Alle inzendingen

“ zij die sterven hebben mijn aandacht “ de dood streelt woorden die traag langs mijn huig naar buiten glijden, tijd is water in vormloze kronkels een vlaag van een koud schijnsel aanbidt het laatste maal dat ik zonder het te weten dat het in mineur gelegen weldra mijn overgang zal bespelen met de smaak van salmiak een vleugje kind…

De liefde zegt dat ik een jas moet zijn, een harnas van gevlochten hout, een helm op het schedelveld van zand, een dicht vizier, een lans, een liggend beeld slapend gestrekt, in maliën gegespt, een schild van zij. De liefde zegt dat ik als gras moet zijn, een mantel voor een zandstuivende wond van het duin, een mond waar zij haar woord in legt…

En gast die welkom is op elke party Als flierefluiter onbezorgd en blij Kent noch voor noch tegenspoed In zijn zwarte pak en bolhoed ’s Nachts als alle vogels slapen Zoekt hij naar woorden en vangt luizen als apen Voorover gebogen met de pen blijft hij gapen Woorden als trommelslagen teisteren zijn brein Niets komt uit zijn pen daar moet…

De avond valt zacht bij de wilg en de plas, ik wou dat ik even een schildertje was. Daar gaat de zwaan, zo prachtig en wit, ik kijk hoe hij rustig te zwemmen zit. Het water is koud en de winter nabij, maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij. Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet, bang voor de winter? Nee, dat is hij niet.…

Of ik plannen heb, appt zus vaak De laatste roosjes van mijn struik Goede vriend mailde mij een goeie dag Iemand riep naar mij op de parkeerplaats, vroeg vriend’lijk hoe het ging, zei: ‘zal wel goed want je gaat weg’ Ik zei: ‘k ga naar ‘t graf van zoon’ Nu keek hij bedrukt naar mij ‘k Reed weg en plots een tikje aan ‘t voiture,…

Dit ben jij - en dat ben ik Van treiteren krijg jij een kik Als ik zoals jij moet zijn Dan ben je niet goed snik Nogmaals in refrein Dit ben jij - en dat ben ik Van treiteren krijg jij een kik Als ik zoals jij moet zijn Dan ben je niet goed snik…

Hij droomde dat hij slim poëtisch was geworden. Een wijze onverlaat in z'n eentje op het platteland, ongezien door de klootzakken van de roddelpers. Paranoïde, zwelgend in zijn eigen intellectuele brein. Maar het was bullshit, een fantasievlucht tegen de realiteit. Nu zit hij stil in de buik van de grote mensen stad. Die aasgieren van de media…

Aan weerszijden van stadssingel horend naar de namen Nassau en Wilhelmina fluistert jong verleden over het zonder-werk-zijn van onvoorstelbare aard de ene oever bewaart geschiedenis in zich van hen die lange tijd moesten zitten in het fraaie koepelgebouw maar strenge gevangenis bij de zijde daar tegenover bezingt zacht gekabbel…

Men neme pagina x van de dikke wikipedia en waarachtig...daar staat de N van de stad waar niemand sterft lichtgetint langs blauwe baai onder de rook van herculaneum en de nog niet dode vulkaan in stegen dromen schooiers van een eerlijke munt in de moderne assemblage de autofabrieken van Beieren waar hard werken beter loont…

Papa is geen totem, een half gevuld glas, de rook die uit een oude schoorsteen grapt; het is iets moois en wat je vaak behapt, het is de dag toen je niet eenzaam was. Geen onherbergzaam pad, een foutief woord, de opstellen waarin jij je totaal gaf; de verandering ben ik, de geëiste straf, het vonnis dat je onlangs hebt gehoord. Ik was…

toen het geluid van de weidevogels verstomde stroomde ergens anders de bijenboom bijna over van de nectar toen de bloeiende weilanden verdwenen reciteerde iemand een gedicht in zingende ritmische woorden toen de adem van het leven jou verliet bleef alleen de stilte als zes silent letters over in het witte broze licht…

Ik kwam voor een pak, een goede snit. En jij stond er ineens, tussen de rekken. Wat we zeiden weet ik niet meer. Iets onbenulligs, denk ik. Ik liep naar buiten met een tas en had geen idee hoe die dag verder ging. Jaren later kan ik nog steeds het grijsgroen noemen van je vestje, van je jurk.…

maar in het donker uit het zicht dat was de wet van toen dat eist men nu weer in het licht van Istanboel tot Amsterdam de grens verschuift de angst regeert men noemt de jeugd te luid omdat men van hun vrijheid leert ze noemen het te opdringerig zijn ze dan nooit zelf jong geweest het is dezelfde kille stem die destijds Gerard Reve vreesde…

Dit gedichtje is niet door AI gecreëerd, Dat is objectief door AI geverifieerd. Dat kan AI absoluut stellig zo stellen, Zo zijn AI algoritmes geprogrammeerd. Wel werd door AI hierover opgebiecht, Dat AI zonder dat AI daarover liegt, Zonder tussenkomst van de mens Joris Olivier, AI dit zeker had gekund, Ad infinitum kan AI niet alles overnemen…

Jonge mensen zijn slechte denkers Je moet hen eerst te eten geven van de vruchten van die ene speciale boom van de kennis wat nuttig en nadelig is voor ze iets weten en zodra ze dat snappen begrijpen ze dat het zo moet zijn als je geen paradijskind wilt blijven voor wie alles klaar moet staan in een wereld zonder gevaren Wat nadelig…

Er is geen poëzie in een te helder leven. Op het behang is altijd een plek die wacht op het vocht. Een vuile bek zoekt in de laden naar onzegbaarheden. Alles wat toonbaar is moet overschreven, ieder gedicht gewassen in inkt die blind van de moerassen zingt, waarvan men ziende niets kan weten. Er is geen poëzie in een te helder leven,…

Er zijn nogal wat lieden in ons land die echte vluchtelingen willen weren, die raadsbesluiten trachten te blokkeren met dreiging en fysieke tegenstand. Democratie vervangen zij door hinder, van hen wil ik er minder minder minder.…

het licht sterft langzaam in de wilg waar het water de wortels met zilver beslaat de zwaan is een koning van marmer en trots die traag door de diepe rivierkuilen gaat groen is het woud in zijn knoestige vuist het sap dat omhoog door de twijgen stijgt terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist en de stroom het geduld van de aarde vertaalt…

De zon schijnt op de gekleurde bomen Zou er vandaag weer regen komen ? Kijken met de ogen van een kind Vreugde die het van treurnis wint Ik kijk naar buiten door de keukenruit In de kleine ruimte die naar koffie ruikt Een lange dag staat voor de deur Begonnen met aromatico geur en kleur…

We zijn als rozenbloemen. Blaadjes in zoveel kleuren en geuren, Maar degene met een bloedende vinger ziet alleen de doornen.…

Soms moet u zelf iets oplossen de handschoen oppakken of als enige die zware last tillen Dan kunt u het niet maken zomaar weg te lopen voor die verantwoordelijkheid u verschuilen achter bevreemdende maskers noch hun afstandelijke meningen als een wereldvreemd figuur met versleten doch knikkende knieën koninklijk buigen voor de angst…

De keuze is ooit gemaakt voor Napolitaans blauw met een knalwit overhemd om autoriteit en betrouwbaarheid uit te stralen met de tegenstelling tussen licht en donker om aandacht te trekken Afhankelijk van de aard van de aangelegenheid moet een stropdas rood of blauw zijn Om afleiding te voorkomen heeft het geheel de juiste snit…

draagt iemand jou op handen aan de randen van de hemel in de zaal der verloren schreden? slaat iemand acht op je engelengehalte in het Limbus infantum de nooit in kaart gebrachte terra incognita? een cartograaf die verwijst naar het onbekende landschap waar engelen wonen in opperste gelukzaligheid wellicht? in de geheimen van de bloedstroom…

Lichtwezen, uitgeput, gewond Laat ons een draagbaar voor je maken Hoe spijtig dat je vleugels braken Toen even jij als mens bestond Als engel die geen ingang vond Begon je uit balans te raken Verstond de taal niet die ze spraken Je vocht, wat energie verslond Wat een ervaring mens te zijn Je innerlijk kompas te zoeken Je groei en leven…

Wij hebben een nieuw kind besteld dat bij geboorte al voldoet aan ons verfijnde schoonheidsideaal dat kost een kapitaal maar als je bedenkt wat wij daar allemaal mee besparen die corrigerende beugel en overige ingrepen op- en aanvullende vormen of uit te zuigen overdaad bijpassende oog- en haarkleur niet vergeten heupen in de juiste…

voor het inslapen kijk ik naar baby Janne die zo ontspannen in haar woonbootbedje ligt zij lijkt vederlicht op weg naar het ochtendlicht…

Het reekalfje rust op een kleine, open plaats binnen struikgewas; met een wijde boog lopen boswerkers, eerbiedig en zacht.…

Hoe een kus voelt, een hand die me ongewenst betast daar praat ik niet over Nieuwsgierig kijk ik ernaar in het donker van een bioscoopzaal of thuis, waar ik op pauze kan drukken me veilig over kan geven aan de sensatie en opga in beeld, in tekst - de onbedekte termen tussen willen en niet willen die zich aan me vergrijpen met bijna…

dankbaar genietend van je diep menselijke warmte en tederste gebaren, lichaamstaal schoon wijs man gesierd door je eenvoud en onvoorwaardelijke trouw grijze massa afgekruid en ook doorspekt met gevatte humor; delicatesse geborgenheid verschaffend tot ver reikend na de dood emotionele, schone ziel die bloedt dat deze perfecte aanvulling nog groeien…

Najaarsochtend. Wijd en wijder Wijkt de hemel zilverblauw; Om de morgen blijde glijdt er Door 't nog scheem'rig bos-gebouw, Waar de zon met lichte stijlen Straks de stammen schoren zal, Vogelkwinklen over 't ijle Lover schijnend als kristal. Op de heide drijft een herder Langs het vochtig morgenspoor Vroeg-vergaarde kudde verder In…