541 resultaten.
Levensbeschouwelijk
netgedicht
3.6 met 35 stemmen
402 te
moeten vragen
proberen of
ondervinden
wat zijn de
belangrijke
zaken die leven
buitengewoon
interessant en
meer dan uiterst
aangenaam
kunnen maken
onderzoek van de
levensbeschouwelijke
stromingen is een must
waarbij ouders bij
mens en dier een
belangrijke rol spelen
zoals religie instinct
maatschappelijke
stromingen en het web…
SNEL SIEREN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
273 Een spin komt aangeslopen, laat zich zakken,
weeft om de vrucht een web met lichte ril:
in de boom woont een grijsaard, beeft blij en stil,
zal aanstonds vernieuwd leven oppakken.
De Schepper onderhoudt kleine kunstwerken:
talloos, teer en nietig, mogen kort bestaan,
kunnen heel de schoonheid der schepping sterken.…
Het glazen venster
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 De toekomst herhaalt slechts de vroege herinneringen,
het web is in eerdere eeuwen gesponnen.
Wie voorwaarts wil kijken, moet achterom turen;
het glas van de tijd is een spiegelend raam.
De vlammen die straks de woestijnen besturen,
droegen in eerdere eeuwen een naam.…
God's grenzen
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
2.763 Wanneer wielen blijven draaien
in het rad van de te leven tijd
zullen spaken blijven steken
in geblazen lucht, ik raak je kwijt
is er toch een dag gewonnen
ademen uren even rust
wordt er een mooi web gesponnen
en het weten weer gesust
elke naald als een spuitje hoop
verduistert de nacht blind vertrouwen
dat ooit door wijze wijzers sloop…
Moeder
gedicht
3.3 met 24 stemmen
12.088 En de spin van de grote leegte
heeft in jouw haar zijn web geweefd.
Ik word alleen verwelkomd
door een jaren oud verdriet.
Jij wacht op mij op de heuvel,
je ogen zijn donkere viooltjes,
je armen - dun en groen, uitgestrekt
om mij te omhelzen...
-----------------------
Uit: 'Verzwegen alibi', 1983.…
Vergane weelde
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.292 Nu nog verharden de lakens,
hangt een ijzige luchtbel boven mijn bed
en ik ben de getuige die haar listen verzwijgt
de gebaren die mij weerloos in haar web zogen.
De herfst krast rond mijn lippen nu,
en ijdel ren ik over het verraderlijke veld
waar de valkuil wacht op mijn fout.
Had ik maar haar warmte en weelde bewaard?…
Ik zie de morgen als een gouden mist
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.538 Ik zie de morgen als een gouden mist
van eigen rijkdom trage wade
een afgehangen web van draden,
en nu in twist
vingertjes vechten, vingertjes vagen
door de ragen,
rafelen, halen de draden aan,
varen er in het losgegaan
weefsel, maken de fijne gazen
een plundering en de gevlochten mazen
wijden zij uit, werken er een begin
van scheuren, totdat…
Sluipende winter
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
874 Guur wild nat
Gebogen tak
Dwarrelende bladeren
Gebroken met de storm
Rollend over rail
Stoppende trein
Verkleuring groen naar geel
Netwerk bruin poreus
Aderen in het blad
kalende reus apoptotisch
Als spinnenweb vertakt
Bladeren sterven af necrotisch
Het park wordt chaotisch
Skelet van een vogel
Glinsterend web
Ochtendkou morgendouw…
AURORA
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.631 proeft gulzig Homerus' bronsgroene woorden
met haar zachtsmeulende, intens roze lippen,
terwijl haar sterke, slanke handen teder
het vroege, gezeefde morgenlicht strelen,
tot het van rood naar dieprood kleurt
loom en traag strekt ze haar mooie lijf,
de ronding van haar borsten zoekt
uitdagend de stralen van de zon,
een helder flonkerend web…
rasta
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.379 in de kroezelige baard
sneuvelt een dondervlieg
als in een groezelig web
de vlag van Zion spant om zijn kruin
een grofgebreide muts met mazen
verraadt de schutkleuren
de drie stroken van een beroofd land
het groen van algen, mos en lover
het eigeel van de zon
het rood van vergoten bloed
zweet dringt in de vetlokken
de viltige manen…
Herfstafwikkeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
712 Wegvliegende
plukjes wol plakken nu
in de bomen en zijn het web
waar de lentezon rustig aan
haar winterslaap begint.…
Te druk
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
764 Wie blijft er nog even kijken
als een mus haar jongen voert,
hoe een spin haar web kan weven
of de kat een muis beloert.
Tele-visie en computer
zijn belangrijker voor ons
dan 't verkleuren van de bla'dren
in de herfst, in geel en brons.
Wanneer nemen wij er tijd voor,
voor het simpele geluk.…
Zie je dan niet?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
895 Want ik baan me door een web van emoties het word allemaal een wazige vlek.
Zie je dan niet wat je aangericht hebt? Ik mis de liefde die ik in je ogen zag. Heb je dan niet door dat ik bijna smoor van verdriet in het donker van de nacht.…
Mijn huis, mijn lichaam.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
700 beslagen
ruiten verschijnen de
wasem van beeltenissen,
één goede beurt, de ruimte
maakt zich vrij van stof
en van enig spoor waarin
mijn schaduw verscheen, een
tocht door kale vensters
van de wereld, ging teloor
in een kwade nacht, ontsnapt
op lemen voeten, ben benieuwd
in welk dwangmatig net ik
zal boeten, in welk nieuw
gesponnen web…
Zeven echo's uit de natuur
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
884 een oude bladluis
zei fier en zonder blozen:
ik zit op rozen
***
een jonge glimworm
staart afgunstig naar de maan:
jou kan ik niet aan
***
een naaktslak smeekte:
genade zus huisjesslak,
bied me onderdak
***
Het web sloot zich niet
“geen vlieg”, zei de oude spin
de mot zit erin
***
Bram, het vliegend hert
liet zich finaal verblinden…
Ik zie de morgen
poëzie
2.9 met 8 stemmen
2.510 Ik zie de morgen als een gouden mist
van eigen rijkdom trage wade
een afgehangen web van draden,
en nu in twist
vingertjes vechten, vingertjes vagen
door de ragen,
rafelen, halen de draden aan,
varen er in het losgegaan
weefsel, maken de fijne gazen
een plundering en de gevlochten mazen
wijden zij uit, werken er een begin
van scheuren…
Iscariot.
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.337 weken slapen
Ze sliep het liefst met mijn object
nog in haar mond omdat ze dat, zoals ze zei,
zo vertrouwenwekkend vond
en ze zo beter slapen kon doorheen de nachten
Ik vond het eigenlijk wel best, maar ze bleek
geen haar beter dan de rest, ze was plots klaar
met dromen, ik hoefde ook niet meer te komen
Ze stelde zelfs op het World Wide Web…
Los laten...
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
998 Je was ooit van mij
maar nooit echt helemaal
Jij week maar niet van haar zij
Je hield toch van mij
maar toch niet genoeg
Jij wilde haar en liet mij vrij
She has you in her web
just for fun
Iets wat ik allang door heb
Je laat je bespelen
als een valse viool
Zoals ze dat doet met velen
Je zien niet wat echt is
stekeblind
En straks…
nog niet
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
2.556 Blijven ze in een web van ongenoegen
steken.
Moeten ze de rest van hun leven zwoegen
om te krijgen wat ze wilden,
rust en vrede nemen
In hun huidige stadium,
of verwelken van ouderdom.
De tijd tikt gewoon verder
zonder onderbreking of troostende woorden.…
Het openbare leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
384 De kluizenaar in het web leeft echt
heel sober wanneer ik kijk
naar de camerabeelden
(vierentwintig uur per dag)
Hij lacht naar de mensen
die hem bezoeken, nieuwsgierig
naar deze man en deze plek
zonder geheimen
Tien minuten lopen van hem vandaan
doet de herberg goede zaken
Er zijn bomen om op te zitten
(de schors is ruw)
In de dependance…
Klankschalenkoningin
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
523 (voor Marys)
Als een Wicca-hogepriesteres slaat ze heel secuur
tegen de kristallen klankschalen rondom haar reine
gestalte, gehuld in een Spiderwomanpak met web
door de hoge klanken bedwelmd trippel ik als een
gehypnotiseerde spin langs de zwarte draden van
haar soepel vallende spinneweb op zoek naar de
kern van haar verlichtingsgeluk…
De onderkoelde bode
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
7.268 De bode wekt de dronken slapers met een saaie klacht
Bezie mijn verkleumde tenen
laat het volk maar deinen op een web,
dan kan ik sluimeren onder dons,
tot de pegels smelten.…
Venus (niet die van Botticelli)
gedicht
3.6 met 13 stemmen
8.610 Kleefdraad, een web van ijzertaal, wij beminnen in woorden van glas.
Het gas is zand plus hitte. En jij noemt je Vulcanus?
Een huidschil dekt de oogbal toe, alles verliest zijn vorm.
De haar verdampt, wij werden gebouwd rond een haarvatenstelsel
van angst.…
Magere maskers
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
980 en iets te wijd
Verlicht de stad haar sluikse slaven
Hulpeloos gehuld in zwijgzaamheid
Gevels kreunen als lage laden
Schuiven langs elkaar als aaneengerijgd
Voegen van angst langs paarse paden
Met nergens nerven van enigheid
Maskers huilen langs kale kaden
Hebzuchtig waas in zwart habijt
De spin verschoont haar vuil gewaden
In ’t enge web…
Vergeef je!
hartenkreet
1.7 met 6 stemmen
955 Daarom ook wil ik je de valse kwaadheid en je gemene
straatgeschreeuw zo graag vergeven, want het was niet
werkelijk jij, maar de nare gevolgen van je proces,
wat ik triggerde, gek genoeg, liever deed ik het
volkomen tegendeel, maar ik zat gevangen in je web
van aantrekken en afstoten, de macht van je schoonheid
en je sterke heksenmanieren,…
Schemeruur,
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
430 Veulens bij een hek terwijl de
schemer valt, koppen dichter
bij elkaar, de ogen diep zwart
getint, waarin blikken strelend
om warmte smeken, te beminnen
met de hals met volle manen
over een brede borst die op de
wereld rust en , het ranke lichaam
torst als goddelijk stilleven, waarmee
het web van schoonheid is geweven,
een laatste…
ode aan de Top 40
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
526 de top 40, lijst van de hits
spiegel van wat leeft en wij zien
elke week een nieuwe rij platen
een podium voor stijgers en dalers
van pop tot rock, van dance tot rap
jij vangt het leven in een web van tonen
een lied van liefde, een beat vol kracht
je weerspiegelt ons gemoed in de tijd
van golden earring tot davina michelle
van vroeger…
De Dans naar Eeuwigheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
329 Echo’s uit een ver verleden
rafelen los als draden van een web.
Een opflakkering van onschuld,
vloeiend, van vloed naar eb.
Langzaam vervliegt de herinnering
aan jouw ogen vol vuur,
terwijl de tijd ongenadig wegtikt,
elke seconde, ieder uur.…
Verloren vrienden
hartenkreet
3.9 met 23 stemmen
3.590 Maar jij vraagt je af wat waar of onecht is
en raakt verstrikt in het web van hun gebroken moraal.
Ineens zijn er vrienden niet meer je vrienden;
ook al wil je er nog wel van alles aan doen.
Het respect, dat ze eenmaal van je verdienden,
is verdwenen; wat rest is gemaakte fatsoen.…
REDDING
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
598 marmeren vensterbank,
een fractie van een seconde,
duurt de actie van dat joch,
zoals iedere rampjournalist
rapporteert aan zijn krant,
zachtjes piepen, het linnen golft,
maar de balkondeur is al open
en het donzige, kleine ding,
vliegt vol jeugdige bravoure
naar de rijke braamstruik
pikt en passant een vliegje mee,
uit het zilveren web…