5887 resultaten.
Bevel is bevel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
947 Hun rood met zwarte vlag wappert trots aan de mast.
De ideologie heeft hen allen in de greep.
De belofte van een Duizendjarig Rijk.
Elke neezegger krijgt de zweep.
Ik sta stil, adem diep, en kijk.
Dan plots een luide “Legt an!” van hun luitenant.
Het hele peloton slingert het wapen van de schouder en legt het geweer aan.…
WIJ
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
904 Rode en gele herfsttinten stemmen me mild en zacht
Diep adem halen, genieten van al die zoete pracht.
Automatisch prevelen: hé, Papa, wat fijn bij je te zijn
Vertoeven bij de liefste man, dat proeft als goede wijn.
Een voorbijganger merkt mijn glanzende glimlach
Ja, op een kerkhof is dit niet bepaald gebruikelijk gedrag.…
Paard zonder naam
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
536 Bestijg het diepste punt van
de woestijn, te delen met een
verkoperde zon, gebeden
verbleken in uitgebeend gewas
bij verdroogde oases, rode
waas verblindt de ogen,
gemalen hitte verstoft de
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in een plas venijn
van besluiteloosheid, gif als
medicijn, angels verbonden in
een doodskleed van…
KENNISMAKEN
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
672 reikte de dood zijn hand
alsof ’t eind reeds gekomen was
Je bent op aarde slechts passant
sprak hij kom, ik ben je kompas
Waar is mijn God vroeg ik hem
die wacht tussen ‘t hemelgewas
Vervolgens brak dan mijn stem
dit drukte mij fel op de borstkas
Sterf ik thans, vroeg ik de dood
of komt gij slechts dodenwaken
Hij werd wit en vervolgens rood…
Leeggezogen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
461 Omdat ik zielsveel van je houd
volg ik die rode plekken in de sneeuw
en leiden ze mij naar een toverpaleis
waar jij als in een onderaardse
schuilplaats uit de oorlog
je kwetsbare schoonheid
tentoonspreid.…
De eenzame schilder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
665 dood van inwendige ziel
slooft de hele winter
zijn verstand letterlijk
uit zijn handen
wanhoop staat altijd
voor hem klaar
als bron van inspiratie
vallen de lijken
per dozijn uit de kast
op canvas kan je alles
tot leven krijgen
zelfs de vele gezichten van de dood
en als het voorjaar straks zal komen
zingen er vreemde rode…
Naakt en wachtend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
781 Ik ben doodsbenauwd, ook al zeg je dat
we nooit van elkaar kunnen scheiden, als
een heilige mantra herhalend, toch lig ik
wel een kwart jaar zonder jou en zonder
kleren en woning en voedsel
te verpieteren in afwachting en rillend
van de kou, het is de vraag of ik jou
nog eenmaal intens zal kunnen omarmen
of dat je een rode roos komt brengen…
In den vreemde
gedicht
3.4 met 9 stemmen
8.886 Stoplichten, zeven, springen, tweemaal elke dag
op slag op rood als ik kom aangefietst.
En uit mijn kamer zie ik trams banaal
hun lussen draaien naar Den Haag Centraal.…
Spiegelstad
gedicht
3.1 met 10 stemmen
3.259 Daar zat een nimf met rode haren.
Ze zei: Waar bleef je toch?
Ik heb zo lang op je gewacht.
We ijlden koortsige nachten weg,
dronken de roes tot braaksel,
dobberden in het neon van de stad.
Dagen helder als vloeibaar ijs
met koudvuur van het vaste weten
dat zwart zo diep moet zijn.
Ik ben gegaan, zij is gebleven.…
Wiegeliedje
poëzie
1.7 met 6 stemmen
1.212 -
Woelt zich mijn blondje bloot,
Bloeit er zijn mondje rood,
- Slaap, kindje, slaap! -
Engelen komen zacht,
Zingen van zomernacht,
Zo dat mijn dromer lacht.
- Slaap, kindje, slaap!
Zilver in zilvermaan,
Zingend de wilgen staan,
- Droom, kindje, droom!…
Goudse blues
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
716 Ik slenter van café naar café,
een Southern Comfort hier, een Deugniet daar,
ik blaas Nothern Light in de neusgaten van
sexy opgedofte jongedames met rode slips,
die boven hun strakke jeans uitsteken,
terwijl ik een Westmalle opslurp, denk ik
aan de strakke bollen, die door de halve
kroeg begeerd worden.…
Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
gedicht
3.4 met 60 stemmen
29.649 Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag ?
Wat later: kindje ik word veel te oud.
Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
zo ver al van de aarde weggedreven,
zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
zonder bestek en her en der.…
Zomerdood
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.965 Sterf rustig, zomer, prijk uw leven uit
Met droeve dos van bruin en glans van rood,
Bekrans met vallend geel uw eigen dood,
Geef willig de aarde uw bladertooi ten buit,
Der voedster, uit wier schoot in 't jonge jaar
Gij schoon zult rijzen van uw stervensbaar.
----------------------------------
uit: Tonen en tinten (1900)…
Zonnegloed
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
533 Door haar angst is
de mens gebonden en lopen slechts de vogels
door haar rood. Gevangen door grenzen, en niemand
die het ziet zonder oever en gewicht; overweldigend
vergezicht! Hoge klimmers, gekroonde bossen,
bloesemwangen. Maar ik beween in dit kleine lied
het verloren licht: je sloeg de maan met je linkerhand.…
VOORAL TE ZIEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
585 werkelijkheid
dromen zijn zéker géén bedrog
wat zijn de kleuren mooi
sombere kleuren bestaan helemaal niet
alles zet zich naar mijn hand
alles is zo licht als een blad op het water
de regenboog wijst naar stralende diamanten,
die hun schittering over het water verspreiden
klapwiekend verandert de reiger van stek
de avondzon kleurt alles rood…
Piraatje
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
632 Ze wilde hoe dan ook mee
Terwijl ik voor 2 anderen
Haar zussen had gekozen
Stoer kroop ze uit haar nest
Een rood proppie tussen dozen
Ze was klein, heel klein
Hooguit een centimeter of zes
Doch heel energiek
Bijzonder stoer
Ondanks haar prille leeftijd
Zeker bij de les
Ik nam haar in mijn handpalm
stopte haar in de borstzak
Van mij trui…
Dode dag
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.018 Uit vijver, gepolijst, rood koper, staart
De bodem op, door rimpling zilver-vaal.
In struiken schuren schor, of knarsen schraal,
De bladers; roestig, rul bijeen-gegaard
Langs berm en tronk....…
Storm raast
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
467 In goudgeel zand
uiteindelijk
door rode zon
tot as verbrand.…
Verzoening
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.223 Laat fladderend waaien in de wind
de golvend losgerolde haren,
en reik me, - och, ge doet het garen,
de rode lippen, zoetlief kind.
De handjes hier.... wat woudt ge doen?
laat aan de zijden wimpers blinken
die heldre droppel: 'k wil hem drinken
in een lange, lange zoen.…
Bovenstroom
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
633 Na het weggaan, huilde je tot het stopte
de opluchting bleef uit, het hikken begon
Je krabde de droge plekken op de huid
er zouden korsten en littekens komen
je kneep in het vlees tot het verkleurde
rood en geel in het paars blauw
Een zeemeermin willen zijn
oceanen overzwemmen want het water
zou je dragen, voeden en verwarmen
kieuwen zouden…
Druiven aan de horizon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
484 Ik kan nog steeds niet zwemmen,
eb en vloed vloeien mij te vluchtig,
ik vermijd te staren naar de navel
van de onvoltooide tijden, waaruit
mensen hun kansen breiden uit het
avondlicht, verlichte schaduwen getooid met
penselen, vragen geschetst in aquarellen
op het canvas van een rode horizon.…
0 AARDE.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.121 hun staag ontvlood,
Boven 't dra welkend lip- en wangen-rood;
Die op uw vlak, van zon dóór wolk beschenen,
Als ogen lachen door hun tranen henen,
Wel liefst hun leden luchte dans-plaats bood, --
Waartoe ontdolf aan uw zwart ingewand
De mens het erts en 't fonkelend juweel
En 't goud, dat meer soms lokt dan liefst oog-licht,
En gunt…
Eerste vraag
gedicht
3.6 met 7 stemmen
5.187 ' vroeg ze
telkens weer, in haar negentigste, rood
omrande oogjes vanwege het gebrek aan
traanvocht. 'Waartoe ben ik eigenlijk hier?'
Amper nog in staat overeind te komen,
weinig eetlust meer: 'Waartoe ben ik eigenlijk
hier?…
VOOR MIJNE 63ste VERJAARDAG 2 dec. 1924
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.618 Zó min als, stralend goud door gouden blaêren,
De zon treurt, daar zij zinkt in 't gloeiend rood.
Slechts Éne weet, daar andren op mij staren,
Meelijdend, met mijn eenzaamheid en nood,
Slechts Éne weet wat heuchnis ik mocht garen,
Wat gouden oogst dit gouden jaar mij bood.…
Molen De Regt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
535 Donkergroen geverfd,
rood afgebiesd,
tussen de koppen
van voeghout en steunder
een jaartal.
Een naam.
De oude Adriaan
bedreven steen,
raakte als zeiler aan de grond;
ving als stelling te weinig wind.
Boezems pompen
door de polders:
trotseer de wind;
overleef het toerisme.…
DE SEIZOENEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.473 Najaar, vluchtend langs de wegen,
Bijna hebt gij afgelegd
't Rode kleed, dat losgeregen
Enkel aan één gesp nog hecht.
Langs de zoom der bruine heide
Zweef zo ijlings niet voorbij,
Zet Uw ben met fruit terzijde,
En tot afscheid zegen mij.…
Lofzang op Het Leven II - Openbaring
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
631 Herinnering geschilderd door een meester;
impressies van de broeierig, rode dagen
waarin het vreemde, amarante vuur
mij zinnen streelt, me onderhuids beroert.
Haar wonderlijke schoonheid lijkt omgeven
door een indolente dorpsidylle.
Zij accumuleert de werkelijkheid en
buigt daarbij de tijd en ruimte om.…
AAN JUFFROUW SUZANNA BORMANS, ZIEK ZIJNDE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.248 Waar is dat blozend rood geweken,
Dat aangename rozenbloed,
't Geen eedle zielen kon ontsteken,
Om uwe waarde, in minnegloed?
Waar vliegt dat heen met zulk een spoed?
Maar 't geen zo haastig werd benomen,
Of ik bedrieg mij in mijn waan,
Kan ook zo haastig wederkomen.…
Een liefde die goudkleurig sleutelt
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
527 Een nieuwe
horizon te scheppen ruim bemeten,
niet te krap, waaronder ik een stad
van rode daken wil schilderen, waar
vriendschap een doel vindt over het
juiste levenspad.…
Nocturne
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 Een baanvak stopt voor rood licht.
Er woedt een storm van ijzer
bleek bacchanaal geknoopt om
het roekeloos eiland lijnen dat
als een zwaar lichaam zwijgt,
verzonken in dronken slaap.
Lange sporen omarmen elkaar
onder licht van de maan.
De laatste trein is ratelend
in de nacht gegaan.
Lege wagens zuchten,
schuifdeuren half open.…