5126 resultaten.
Halloween Nacht
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
384 En wie nog waakt in deze nacht,
hoort tussen de stilte en het vergaan:
de adem van het onbekende,
die zachtjes door de ziel blijft gaan.…
Galm des onheils
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
240 Maandag drie november twaalf uur
des middags houdt de klok zijn adem in
de beiaardier zet nu het carillon
op pauzestand, het blijft een wijle stil
de bovenkamer is zijn atelier
en 't glazen klokkenspel daar zijn metier
en als hij nageniet van zijn etude
solo, zonder vangers van zijn blik
op het klavier, verlangt hij naar de rust
als dorstige…
Zonder titel
netgedicht
1.4 met 12 stemmen
397 Ik voel de wereld altijd iets te luid binnenkomen
maar bij jou wordt zelfs het zachte weer hoorbaar
alsof elke rimpeling in mij eindelijk mag bestaan
zonder dat ik me hoef te verbergen voor mijn eigen diepte
Jouw nabijheid raakt me als licht dat niet brandt
maar rustig neerkomt op plekken die lang onaangeraakt bleven
waar ik mijn adem terugvind…
Het zaad van Poëzie
netgedicht
1.7 met 29 stemmen
722 Een tedere adem van de aarde streelt mijn
huid, en iets ouds ontspruit, alsof mijn binnenwereld zich opent.
In de stilte tussen gedachten
vind ik wortels, die zich diep verankeren,
nog niet zichtbaar, maar al richting geven aan mijn
levensstroom en mij herinneren aan wat ik te lang heb laten sluimeren.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Ik lig in een bamboehut, adem zout en hout - iets blijvend onbenoembaar.…
Specifieke ziekte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 Toch blijf ik ademen, nog steeds klein,
nog steeds hier, zoekend naar wat menselijkheid.
Ze zit in mij, knaagt zacht en fel,
een stille vijand die ik niet vertel.
Elke ademhaling voelt zwaar, beklemd —
mijn eigen lichaam, een vreemd terrein, een vreemde stem.…
Schemeren
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
462 Niet alleen verzachten
geluiden, ook mijn breekbare adem
deint mee op het luwen van de velden, terwijl
de omarmende wereld oplost in een geruisloze samenhang.…
Wind in den Ouden Boom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
343 In t duistre der nacht waar de wind wild waait
En takken kraken in kille klacht
Daar wortelt de ziel in aardes rust
Gelijk een boom die t licht begroet met lust
O vleugels wijd in hemels adem zwevend
Waar wolkjes walsen in de zonneschijn
De stilte streelt de bladeren beven
En t hart herleeft in t vrije vaste zijn
Geen muil…
Waar alles voelt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
502 Langs de oevers van ons
samenzijn vindt mijn lachen zijn weg
door de stilte, elke fluistering van jouw aanraking
glijdt door mij, streelt mijn ribben, mijn huid, mijn adem, mijn ziel.
O liefste, waar je ook bent,
jouw bijzijn strekt de horizon van gevoel,
een zon die het binnenste overspoelt.…
Laatste rit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
358 Een laatste adem,
met jou,
tegen de wetten van verdriet.
Als de dood komt, met geweld,
als het leven breekt als glas,
laat jij het zijn dat ik zie
voor alles sluit,
een weerspiegeling van ons
in de lenzen van jouw ogen.…
Het vroege uur
netgedicht
1.5 met 13 stemmen
399 In de witruimte
van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen.
Daar klinkt je eerste
parelende groet, scherpe en heldere
klanken vanaf kale tak. Je kleine borst een vlammetje
in de ochtendkou, terwijl je de schemering voorzichtig openbreekt.…
Het kunstwerk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
409 richting
tot het moment komt
waarop denken te
strak wordt
dan begint het echte werk
niet meer in toevoegen
maar juist in loslaten
niet in aanscherpen
maar in ruimte geven
de gedachten worden
zachter
de hand laat zich niet
dwingen
vrijheid geeft vorm
zonder dat zij vastgezet
wordt
wat eerst slechts drager was
begint te ademen…
Voorjaarsbode
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
313 In je onbevangen, stille
vlucht vind ik de tedere moed zacht te ontwaken en licht te ademen.…
Drijvend onvermogen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
361 boven alles
blijft koppig blauw
alsof zij niets weet
van wat speelt in mij nou
mijn honden gooien stippen
hoog spelend omhoog
alsof kleine sterren
loslaten van droog
zij springen en happen
de stippen uit de lucht
alsof zij begrijpen
waar iets zich ontvlucht
en ik, hun baasje
sta onder dat blauw
met handen vol vragen
en een adem…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Kwetsbaar op de grond
vleugels drinken zacht het licht
veilig in het nu
De geur van natte aarde
stijgt langzaam op, een uitnodiging om
de adem diep te laten zakken. Het ruisen van bladeren
filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft.…
Naast jou
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
376 Je stille nabij
laat mijn adem weer zakken
tot een zachte kern
Hoe ik naast jou besta,
alsof elke ademhaling een fijne trilling
opvangt die door de ruimte beweegt en mij uitnodigt
om aandachtiger te luisteren dan woorden ooit kunnen vragen.…
Langzaam kijken
netgedicht
2.6 met 32 stemmen
1.259 Ik volg hun zachte richting tot ik voel waar het beeld wil ademen.
Soms rust ik in het midden
van wat ik zie, waar schaduw en glans
als twee rustige stemmen samenvallen, en ik leer
hun stille gesprek te vertrouwen zonder het te willen sturen.…
Windkracht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
316 niet zij
maar zij moet wijken
haar eigen zien
wordt vreemd en klein
ze durft haar voelen
niet te lijken
alsof ze niet meer
mag zijn
en toch onder breken
dragen
iets dat niet bezwijkt of valt
een stille kern voorbij
het vragen
waar iets zichzelf hervat
daar mag het wantrouwen verstillen
niet opgelost maar
zacht en vrij
een adem…
Ochtendschemering
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
363 Niet alleen ontwaken
geluiden, ook mijn breekbare adem
deint mee op het rijzen van de velden, terwijl
de omarmende wereld zich vormt in een stille samenhang.
Traag verschijnt de dag;
een eerste vogel raakt het kwetsbare
in mij, de wind strijkt langs mijn broze huid als
een belofte - dit moment berg ik zorgvuldig op; het voedt mij.…
Partituur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
177 De muziek is er nog,
tussen adem en stilte.
Ik zing niet meer.
De woorden keren naar binnen.
Ik ken je.
Ik zag je toen alles stilviel.
Geen licht nodig.
Alleen een avond
die niets verlangt.
Mijn lichaam vertraagt,
zonder weerstand.
Wat ik schreef,
raakt me nog
maar breekt me niet.
Alleen dit moment,
ongezien.…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 In de langzame adem van het
landschap, waar elke contour zich pas later
laat herkennen, komt een vermoeden naar boven dat
mij niet loslaat, een fluistering die zich nog niet laat vangen in taal.…
Corona
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Vrolijk vogelgeduikel
Ik kijk me blij
Adem vrij
Teken op het koude raam
Je naam
De een knuffelt
Ongeremd ongetemd
Machtig en laconiek
Ik word tóch niet ziek
De ander in hitte klam benauwd
Kwarttonen gillen van berouw
Op zijn buik.
Op zijn rug
Opa
nooit meer vingervlug
Bijna honderd
Bereid te gaan
Maar nee...…
Als een vogel
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
217 Zijn uitgespreide vleugels
drijven op de adem van de lucht, cirkelend tussen wind en verte.
Als stille reiziger draagt
hij dromen mee, verhalen die geen
woorden vragen. Gedragen door stromingen zonder
grenzen herinnert hij ons eraan dat vrijheid in vertrouwen groeit.…
Heb mij zo lief
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
123 Dan smelt de wereld, klein en zacht,
in onze adem, onze nacht.
Want wie bemint met ziel en bloed,
weet dat afstand geen liefde doet.
Een hart dat zonder jou moet slaan,
kan niet voor eeuwig verdergaan.
Dus heb mij lief, wees dicht bij mij,
geen koude ruimte meer tussen ons tweeën vrij.…
Ochtendstilte
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
238 Boerderijen staan zonder
nadruk ergens in het land, aanwezig
in hun eigen ritme, terwijl het bleke blauw naar een
warme rand verschuift en de wereld haar adem lijkt in te houden.…
de nacht van 12 oktober
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
202 lichtbaken dat in de late uurtjes
aan het slot van tijd tracht te sleutelen
dan, waar zal mijn schrijven zich nu in gaan
vertalen, hoe schromelijk zullen ze arriveren
alvorens moeder overste het lichtvenster
zal sluiten
ach, niet alles wat je beleeft behoeft zich te
plaatsen in een gedicht, want poëzie plaatst
zich in het leven zoals het ademen…
Intieme kameraad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 Gezelligheid die je bracht bij nacht,
wanneer de adem zijn reis had.…
gestrengeld verlangen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
41 en neuriën mee op de respons
van de daad die in mijn gedachten
leeft en nu zich in alle vrijheid
kan laten gaan
minuten kleven aan het
liefdesvocht dat wij elkander
brengen en traagt de tijd om
elk het wils dat zonder iets
te zeggen, het gevraagde
met liefde en lust zich
laat plooien in ons
gestrengeld verlangen
dan,
onze adem…
Verwachtingswereld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
22 wij in elkaars ogen
waarheid zagen winnen
Ik wilde jouw jeugdsprongen niet zien
ze raakten dat wat ik niet wilde dragen
iets van een regenboog die grijsheid brengt
jouw bewegen droeg die toekomstpijn
maar jouw zwijgen verbrandde mijn dag
tot een vormeloze wanhoop
Die levenloze avonden
waarop woorden struikelden over niks
en jouw adem…
De schoot van het najaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
20 Ik lag in de berm, koel en leeg,
zijn adem als een sluier over mijn mond,
de bladeren dekten ons toe
met somber goud en vallend geel—
wij gaven de voedster ons lijf ten buit.
Jeugd dreef voorbij zonder lust of doel,
dood stond onwrikbaar tussen de bomen.…