5126 resultaten.
We are a little crazy
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
251 In het schimmige licht
tussen stemmen en kosmische agenten,
hang ik in de elfde ronde,
murw gebeukt,
uitgeput —
een bokser op zoek naar adem
in mijn eigen hoofd.
Spoken dringen zich op,
mes, glas, kokend water —
littekenlijnen van strijd
en overleven.…
vreemdelanders
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
317 Belanden tussen ademende
bla’ren in nevelige schuld,
dwarrelen als oude besjes,
verdwijnen in verstilde tijd,
seizoenskleuren betreuren,
goudvocht in aarde klaren,
zal mij niet snel gebeuren.…
Opladen
netgedicht
1.8 met 16 stemmen
616 Zee fluistert zachtjes
horizon nodigt mij uit
adem vol van licht
Even teruggetrokken
uit woorden die te druk, te hard of te
luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust,
en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen.…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag.…
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
504 Het licht valt als adem op
de kale takken, breekt in ijzige lijnen,
danst op het stille oppervlak, en ik besef dat ook
mijn eigen rust een pure bron is waar alles wat stil leek ontwaakt.…
De rust van heilige stilte
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
498 Muren dragen gebeden
en adem van anderen, lagen van tijd
die niets van mij verlangen, ik voel hoe mijn gevoeligheid
hier mag rusten, niet als iets dat te veel is, maar als een vorm van aandacht.…
Coma
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
383 En toch blijft de vraag
zich herhalen
als adem tegen glas:
Dokter,
denk je dat hij het haalt?
Mijn gedachten ontsporen.
Wat ik gaf.
Wat ik liet liggen.
Afscheid hangt dichtbij —
een woord
dat ik al draag.
Je deed me soms pijn.
Uit onvermogen.
Verlies
was nooit
de inzet.…
Deuren van de nacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
392 Deze wereld en ik, wij ademen
verlossing door verdriet -
vreugde geeft ons nu de vallei,
de hulzen ontvouwen zich tot huis
in deze wereld, laten mij binnen
nu ik elke laatste druppel van deze regen gedronken heb.
Nacht wordt eigen deur
naar nieuwe dag. Er zullen kinderen
zijn om de vallei te erven.…
Het kleine spel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
387 Kijk: een kind werpt de bal omhoog
alsof hij de middag zelf wil vangen,
en even hangt alles stil —
de hemel, het stof, de adem —
in dat ene, gouden ogenblik
waarin het spel de wereld
nog niet heeft verlaten.…
Wat altijd blijft
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
440 In deze eenvoudige nabijheid
hoeft niets samen te vallen, ik adem, ik blijf,
ik laat het moment zichzelf zijn, traag en ongehaast, en voel
hoe de natuur mijn aanwezigheid beantwoordt met een stille, dragende rust.…
In het Oog van de Storm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
369 Het geraas verstomt,
alsof de wereld haar adem inhoudt.
Maar aan de rand van deze stilte
beweegt al iets.
Het onweer verzamelt zich,
onzichtbaar, maar onafwendbaar.
De rust in mij begint te verdunnen,
alsof zij haar vorm verliest.
Ik weet dat dit oog zal verdwijnen,
dat de stilte geen belofte is.…
Autopsie van verlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
348 Adem uitgeblazen
in andermans leegte.
Het hart
is kleiner dan verwacht.
Versleten randen.
Littekens die niet meer bloeden
en toch blijven herinneren.
In de maag:
onuitgesproken woorden,
ingeslikte ja’s,
een hoop verbrand
voor het haar kans kreeg.
De handen tonen
geen sporen van geweld,
alleen vermoeidheid.…
Het Huwelijk
netgedicht
2.4 met 27 stemmen
1.302 Aan één tafel stil
tussen jouw adem en mij
bewaar ik mijn rust
Ik lees de woorden die je niet uitspreekt,
een rimpeling in de lucht, een zachte zucht.
Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen,
terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin.…
Gebeten hond
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
371 Een adder was mij
te glad en slim af
kwam out of nowhere
na de beet in het been
van mijn Eurydice
stierf ik als Orfeus
wel duizend doden
het gif greep als vuur
razendsnel om zich heen
een rat beet zijn staart af
benam mij de adem
een sidderaal woelde
door vademdiep water
en door de magisch
halfduistere schemer
vlogen vliegende…
Huisbezoek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
290 Ik blijf buiten tot de lantaarnpalen aangaan,
tot mijn adem zichtbaar wordt in de kou.
Dat is tenminste iets
dat vorm heeft.
De buurman staat bij de heg.
Hij stelt de vraag die hij geoefend heeft.
Ik kijk naar de ramen. Ze zijn zwart.
“Ze is naar huis,” zeg ik.
Hij knikt.
Dat is voldoende.
Ik loop de oprit op.…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.…
rouw die rechtop gaat staan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
312 de stad ademt rook
sirenes snijden de avond
knieën op nekken
wetten op lichamen
dit is geen orde
dit is gewicht
van een staat die leerde
hoe hard stilte kan drukken
op asfalt liggen namen
geen labels
George
Breonna
zoveel anderen
hun adem bleef achter in de straat
we zagen vuisten omhoog
niet om te slaan
maar om lucht te…
Tussen Tijd en Stilte
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
302 Ik volg aandachtig mijn adem,
verzetsloos op en neer bewegend
in diepe halen van herkenning,
die mijn zintuigen zacht verdoven.
In de duisternis vind ik mijzelf,
waar identiteit haar gewicht verliest
en als steen uiteenvalt tot gruis,
om iets tastbaars te beloven.…
Liefde 60 keer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
386 is het de liefde
die zichzelf blijft
herhalen
tot het antwoord buigt
ja denk dat dit de weg is
of is het angst
die geen leegte verdraagd
en daarom mijn inbox
bestookt
met dezelfde naam
ik vond geen warmte
ik vond herhaling
druk
bewijskracht
liefde die zichzelf
zo vaak moet benoemen
dat het woord
zijn adem verliest
en…
Het veld dat mij draagt
netgedicht
1.6 met 11 stemmen
329 Het grasveld wiegt als
een lichaam dat mij herkent, een lichte
golf die langs mij glijdt zonder te raken, en ik merk
hoe mijn adem dieper wordt terwijl ik me laat dragen door dit kleine wit.…
Ik koos de kou
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
240 En de waarheid kwam —
niet als een helder antwoord,
maar als een raam in januari
waar elke adem zichtbaar bleef.
Ze sprak niet luid,
maar zette dingen stil,
en wat zij wegnam
bleek precies wat mij recht hield.…
Lichtpuntje
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
320 Ik adem trager en keer terug
naar mijn eigen tempo. Ruis wijkt en mijn aandacht vindt weer een plek.
In dat halfdonker groeit
een warme kern die blijft, zelfs wanneer
de dag te zwaar wordt. Als ik daarbij stilsta, wordt het
licht een richting. Geen stem, maar een uitnodiging om terug te keren.…
Buren van de Nacht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
240 zij
niet zeggen kon
de dreiging zonder
naam of bron
een krat,wat rook
een kleine brug
de grens week zacht
kwam niet meer terug
hun ruwe rand
werd ondergrond
waarop geen vallen
meer bestond
wat uitschot heet
uit andermans mond
bleek hier een
dragend stil verbond
nu draagt de nacht
wat eerder brak
geen angst meer
die haar adem…
Zoals geliefden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
232 Ademen in open lucht,
je kussen,
zonder nadenken,
zonder angst voor wat komt.
Al is het maar voor even,
al is het maar om te vergeten.
Loop met me mee,
wat er nog over is.
Voor het stil wordt
zoals het nooit had mogen worden.…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 En wanneer hij zwijgt, blijft er een
heldere echo achter, een teder mosgroen spoor
dat mij uitnodigt om langzamer te ademen en te luisteren
naar wat in mij nog fluistert, zoals hij, zonder haast en zonder gewicht.…
Eindeloze stroom
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
414 Wanneer de dag te vol
wordt, zoek ik de plek waar adem
opnieuw ruimte maakt, waar aandacht zich opent
als een blad in ochtendlicht en eenvoud weer vrij mag bestaan.
En in dat stille midden
blijft een heldere, zachte stroom door
mij heen bewegen, een spoor dat mij stilaan leert
vertrouwen op wat in mij blijft zingen zonder haast of gewicht.…
De dagen die achter ons liggen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
264 En in dat stille nablijven van tijd
ontstaat een ruimte waarin ik zonder haast
kan ademen, alsof het verleden zachtjes zijn hand opent
en mij toestaat verder te gaan op een manier die nog even in mij blijft.…
Verweven werelden
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
252 Fluisterende wind
verre blik die mij ontglipt
schaduw blijft hangen
Ze loopt door de
verweerde straten, alsof ze hier
niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans
om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land.…
Onthaasten
netgedicht
2.5 met 19 stemmen
219 In de koelte die zich onder
het bladerdak verzamelt, raakt haar
vlucht even de schaduw van mijn adem, een korte
aanraking die verdwijnt vóór mijn aandacht haar kan volgen.…
‘s nachts is alles erger
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
846 hoe jij op een eilandje leek
ineens uit het water leek op te rijzen
losgezongen van waar je was
dat ik niet heb opgeschreven
hoe je doodging stap voor stap
op die gitzwarte dag
dat ik in die laatste nacht naast je zat
hoe jij de adem van mijn leven weggesleurd werd
ik luisterde naar elke ademteug
het bewijs dat ik nog steeds jou mijn…