7546 resultaten.
poëtische stad
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.259 de eeuwenoude eiken
een schone slaapster op het stille strand
de lommerrijke lanen voor de rijken
de krijtstreep van een dienaar van het land
het meisje met een ijsje in haar hand
dat in Madurodam loopt rond te kijken
Couperus die in brons te wachten staat
en glimlacht om het alledaagse leven
de jonge resident, zo hoog verheven
een zwarte…
Vogels
gedicht
3.4 met 63 stemmen
27.425 Naast een glad en zwart stuk marmer
Rusten door de zon verwarmde
Kopergroene hagedissen.
Soms ziet men een adder glippen
Fraai maar kwalijk om zijn beten
Zigzagzigzag gaan zijn strepen.
't Sieraad dat de bomen dragen
Zijn hun ambergele blaren
En te midden van dit lover
Zitten geelgeveerde vogels.…
Staat van gemoed 1
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.184 de muziek klinkt
als stilte
tussen ons
het ijs is wak
de avond teer
de sjaal waarachter
je verbergt
je schroom
is rood
aangeslagen
papier geeft mij
geen kans
is te vochtig van
voorjaarstranen
filosofie en aspirines
ik smeek je
tot bloedens toe
dan: als zwart poeder
bezink ik tergend traag
val helemaal uiteen
tot je heengaat…
Uitgebloeid
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
2.948 Je handjes zwart,
van papa helpen,
in de bloementuin.
Je oogjes staan zo vragend.
Je hoofdje naar mij opgeheven:
'Mama, ben ik lief?'
Je handjes wroeten in het zand,
jij, papa's kleine hulp.
Je kijkt omhoog,
nee, niemand ziet het.
De roos is nu van jou.
Langzaam loop ik
door het mulle zand.…
KLEUR LICHT
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
979 Kleur licht in je leven
laat zwart en grijs verdwijnen
breng de zon bij de mensen
laat een lach op je gezicht verschijnen.
Gooi af dat gemaakte masker
toon ons je ware gezicht
blijf niet in het donker zitten
zoek op dat helder mooi licht.…
Schimmenspel
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
946 Een zwarte vogel tuurt
in de diepte van de nacht, verscherpt
zijn blik. Een eenzame ster licht even op.
Druppels doorschijnen een bleke maan.
Het is even eeuwen ouder
doch schimmen komen en gaan.…
Trammelant
gedicht
3.2 met 29 stemmen
15.085 er staat geen reclame op de tram
maar lichamen zonder hoofd
misschien is het niet slim
om in te stappen
als de tram met een schok
in beweging komt, de bocht om vliegt
moet ik nog kiezen voor een stoel
die met de graffititekens dan maar
straks gaan de zwarte knoopjes stuk
dan moet je mee met de smalle bestuurster
heen en weer, heen en weer…
Winterengel
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.409 Geluidsdicht afgesloten zwart teer
waarop je liggen ging, met wiegarmen.
Als engel; afdruk mals in ’t holwit.
Hoe roze huid op steenbleke kou.
Ogen als kolen flakkerden weerglans
van bevroren luchten als ijsbergen.
Dan mat je de afstand tussen sprong-
kuilende stappen, sporen tot aan poort
van geluid.…
Dubbelleven
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.419 het borend leven in de appel
was bijna in de beet vergaan
glazuur van glanzend blanke tanden
spiegelde de witte worm
hij trok kronkelend zijn kop in
in stervensangst geheel ontdaan
het was vlak voor de tweede hap pas
dat ik het zwarte puntje van zijn neus zag
vol schrik heb ik de appel weggeworpen
want net als bij de worm
was weg die lust…
Echelle*
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
810 Op dat moment stopte ik
Leunde tegen de balustrade
Haast dodelijk vermoeid
Terwijl muziek mijn
Ademhaling stroomde
Boven de blauw-zwarte fjord
Hingen de wolken rood als bloed en
Tongen van vuur
't Vermoeden dat ik
Slechts en enkel droomde
Mijn vrienden hadden mij
Verlaten en alleen
Trillend van verdriet
Mijn gedachte die
Heel irritant…
Vergeten verleden
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
2.029 Waar de schrille
Schreeuwen wegsterven
In het land van de
Rijzende zon
Dringen herinneringen
Geleidelijk binnen
In de zwarte kamers
Van het vergeten verleden
Waar ijzeren punten
Gedragen door de kempeitai
Geen weerstand
Ondervonden drongen
Ze binnen in het zachte
Omhulsel van wat
In een recent verleden
Ooit een leven was
Waar…
QUEEN VICTORIA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
535 De weduwe van Windsor zucht
Sinds hij zijn laatste adem blies
Koestert ze een intens verlies
Het rouwen is niet van de lucht
Ze is pro puriteinse tucht
Hult zich decennia in zwart
Gebroken is haar vrouwenhart
Negen maal droeg ze zedig vrucht
Negen maal baarde ze nieuw leven
Ze heeft geschiedenis geschreven
Na ‘t heengaan van haar echtgenoot…
Het weten
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
876 schreeuwden
dromen speels bewogen
en kinderen rode appels
uit stoffige bomen toverden
ik ging aan mijn huis voorbij
zag mijn moeder door het raam
en het glas dat ik had verbrijzeld
met mijn kleine vuisten
voor haar, lagen de scherven
nog steeds op het gras in
de achtertuin van het
machteloze krijsen
waar ik mijn kinderstem
in zwarte…
Cocaïne
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
1.460 briefje van honderd opgerold
en rondgereikt
begerig, haastig, teugelloos
wordt het zelfvertrouwen
opgesnoven
extatische vreugde, zwoele dansen,
kleurrijke gesprekken,
de nacht is een zilveren wolk en dan
stuiptrekken herkauwen
snotdruipen brallen
eindeloze radeloze leegte
ledematen hangen aan ballonnen
schichtige pupillen
staren zwart…
Raster
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
835 Zwarte broddellap
Vastgezet op alle vier de hoeken
Iemand
Liet de grote steek
Vallen die ruimte
Laat voor een scherm
Dat ontbreekt
Niet diegene die
Er bloemen op borduurde
In wit, diepblauw en geel
Ook niet de mieren
Die snelle stekentellers
Zelfs niet de grote juwelier
Die zijn druppelstenen vasthaakt
In de draden
Losjes, edelglanzend…
verzoekje van de goden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
633 wel duizend of meer
jaren waren hem beloofd
als hij maar zou slagen
waar anderen hadden gefaald
moest hij voldoening nemen
met het leven als een sterveling
het niet vinden van de zwarte tand
zijn symbool van dood in leven
hij kreunt al decadenlang
terwijl het knagen langzaam duurt
de tand des tijds wit verbleekt
kent slecht haar eigen…
hoor en wederhoor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
658 hoor en wederhoor
het geweten credo
en nog gaat het woord
niet vrijuit, er zijn regels
en ook hele coupletten
een vers staat nooit
helemaal alleen
de gedachte uitgedrukt
zwart op wit is soms
mistig, ook wel
te rauw om te verteren
maar altijd onuitwisbaar
in het geheugen gegrift
wis en waarachtig
onuitwisbaar dus
niet altijd vergeetbaar…
Metalen spiegel
gedicht
2.0 met 15 stemmen
23.750 Toen kwam ik bij de kroon op voor de goor belasterde
krijgsgevangengenomen generaal van het oudheroïsche type, getuige de
zwarte brief door de Hunnen verstuurd die van Li Ling bewaard is
gebleven, en bevond me net zo alleen te staan als hij in de steppe.
------------------------------------------------
uit: 'Kinksteen van Ch'in', 2003…
uit de hoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 kinderen hand in hand
in de rij per twee
herleeft het verleden
het luisteren toen nog
naar het wegsterven van stappen
in koud betegelde gangen
eindeloos in hun lengte
van de strengste meesters
in de hoek een jongen
met zicht op twee muren
wat plafond en een stukje vloer
nog meer van die fletse tegels
het zwart in vierkant gegrijns
en…
Kosmosgedicht (nr. 2)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
677 Zwart is een gezonde kracht
verbindt sterren tot beelden
hecht de wonden van de tijd
verenigt leven met de dood.
Kraakhelder vriest de hemel
groeit blauw licht tot heelal
verdampen stelsels in wervels
smelten ijsblokjes in mijn glas.…
Nachtwacht
gedicht
3.1 met 52 stemmen
16.219 De kap buigt koud over beton
En tijd hangt ingeblikt in klokken
Verkrampt bewegend soms met schokken;
Dit barre eiland heet station
Achter een zwarte horizon
Zijn alle treinen nu vertrokken
Ofwel ze liggen tegen blokken
Hier languit naast een leeg perron.
Geen mens te zien.…
Wind
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
612 Achter het diepgroene zwart jullie hilariteit.
Jullie massale fluisteren in stilte zal ik missen
achter het diep groene.
Wie legt de rust wel eens op jullie blaadjes.
Is hij het wanneer hij even geen naam heeft.…
Lente !
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
913 Ik hoor een merel fluiten in mijn tuin
Een lied van lente, zon en zin
Een prachtig beestje, zwart en bruin
Hij brengt er leven in
Na herfst en winter, afval, dood
Breekt leven weer onstuimig los
Eerst teer lichtgroen, daarna fel rood
Het kleine spul, een machtig bos
Ik leg mijn ogen in de zonnestralen
Laat los joh, laat het gaan
Geniet…
bedrieglijk wezen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
674 O Maan
wat ligt toch in je wezen
met je schelmengezicht
je steelt plukbaar ruggelings
op je zwarte stoel van de nacht
botsinkje spelen
met de luchtzak van de aarde
het toneeltje
van de behoeder met paraplu
vrucht van dood en verderf
ik lig op mijn rug
met wazige gedachten
mijn dromen zijn gestolen
het ging ergens
over een bedrieglijk…
Weemoed
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.209 Een vuur dat onverwacht was opgelaaid,
je leven wegblies als een guirlande
in de zwarte wind die wanhoop waait.…
De oude man.
hartenkreet
4.7 met 15 stemmen
1.309 Iedereen is weg,
Alles zwart gekleurd.
De kleur in zijn leven,
Was plots heen gegaan.
Ook al duurde het maar even,
Het was definitief gedaan.
Definitief hier blijven
Was voor de man niet de juiste oplossing
En die kleine kamer
Bracht hem uiteindelijk zijn verlossing.…
Mijn gebed is valse hoop
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
656 ik stak kaarsen aan
en wilde bidden
maar de wind golft rook
het licht speelt spook
op zwart beroete muren
mijn gebed is valse hoop
de dag brandschildert
licht in lood gezette ruiten
leven speelt al eeuwen buiten
binnen rusten zielen van
hen die in de tijd ontvielen
hun tempels zijn geplaatst
in urnen aan de muur
ze begraven was…
witte wolken
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
797 vacht
Morgen hoop ik ze weer te zien
Niet alleen te tellen als ik slaap
Maar ook buiten zien zweven
Als ik zachtjes verlangend kijkt,
Maar helaas zijn ze overmorgen weg
Door een harde regenbui
Die de schaapswolken verdreef
Waardoor ik niet kan genieten
Zo jammer dat ik het elke keer vind
Zo mooi dat ze ook ooit waren
Geeft mij een zwart…
Mijmeringen over de Dood (1)
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.166 doet toekomen
zijn de waarachtige leugens al verteld
over mijn innerlijke vrede
en aardse capriolen
als touwen mij doen vieren
om dieper in de aarde te dolen
zal dan zout in ogen worden gestrooid
of willen de nazaten de opluchting versieren
*
op de dagen na morgen
en het zand mijn stede
nog meer heeft verzwaard
kan het zwart…
De veerman
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.101 Zij gaan zwart,
en zij gaan wit.
In licht gevaren
naar overkant.
Daar drinken zij
zoete melk me room.
Melk en goudgeel gerstenat,
door engelen geroerd, gestoomd, gelaten.
Zij praten, rijmen, zingen zacht.
De veerman
telt zijn munten na.
Alweer klaar om te vertrekken.…