoogst?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.248 Sluipend verval in beelden, de
blik omhoog naar de spiegels
van het heelal als steungewelf,
het baart zijn zwaartekracht
in de schaduw van reflectie
waarvoor is moegestreden.
Het schaakbord van de tijd
herhaalt z’n zetten tot
de dood is uitgetreden.…
Als de vlinders dromen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
986 Als de vlinders komen
die de zinnen van je
huid mogen vangen, de
zinnelijke spirit in de
ogen, bron van dromen
als de knoppen botten,
fluisterend gebaar
van vingertoppen in de
ravenzwarte haren, de
koelte van schaduw op
de oogleden, sproeten
op de wangen, bloesem
van je jeugd in een
zijden cocon te spinnen.…
dans, dans! voor Pina.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 , tengere lijf
tot het uiterste gestrekt
botst ze - net niet -
tegen de raamloze wanden
het weerbarstige koord
remt haar, bijna behoedend, af
het verliest enkel zijn weerstand
als ze stilliggend zittend staand
meer het midden kiest
de zon zendt haar warme licht
door de openstaande deur
iemand plant een boom
op de kale vloer valt de schaduw…
Boomvriend
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.059 Ik bezit niet de natuurkracht
om jou van bladeren te voorzien
winterse koude heeft al mijn zondes
blootgelegd in stil verdriet
ik praat zelden tegen vreemden
omdat jij niet weggaat
blijft schaduw naast zon
bestaan op hoop van zegen
misschien stimuleert het
als ik voortaan zwijg
over familie en vijand
wanneer wolken voorbij drijven
voor…
Rosarium
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 We braken stukken uit de straat, om uit schaduwen
weg te lopen en faalden in heimwee, keer op keer.
We gingen inwaarts, om ons niet in verte te verstrooien.
We daalden neer, om ons niet in hoogte te verslikken.
Eigenlijk deden we maar wat, protesteerden halfzacht,
lieten ons met de heideschapen in elk lot schikken.
Die tuin.…
Wederkerig lied ?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
479 Raak z’n pijl de roos van het licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in zijn afgesloten kooi.
We zijn een theater van geluid,
souffleurs van een glorierijk verleden
meningen en stemmingen van het heden.
Publiek, de dichters op de eerste rij van
blinde stoelen, mijn plaats is achteraan
onder het gebrandmerkte raam.…
Zo graag
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
701 Ze weten het, ze voelen al de kilte van de herfstdag
die lange schaduw werpt en bomen laat verdorren.
Maar arm als ik zijn er zo velen, hun hart is
niet bij machte om het woord te vinden dat
oplicht als de dagen grijs en treurig zijn. Is dan
de stilte meer gepast en enkel ’t luisteren naar
wat onuitgesproken in de ruimte hangt?…
De boog van de schepper
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
516 Raakt z’n pijl de roos van het licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in zijn afgesloten kooi.
We zijn een theater van het geluid,
souffleurs van een glorierijk verleden
meningen en stemmingen uit het heden.…
Eilandvogel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
596 dronken werd
niet dat gelal, stoutmoedig doen
maar zware vleugels, intens verdriet
wijsheid die zich niet dromend
verpakken liet
er dansten rupsen op witte toetsen
van de oude liedjespiano
in het hotel aan de kust
terwijl je rookte, dronk je jenever
en vertelde je over het kamperen
in een tent op een berg aan het land
onder bewolkte schaduwen…
Arzebia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
431 in het deinen van de ochtendziel
in wiegende schaduwen
in slome jazz van dik bloed
wil ik tralies van twijfel ontlopen,
giftige kreeften, vale sluiers van onmoed
een eiland zonder randen lijkt me wel wat
schemerend in eindeloos blauw
zoals alleen een hemel of zee diep kan zijn
zoals stoffige landkaarten in de geest;
daarop lijken alle vergeelde…
twijgen worden mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 weggevaagde beelden strepen
zicht voort door mist en dauw, het
verglaasde weten kauwt aan de jonge
ent die zich veilig voelde in de luwte
van het begin
stakende takken zonder blad schrapen
met lange halen het vernis van de wind, de kou
zal in zijn honger blijven zoals de schaduw
van de verdwenen pas
niets zal de tijd doorstaan in weggelaten…
Maankompas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
407 Aan het einde van mijn langste schaduw
absorbeert het diepste zwart, onverlichte zuil
die de kristallen nacht van stilte zal doorbreken
dat het in de gelaagde stenen de wil tot spreken
ijler dan nog in de ongeboren dood, gaat de horizon
over in een andere horizon, gedragen op een roerloze schaal.…