Netgedichten

netgedicht (nr. 88.059):

Onder het Noorderlicht

Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht,
die dunne wolkjes uit mijn adem blaast
De betoverende gordijnen van het Noorderlicht,
waaien uit over het etherisch wit van velden

Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie,
waar ontzag toeslaat in pulserende dromen
Een bevroren stem galmt uit in een diep respect,
richting de bergtoppen van het rijk der goden

De koude nacht wiegt mij geruisloos in slaap,
en maakt gewag van ondoorgrondelijke onverschilligheid
Voor immer gedrukt aan haar weelderige boezem,
als een veilig en geruststellend onderkomen

De speelse mist van sneeuw die over mij stuift,
en goedmoedig een blos op mijn wangen strijkt
In dit broos moment ontwakend ondanks mijn grilligheid,
dank ik de goden voor hun lankmoedige wispelturigheid

Sneeuw en ijs die nu solide en ontoegeeflijk penetreren,
en tintelend mijn huid als marmer doen glanzen
In het licht van een wassende maan reik ik naar de hemel,
om het gevoel van euforie nog eens heimelijk te voelen