5388 resultaten.
Volle maan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
654 Ze kust de zee, de wolk, het gras,
en maakt van schaduw stille was.
Een droom zo puur, een licht zo klaar —
de nacht lijkt minder eenzaam daar.
De wereld houdt haar adem in,
de wind beweegt op teugen traag,
een uil zweeft rond met wijde zin,
zijn roep verwaait, zijn vleugel vraagt.…
NAJAARSJACHT
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
321 takken
als klauwende vingers
zich roerloos krommen
om de schreeuw der nachtvogels
vergeefs tussen hen te houden
de huiverklanken stoten
tegen blauwzwarte schimmen
die trots blijven wat ze zijn
dennen staan plechtig gekleed
verstilde gedaantes vliegen
over mos graspollen
en ronde houten graven
hun vleugelslagen maken
kleine schaduwen…
Zilverlicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
354 In het woud waar schaduwen zweven,
waar oude stammen adem halen,
Laat het zonlicht de kruinen leven
en kleurt de morgen met gouden stralen.
Een rivier kronkelt door het veld
en draagt het glanzen van de dag.
Langs de stenen worden verhalen verteld,
op een fluistertoon die blijven mag.…
Zonnebril
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
337 Dus demp ik haar:
ogen, stemmen, verwachtingen—
met een dunne laag schaduw,
een grens die alleen ik herken.
Mensen lopen voorbij,
achteloos, luid.
Ik kijk toe, half verborgen,
hun leven onbereikbaar,
hun ritme niet het mijne.
De zon verschuift.
Mijn gezicht blijft stil.
De bril houdt bij elkaar
wat anders uit mij
zou breken.…
ik ben gemaakt
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
512 was
om hier en vandaag
ver van hen vandaan
een vlaag van een herinnering
aan hun gezichten
een kleine verrichting wellicht
toe te kunnen dichten
er is geen invallend licht
wat een zindering oproept
geen gelaat of contour
geen geur nog
noch een smaak
waarvan ik bovenmatig kwijlen ga
of overstuur raak
ik ben gemaakt
zonder eigen schaduw…
artistieke zinzoeker II (Danaë-studie)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
345 Op mijn schone wondersloffen
wervel ik gewoon door de stof,
bewust mijn verlangens voedend
met Danaë’s sensuele schoonheid,
‘t stof der schaduw achterlatend op
een lang geleden vergeten verleden.…
Schizofreen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
350 Ik zie mezelf in stukken,
versplinterd, verscheurd,
onder de schaduwen van ogen
die ik niet bezit.
Het kleine hart klopt nog,
verstopt achter woede en angst,
het biedt weerstand tegen verdwijnen,
tegen de leegte die alles opslokt.
De wereld kijkt door ogen
die ik niet bezit.
Ik huil soms,
maar meestal zit ik stil.…
Ik kies dit pad
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
761 Ik zie hoe macht duwt,
zonder schaamte, zonder grens,
hoe schaduwen langer worden
dan waar ze thuishoren.
Maar ik ben niet machteloos
omdat ik geen reus ben.
Ik ben niet stil
omdat ik tussen anderen sta.
Ik spreek eerlijk,
ook als waarheid schuurt.
Nostalgie brengt mij nergens;
stilstand is geen keuze.…
In de stilte van deze ochtend
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
332 .;
Uit die schaduw van D.
aan de dubieuze rivier de P.
en dat gelauwerde hart van A.
verscheen, lang geleê
de verzwegen waarheid.
A. droeg een tak van D.
jaren bloedend
als een corona rond
zijn vergiftigde hoofd
alsook verzwaard door
het immer ongezegde.…
Zoekend
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
292 Daar, tussen de schaduw en dat gouden moment,
is er de rust die enkel de dromer echt herkent.
Deze rust vindt zijn anker, voorbij de sterrenpracht,
als ik de blik ontmoet, die mijn eigen blik verwacht.
Een hand zomaar op mijn schouder, zo breekbaar en zo zacht,
net als dat lieve woord, dat mijn dromen leven geeft en kracht…
Doe hem ook zo’n roze bril
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
311 alles
maar gewoon
waardoor hij weer een keer
zonnestralen voelen wil
de wind
in zijn weelderige haar
als die trein dan toch wegrijdt
en hij achterblijft
met een bloemrijk stofje
gedrapeerd in zijn handen
waarin hij zijn neus
vanzelfsprekend
nog één keer steekt
Laat hem lekker zijn gang gaan
zonder bang te zijn
in de veilige schaduw…
Het geluk dat draagt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
232 Want waar een mens in stilte bloeit,
ontspringt een bron die verder reikt;
geluk dat zacht een ander stuwt,
totdat het hele veld ontwijkt
de schaduw van het enkel zijn.
Zo weeft het licht zich door de tijd:
een vonk die overspringt van hart naar hart,
tot niemand achterblijft.…
eerste adem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
211 vanaf de eerste kreet
ligt de schaduw al opgevouwen
tussen de lakens van de wieg
een baby vuist
klemt zich vast aan lucht
alsof tijd iets is
dat je bewaren kunt
in een broekzak
tussen verloren munten
en een kassabon van gisteren
de jaren lopen niet
ze lekken
uit een knie
uit een spiegel
uit het trager worden
van namen op de tong…
Waar een moeder begint
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
205 Ze leert niet door te wijzen,
maar door te zijn,
een zachte schaduw in het ochtendlicht,
een hand die niet duwt maar opent.
In haar jaszak ritselt het alledaagse:
pleisters, broodkorsten,
een vergeten knikker die ooit een tranenvloed stopte.…
Met sierlijke trotse lijnen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
195 (Het gebedenboek ‘De Katholiek’)
met sierlijke, trotse lijnen
liet zij haar eerste kind
in het gebedenboek verschijnen…
een jonge vrouw…
een zoon
zij schreef:
‘Franciscus Gerardus Caners is
in den morgen van den 21 april
om 12 uur en 15 minuten gebooren in 1874’…
steeds weer een kind
dat zij schreef
achter in haar boek
in de schaduw…
Sombere stad
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
196 niemand luistert naar jouw gezang
niemand wordt rijk van dit hart
muziek uit duistere nachten
als diep en zwart goud
wij dwalen door betonnen stegen
het zachte lied blijft onbeantwoord
de eenzaamheid valt niet op
ooit was er helder zonlicht
oren zijn nu dichtgegaan
de wereldstad is kil en grijs
de nacht omsingelt ons
wij staan in de schaduw…
Wanneer de tijd vertraagt
hartenkreet
2.0 met 10 stemmen
181 Oranje vlinder
de zomer vertraagt even
blad draagt de schaduw
Wanneer het oranje
zandoogje neerstrijkt, brengt zijn
vlucht een verschuiving in mijn aandacht, alsof
de tijd zich even voegt naar de ruimte van het moment.…
Aangespoeld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
190 Schaduwen haken zich vast aan ritselend riet.
De golven dragen wat de oever achterliet,
een verre echo sterft langzaam in de nacht.
Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet,
terwijl de koude stroom geduldig op je wacht.
Het zand omsluit de rust die je tenslotte vond,
de nacht trekt langzaam haar donkere sluier dicht.…
Liefde is
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
16 En zo vliegen we gewichtloos door de tijd,
waar elke schaduw verandert in een warme gloed.
Zelfs in de stilte tussen twee ademhalingen in,
klinkt het geheim dat alleen jij en ik verstaan.
De muze en de onmacht onder het licht van volle maan.…
Melancholia.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.979 Maar de zon hield op te zengen,
En ik zag de schaduwen lengen,
Lavend, over het veld:
De lichte zilvergazen
Uit damp van water-wazen
Van de wetering op-geweld.…
Barrière
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
329 Een muis wordt wakker
of was nooit echt weg
ze rekt zich uit
in een stoffige heg
geen wekker,geen planning
geen dag die begint
alleen maar snorhaar
dat stil iets verzint
ze ontbijt met een kruimel
half oud, half zacht
een vondst in de hoeken
van schaduw en nacht
geen dieet, geen schema
geen schuld na haar hap
ze schiet door de keuken…
Atelier : 'een laatste dialoog'
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.936 Aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken
Ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren
In zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen
Door elke windvlaag…
Inval
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.310 de kamer lijkt zwaarbewolkt
het licht is spaarzaam
waar schaduwen lijken te verspringen
ik dans over de muren
en verdwijn in de vloer
van mijn gedachten
geen beeld is dromeriger
dan kleur gedoopt in inkt
het handschrift dat fantaseren heet
schilderij in schilderij
het beweegt tot acrobatisch woordgespeel
ik dep mijn kwast in een zomermeer…
Zwemmer
hartenkreet
2.3 met 9 stemmen
1.094 je kleedt je uit en vouwt alles netjes op
golfen benaderend
zoals een gewond dier wordt benaderd
je ademt het scherpe van zout en meeuwengegil
de schaduw van de omhelzing is te zacht
om je los te kunnen laten op de wind
wat zingt hij,
een verleidende roep of kyrie?…
Vliegende bloem uit glanzen van opaal
poëzie
4.3 met 18 stemmen
2.328 Dreigt vijandschap uit schaduw, op eenmaal
Laat hij zich vallen, vouwt zijn glorie dicht,
En tussen kleurloze vermolming ligt
Uitgedoofd 't brokje zon, onvindbaar-vaal.
Wegvlind'rend uit mijn Brahman's wereldvuur,
Zweeft in Zijn licht door mijn eigen natuur
Mijn ziel, die Hem weerkaatst in poëzie.…
Magnolia
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
1.655 Zij, magnolia die een schaduw over me werpt
en de distels aan haar grillige wortels sterven.
Terwijl de kraaien landen
op de stangen van het sterfbed
lik ik haar suikerlippen
luister naar het gegons van genot
zie de klamme blozende bloem.
Stuipend lach ik me kapot.…
Zou ze met haar
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
965 van paden die naar binnen gaan
zou ze weten dat ze alles weet
van wat hem daar kan vernietigen
Zon trekt de dag naar beneden
waarachter perspectief verschijnt
duisternis wacht in de hemel
even heeft de wereld vrij spel
het antwoord is aangekomen
met een enkel beeld verteld
Ze ligt tegen hem aan, zo naakt
hoofd op zijn borst, in schaduw…
Littekens
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.145 Ik zoek een vervolg en een verleden
in de enige schaduw van mijn leven.
Ik ben de weg verloren geraakt
en dring binnen tot in een plek
waar tranen worden bewaakt.
Ondergeschoffeld in het verdriet
sla ik mijn handen om mijn bestaan,
ik draag geen andere naam.
Stille stiltes worden doodse stiltes,
de littekens staren mij aan.…
De forel
poëzie
2.9 met 23 stemmen
3.002 Gelijk een schaduw grauw, schiet de forel,
En schielijk, uit de zwarte nacht der stenen,
En ijlt de bergstroom ver vooruit, verdwenen
In 't rimplend zonlicht, dat daar flikkert schel.
En zie!…
Nog eens, toen je oud werd, zag je de Alpendalen
poëzie
3.4 met 19 stemmen
1.968 Nog eens, toen je oud werd, zag je de Alpendalen
Van 't leven jou met late idylle lokken;
Je zag, hoe bergop lange schaduwen trokken
Onder een mist van scheve zonnestralen;
Nog hoorde je over lichte hoogten dwalen
'T elegisch tink'len van verspreide klokken
Nog zag je, wit door zwarte dennen, brokken
Van 't sneeuwveld, nu niet meer bereikbaar…