637 resultaten.
Opstaan van het beest
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
483 Verstand heerst en voorkomt
dat ‘t gevoel escaleert, maar
soms staat hun ziel in brand
gaan gevoelens - sterker als
de leer - in hun brein te keer
Even zijn ze weer het beest
-dat wij lang zijn geweest-
zonder besef van tijd en van
vergankelijkheid, primitieve
toestand van redeloosheid
Hun wankele geest
overgeleverd aan gevoelens…
Träumerei
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
796 gemeen
op Schumann’s geschreven noten vaart
zo nu en dan licht kabbelend
op een oceaan van kwetsbare stilte
waaraan klanken gewend lijken
en harten zich langzaam ontdoen van kilte
de melancholie in het dragend verhaal
zuivert een atmosfeer van oud zweet
ontsluit mijn ziel opnieuw voor spiegelende taal
waarin ik, zo mogelijk, het vergankelijke…
De Parel
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.392 De wereld, zoals onze geest die kent
ligt in de schoot van toekomst en verleden
het onvergankelijke toegewend,
dat zich voltrekt in haar verganklijkheden.
Al wat zij voortbrengt heeft zich opgericht
vanuit een aanvang, in zichzelf gevonden,
en breidt zich uit en bloeit onder het licht, -
en gaat dan in zichzelve weer te gronde.…
Veranderlijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Het weer is altijd veranderlijk
Alles op aarde is vergankelijk
Veranderlijk zijn de tijden
Niemand kan dit vermijden.
Veranderlijk zijn de mensen
Veranderlijk zijn hun wensen
Veranderlijk is ons bestaan
En eenmaal zal alles vergaan.…
Veranderlijk
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
431 Het weer is altijd veranderlijk
Alles op aarde is vergankelijk
Veranderlijk zijn de tijden
Niemand kan dit vermijden.
Veranderlijk zijn de mensen
Veranderlijk zijn hun wensen
Veranderlijk is ons bestaan
En eenmaal zal alles vergaan.…
Illustere leegte
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
544 Niets is voor altijd
alles gaat voorbij
het fruit van jouw lippen
droge dromen van zijde
alles is inherent en incompleet
door grove vergankelijkheid
in deze worsteling met verveling
gedachten aan jouw vroege dood
ach, was ik maar een regenworm
dan zouden mijn stomme dromen
voor altijd zonder zonde zijn
in de warmte van het eenzaam bed…
Late guldenroede
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
562 Men loopt zo gauw voorbij
in herfstachtig najaar
aan wat uitgebloeide takken
in een groepje bij elkaar
vergankelijk geworden
kleur verliezen, broos
staat het stil, wat triest
komen uit de mist in zicht
van zachte lichtval
en zie....
hoe een spinnetje ontdekte
de ragfijne takjes
waaraan het zijn webje spon
en kijk...…
Onsterfelijkheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
577 Onsterfelijkheid,
de lege vormfactor tussen vlees en droom,
zonder stilstand de eeuwige spiraal afglijden
ingekapseld in de slotvaste tijdscapsule
Slechts bittere weerspiegelingen zouden resten
en de nasleep van uitstervende tremolo’s,
met in elke oogknippering
de vergankelijkheid van een klaproos
Obligaat toekijken op afscheid en verscheiden…
Zombie
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
470 Arrogantie is als een verwelkte bloem
decadent op weg naar de ondergang
teloorgang van droevige dromen
het leven kent voorspoed en tegenspoed
tijd kent geen genade voor het noodlot
samen kijken we uit naar het nabije einde
wanneer de prille ochtenddauw
de absurditeit van de wereld herkent
in dwaze toespelingen van de ziel
vergankelijkheid…
gefileerd
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
301 het leven overstemt
de hobbels van de
vroege morgen die de
de late nacht tracht
te ontvluchten met
gedachten die gefileerd
het gestalte langzaam
laat verteren in een
rosarium beplant met
zwarte granieten
laatbloeiers
het licht is als een dubbel
dicht geslagen boek waarvan
de kaft ontheemd de
vergankelijkheid zonder
vrees omarmt…
Najaar
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
136 elk soort rijkdom kent zijn plek en tijd
en is aards vergankelijk, doch niet in mijn gedachten
de liefde die ik mocht dragen en nog zal geven
zal alles vertalen in het niet verwachten…
En nu 'k mijn mensenleed heb weggeschreid
poëzie
3.8 met 24 stemmen
2.872 Zo wil ik dan, genezen voor altijd,
Mij zalig om mijn grootste droefheid prijzen,
Die aan 't verganklijk Ik het Zelf kwam wijzen
In vergezicht op de een'ge Wezenheid.…
EEUWIG EENZAAM
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.996 Maar dat, verganklijkheid ten spijt,
Het leven zelf steeds is gebleven
De duurge droom, de hoog-verheven
Schepper van tijd en eeuwigheid.
Wat klaag ik om mijn eenzaam lot,
Schoon Lief, en dat ‘k u nimmer vinde
Op mijn overal verdoolde tocht?…
Nu danst geen vlinder
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
2.002 Ook al ben jij nu heegegaan
en is dit allemaal zo onwerkelijk -
al kunnen wij dit niet bevatten
of verklaren, niet invoelen of duiden:
er zal wel zin zijn, er is het grote geheel
waarin ook dit puzzelstukje past,
en al weten wij soms heel veel
(of menen dit toch): er zijn ook raadsels,
mysteries, duisternissen en dood,
vergankelijkheid,…
Paestum
poëzie
4.3 met 12 stemmen
3.804 een oeroud zwijgen heeft zich opgericht
uit de getijden der vergankelijkheid.
en onberoerd staat dit verweerd geweld
boven de wirwar en het gekrioel
der mierennesten, en het zichzelf
verdelgend menselijk gewoel.…
En nu 'k mijn mensenleed
poëzie
3.0 met 8 stemmen
2.070 Zo wil ik dan, genezen voor altijd,
Mij zalig om mijn grootste droefheid prijzen,
Die aan 't verganklijk Ik het Zelf kwam wijzen
In vergezicht op de een'ge Wezenheid.…
C. MONET, DE JAPANSE BRUG
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.511 En bij het heengaan voel ik mij ontheven
van de vergankelijkheid. In mijn hand
haar nieuwe telefoonnummer, geschreven
op een kunst-ansicht aan de mooie kant
waarvan een groene brug staat weergegeven
die een begroeide vijver overspant.…
Horizonvriend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
507 Even spatte de zon open
in de intensiviteit van het verlangen
het was lang geleden dat ik de zomerbloesem had geproefd
zintuigen die ik had gekregen door mijn heimwee
ik liep met je mee door het oorspronkelijk bos
bloesemvrouwen lieten wind waaien over landerijen
ik had je lief gehad toen ik op de wolken liep
maar alles bleek vergankelijk…
Denken kan niet meer
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
548 De vernietiging begint zijn geschiedenis te tekenen
vergankelijkheid als globale vergane glorie
vele diersoorten sterven spoedig uit
en we voelen het in onszelf in iedere porie
vervuiling vraagt verdwaasd zijn tol
de consumptie slaat op hol
zelfs in de ruimte zwerft het rond
veel te groot is onze mond
denken kan niet meer, voor huilen te…
verbeter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 hoe kan ik anders
dan de zetel die me
lief is de wereld laat
dirigeren met de bewegingen
van mijn onbewuste ik
moeder aarde heeft
vele vruchten laten zogen
tot een hemelse genoegen
die haar baarmoeder telkens
de vreugde liet baren
dewelke ik nu zo mis
het verbeteren van de kennis
schudt twijfel en vergankelijkheid
tot een ware taart…
Herwaardering voor Van Herwijnen
snelsonnet
4.8 met 4 stemmen
770 Carol...Ik was hem eigenlijk vergeten
Althans, ik denk er niet zo vaak meer aan
(Bekende weg die spelers dikwijls gaan
Alsook degenen die nog van hen weten)
Het beeld is schrijnend midden in de roos:
'n Levensloop in 'n kartonnen doos…
''Venus was her name''
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
3.062 aanschouwen
bij een optreden ergens in Den Haag
een mooie meid van wilde schoonheid
en een stem die er mocht zijn
later ben ik haar uit het oog verloren
even was er nog de kortstondige revival
van Shocking Blue doch daarna
verdween ze in de luwte
Mariska blijft voor mij immer Venus
die de wereld veroverde
maar ze heeft ook de vergankelijkheid…
Een innige mortale kus
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
476 ik ben je niet vergeten
al sinds mijn geboorte
heb ik jou op mijn geweten
jaren ben je weggebleven
af en toe wat schaduw of
het grauw en wit van een gezicht
maar de laatste tijd
maak jij toch min of meer een
ongepaste inbreuk op mijn leven
waar cultuur haar mooiste
kanten toont zie ik jouw hand
die vergankelijkheid beloont
jij…
bloesemkinderen
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
729 oh aarde, laat mij wonen
in de duizend ramen
in de schoot van ieder zicht
laat stilte mij herkennen
wanneer ik loop naast kinderogen, donker
door verlatenheid
ik zal de spraak van het vergankelijke bewaren
maar geef hen de klanken van het licht
ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien
het open…
Als de adem draagt
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
752 onbekende waar
verleden wordt geleden
in de onrust van het hart
de verwachting is als de dood
vergane liefde mijn smart
gelijk een stek zonder wortels
zal ik niet meer kunnen aarden
de verte is haast opgedroogd,
zo lijkt
wel herken ik nog
in het ademen
de naamloze
voortschrijdende waarde
gestoeld op die ik ben
en de vergankelijkheid…
conventies
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
762 gezichtsuitdrukking kwam ik tekort
om die ander wel te begrijpen
waarom zijn mensen zelden duidelijk
iedereen is gelijk
iedereen is meteen
meteen over de zeik
waar is broederschap gebleven
avontuur was verslavend
deed de mooiste vrouw verbleken
avonduur of schemering
herfst
vijf voor twaalf
de verslaving is gebleven
het casco is vergankelijk…
Daarmee goed te leven?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
568 Het gebruik van riten en symbolen
oneindige creaties van de geest,
vaak gestuurd in kwetsbaarheid,
een troost of eeuwenoude vloek,
is mij om het even, een bestaan
tussen mijn uiterste polen, in
de draaikolk van de realiteit
de queeste van verlossing
komt de spiegel van vergankelijkheid
voorbij, even lijkt ik te zijn verlost
van mijzelf…
het tolhuis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
577 ineens verdwenen zijn, met
de kleding van de dag nog om het
geweten gewikkeld het haar verkleefd
in lange slierten grijs
onberoerd liggen emoties te eroderen
in de vergankelijkheid van de geest, niets achter
gelaten alsof het er nooit is geweest
wielen wentelen zich naar andere tijden
naar daar waar het zoeken wordt gevreesd
terzijde…
Morgen is een andere keer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 Vergankelijkheid wordt zo snel vergeten;
als een hart om passie bloedt.
Als een klaproos is het leven
op de velden van eer.
Strijd wordt om strijd gestreden.
En passie sterft op de bajonet van
een geweer.
Als een klaproos is het leven.
Slechts de schoonheid van een dag.
Gelukkig is diegene die zo een dag
beleven mag.…
Plagen blijft knagen haten nog veel meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
477 kom kwijl de woorden
van de witte boorden
rijg ze aan elkaar 't is
maar voor
even morgen
zullen we ze niet lezen
er niet voor
beven in dit
vergankelijke leven
maar zingen
van leven
gewijd aan God
luisteren naar
de stemmen
en naar elkaar
dat wat de
wereld niet kan verstaan
zal menigeen
hun vrolijkheid
beklemmen
soms gaat het…