6137 resultaten.
Shakespeare
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
522 Als toneelspeler was je een soort zwerver
en dief, niet bijster geliefd, maar je rooide
het om het duurste huis in Stratford te kopen,
meerdere huizen en landerijen. Zo nam je wraak
op de nare mensen die nooit in jou geloofden.
In je verzen verwerkte je de gemene kwetsingen.
Je dikte de boel aan als een literaire sjamaan.…
melancholie
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
713 zij moeizaam leunend tegen elkaar naar
lang vervlogen tijden te hunkeren staan
naar geluiden van rinkelende flessen op de kar
van de melkboer achter zijn stapvoets lopend
boerenpaard
naar de verwaaide geur van de hoefsmederij
de verdwenen bakker en kleine kruidenier
in een straat zonder haast vol kindervertier
bij ons ouderlijk huis…
Ik droomde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
546 Mijn tere huis verdort, daarbinnen beven
dromen van zon, van licht en regenboog,
In ieder oog groeit al een ander oog
dat hiervan van geluk niet meer zal weten.
Hier ben ik. Wat ik was, is al vergeten.…
Afscheid
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.906 Uw oude huis zag ik met kale ramen,
De luiken open — alles ongetooid.
En zacht, herdenkend, noemde ik dierbre namen.
Zo verre voelde ik al wat ooit vermooid
Mijn Leven had. Ik dacht: 't waar wel gedaan
Kwam nu de dood, genadig, mij verslaan.…
Lodeizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
991 Hij mompelde: ik woon in een ander huis;
soms komen wij elkaar tegen.
Ik slaap altijd zonder jou
en wij zijn altijd samen.
Alleen hijzelf geloofde dat hij dood was.…
Loon naar werken
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.351 Ik heb je gemist
Al die jaren
Al die tijd
Mijn liefde voor jou
Zo zuinig bewaren
Ik stopte het weg
En raakte niets kwijt
Ik heb je gemist
Op vele momenten
Zomaar op straat
In huis of in bed
Je was wel bij mij
Vlakbij, lijflijk aanwezig
Gevoelsmatig niet meer
Ik was buitengezet
Ik heb je gemist
En nu je echt weg bent
Ben ik dat gaan…
Poezenliefhebber
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
706 (voor Paul Léautaud)
Na al die wulpse vrouwen
en het merkwaardige genot wat
zij jou boden, ben je als een
ordeloze monnik afgezeild naar
een romantisch huis in de schaduw
van het zondige Parijs. Auw!
Menige poes krabte je tot bloedens toe
en als schuldige makkers likten ze je
wonden schoon.…
God en Sint
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.412 Aan wasgoed dat te drogen hing op
houten rekken rond ’t fornuis; aan een te klein,
te koud, te vochtig huis. Aan uren in het donker
liggen fluisteren in bed en luisteren, of je
niets hoorde op het dak als je je schoen had
klaargezet. Aan moeder die de kaarsjes in de
boom pas aanstak als er ook een emmer water
stond.…
BRIEVEN OP ZEE
poëzie
3.0 met 2 stemmen
5.854 Tussen lieve en liefhebbende steeds staat er
Van kroost, huis, dorp en eiland weer 't alleen
Bij trouw, geboorte en dood gevarieerd relaas.
Na tal van reizen is het of een waas
't Bekende aan land omhult, men is alleen
En hoort bij 't schip en houdt het met water.…
Op een huid van Indisch goud
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
708 Woorden hagelen een witte waas
over het doodgeboren kind, lang geleden
Moeder borduurt - half blind – haar littekens,
op een huid van Indisch goud
Vader bouwt zijn onzichtbare Bersiap
met een ondoordringbaar doodzwijgen
Hij drinkt zijn verdriet van harde tranen
verslikt zich en barst
Hun oudste dochter is reeds het huis ontvlucht
Bekleed…
Onder de sterren geslapen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.613 Ik denk aan mijn vader, heel ver van huis, niet meer
bij machte terug te keren.
En aan mijn ex die ik plots bij mijn tandarts aantrof
boven mijn wijd open mond, mooier en harder dan ooit,
met een slang in haar hand om het gruis en het vocht
weg te zuigen. Daar lag ik.…
Niet-fragiel fragmentje uit een leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
924 Ik wou echt dat ik met jullie ogen nog kon kijken,
zo vol verwondering: bloemen, huis en eiken.
Mijn aandacht voor jullie zal niet verminderen.
Jullie kijken mij bevestigend en onbevangen aan,
met ogen die glinsteren, zonder oordeel.
Zo te leven heeft wel degelijk zijn voordeel.
Een mens die een kind kan zijn, is liefde en spontaan.…
Rouwzang
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.127 Haar hand lag blank, een lelie, op de baar,
Waar sliep wie nóg behoorde alleen aan haar -
Voor 't huis drong volk, een meisje weende zacht.
In volle zaal, wen later, zong die vrouw,
Nog bleek van 't eenzaam dromen bij een graf,
Vroeg 't volk dat éne liefde- en smartelied.
…
Weg is de toekomst.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Het huis is nu leeg.
De kamer is stil.
Mijn hart is verkild.
Ik was zo stom.
Ik was doof en blind.
Ik zag het pas
toen het te laat was.
Wat was ik stom.
Refrein:
Weg is de toekomst,
donker het gat.
Ik hoop dat je terugkomt,
maar die hoop is vals.
'k Weet dat je daar woont,
bij hem in de straat.…
Verlangen naar het platteland
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
917 Woonde ik maar in een oud huis zonder opsmuk
met gammele kasten, bedden, ramen
en kieren, waar soms muizen door kwamen
maar ook de zoete geur, van vergeten geluk
Nee het is nieuwbouw waar ik in woon
strakke hoeken, tafels, wanden
alles volgens een uitgemeten patroon
ik kan er mijn hart niet aan verpanden
Doe mij een pittoreske boerderij…
- Witte Wijnazijn -
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
620 Wie zich graag met kraakverse groenten
de zuurte van het leven in huis haalt
of beter, allerpopulairst..
wie zich graag aan topgastronomie waagt,
het is niet de zuurte
van het leven
die voor pickles (prikkels) zorgt.…
VERWARMING VOL VERRASSING
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Afrika's regentijd
geeft koude striemende stralen
De rijke Bantoeneger
rijdt met zijn auto spattend
van oerwoud naar woonstad terug
een goede pygmeevriend
reist nieuwsgierig mee
in het grote huis
leunt de verbaasde dwerg
tegen warme buizen aan
die hem niet de vreugde schenken
van het plechtige dorpsvuur
de beeldbuis schittert
muziekschijven…
Herrlich Weit
gedicht
4.0 met 1 stemmen
11.114 Onze kinderen noemen wij grut, het zijn
precies één jongen en één meisje, zij
zijn steeds het zonnetje in huis en wekken
bij vrienden afgunst of vertedering.…
VISITE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
956 Door stijve witgeknepen lippen
(Haar stem sloeg in haar mond tot gruis
Omdat haar echtvriend wilde ontglippen)
Knerpt een mevrouw benauwd: naar huis!
Het is gezegd: en allen rijzen,
Bedanken, fooien, groeten! spoed! -
In de besloten paradijzen
Sluipt Adam weg en Eva woedt.…
DE WONING
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.304 Mijn kleine kamer, mijn laag huis,
Eng en vertrouwlijk als een kluis,
Waarover zich van wand tot wand
De grijsheid van de zoldring spant ;
Buiten de drempel het gebloemt,
Dat 't aambeeld en de hamer roemt,
Het goud, waaruit het is gesmeed,
De vinger, die zijn drift bestreed;
Opwaarts, gebeeldhouwd in het groen,
Een eedle boog,…
Erwtjes
gedicht
4.2 met 12 stemmen
31.893 Ik kan mezelf nog zien,
daar in mijn moeders huis op het balkon,
bezig met erwtjes doppen in de zon.
Dat was geluk. Toen was ik zeventien.…
DE „EERSTE DAME"
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.192 Ik ben de bloemtak die het huis versiert.
Van een zeer oude stam ben ik gerukt.
Mijn heer vereert mij als zijn eerst bezit.
Soms uit de kennel van de concubinen
Wringt een hoogzwangere zich en werpt haar dracht
Voor 't hemelrecht van mijn gebonden voeten.…
L E N T E K I N D
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
688 En ik zie alles weer in bloei
rondom het huis waarin ik werd geboren
de wolken nog steeds mijn dromen in de wind
het kind nooit verloren
ieder jaargetijde meegenomen
beweeg ik de bomen
en hun stam houdt mij recht
de bladeren gegaan en opnieuw gekomen
loop ik steeds weer de weg van mijn jeugd
de bloemen te plukken uit het groene gras
denk…
Dat boek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
659 Jij bent mij huis met dat witte hek.
Jij bent de laatste waarmee ik zoen en de laatste waarmee ik vrij.
Dat boek... dat boek zijn wij!…
Nog meer kerstleed
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.047 En ieder jaar, ’t is steeds het zelfde lied
ga ik op pad om weer een spar te kopen
terwijl ik denk: ~het is toch straal bezopen
zo’n boom in huis~ maar laten doe ‘k het niet.
Terwijl de spar me stil staat te verwensen,
zing ik van welbehagen in de mensen.…
Het einde van de dag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
556 Vaak ook verschijnt aan mij een beeld
uit lang voorbije jaren:
Een boer uit vroeger tijd, gezeten voor zijn huis,
het pijpje in de mond en langzaam lurpend
kijkt hij ontspannen in het niets.
Het werk is voor vandaag gedaan
hij laat nu slechts wat kooltjes gloeien,
zo op het einde van de dag
net voor het donker wordt.…
Wilhelminalaan
netgedicht
5.0 met 13 stemmen
572 De oude stad, mijn huis
alles lijkt zo ver weg
vanaf de Wilhelminalaan.
Hoe vaak ben ik hier geweest
in deze nieuwe tijd?
Waarom die melancholie?
Welke herinnering kleeft
er aan deze uit steen getrokken straat?
Ik zie een blonde jongen,
vijf jaar oud naast een oude vrouw.…
De Vliegeraar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
695 Langzaam wint hij hoogte, met een ruimere reikwijdte
wordt koord gegeven al hij erom vraagt, een verzadigd zegevieren
Hoger dan canadabomen en het dennenbos
daar ligt het huis, waar ze woont.
Hij hangt nu stil, ik hoop dat ze zich vertoont,
mijn geschilderd hart bemerkt als van een albatros
en zo de woorden ziet in de wijdste lucht.…
Hij is de man
gedicht
3.6 met 5 stemmen
2.710 ochtend aan komt rollen de kozijnen
en de lijsten rond de foto's op hun plaats en wacht
tot alles bedaart en iedereen aan het ontbijten slaat
hij houdt de hele dag de kleine en de grote wijzer
aan de praat, hij houdt de straat tot het schemeren gaat
in de gaten, als een jas passen hem de gang en de wanden
als een spijker hangt aan hem het huis…
Tussen de wielen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
532 Op dat moment besef ik: ~Man je lijkt wel gek
om met dit mooie weer de file in te gaan
en te versmoren op het hete asfaltdek,
terwijl in huis toch alles voor het grijpen staat
wat je belieft voor je plezier en welbehagen.~
Uiteind’lijk blijf ik op mijn stek in eigen straat
en ben de tuin door nog geen tijger uit te jagen.…