Netgedichten

netgedicht (nr. 88.056):

Het Huwelijk

Aan één tafel stil
tussen jouw adem en mij
bewaar ik mijn rust

Ik lees de woorden die je niet uitspreekt,
een rimpeling in de lucht, een zachte zucht.
Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen,
terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin.

We delen het brood en de stilte aan tafel,
maar mijn zintuigen vangen elk klein detail:
het tikken van de klok, het licht op je handen,
een symfonie die soms te luid voor mij klinkt.

In de verwevenheid van onze twee levens
bewaak ik de drempel van mijn eigen vertrek.
Niet uit afstand, maar om weer te kunnen geven,
omdat ik in de luwte pas echt bij je ben.

Dit verbond is een dans op een dunne draad,
tussen de diepe liefde en de noodzaak aan rust.
Ik heb je lief met alles wat ik waarneem,
juist omdat ik telkens weer thuiskom in mijzelf.