Alle inzendingen

Ruik maar heel licht In de zolderkamer. Tussenwanden weggebroken - Aardige aannemer wel - Hij ving wat muizen En vond een verdroogde kikker. - Die giet ik in goud De vorm bleef behouden - Alle ruimte voor Pingpongtafels en een Modelspoorlijn - geen kasten meer. Je kent het niet Meer terug - de trap draait linksom En de deuren zijn van…

Van oorsprong Uit één, nooit meer alleen en Van sterrenstof dat zocht werden we Stelsels gevulde hemel, aarde en zon Stollend lava vormden we tot land, ook werden we water De rivieren, meren en zeeën die stromen in zonneschijn In nevelen reiken naar wolken hoog, zichzelf weer geven Voor nieuw leven Van cel naar eicel, naar vissen, koraal…

Het werd een lange sanitaire stop Je denkt een grap, zo'n Belgisch parlementslid Die 's nachts in de wc lang op z'n krent zit Maar nee, het was dit keer geen Belgenmop Hij miste daar helaas een heel klein hamertje Als nachtvoorzitter van het kleinste kamertje…

Hand in hand, in gelijke tred, Op de weg naar het geluk, Begeleid door hemels gezang Van ’n biddende leeuwerik, In ’n landschap zonder einder, Vol met bloemen en vlinders, Zwijgend harmonieus hartgetik.…

Je bedoelt het goed maar het is ziekmakend inplaats van gelukzalig makend je bent goed diep van binnen in je hart want ik ken je - ik ken je langer dan vandaag je was als een onschuldig kind eerlijk in je gevoel liefde geven en ontvangen was je doel zonder schroom of gevoel met angst voor een alles vernietigende wervelstorm voor ogen…

De vrede hier: ten dele, de vriendschap: onvolmaakt, in kunst, in kracht, in wijsheid: de roos wordt niet geraakt De liefde hier: ten dele, de vreugde: zo voorbij. het zware, donkere, dode, het breekt aan jou en mij Ten dele ons geloven en dubbel smart de pijn. O God, straks licht en levend, GEHEEL bij U te zijn!…

De ochtend breekt aan met een aarzelend licht, alsof er vannacht geen wereld verging. Het werpt een koud schijnsel op een leeg gezicht, terwijl de tederheid nu langzaam vervliegt. Zilte vleugels slaan de woorden nu weg, ze raken de rand van je kussen weer aan. Waar ik net nog de stilte met zinnen bevocht, is nu ook de laatste herinnering gegaan…

Klotsen van water. Geritsel van bladeren. Natuur in balans.…

De vlucht was onderweg naar Curaçao Toen plots spontaan zijn powerbank ging branden Maar op de oceaan kan je niet landen En dus moest men retour Schiphol, en gauw Beleid rond dit soort accu’s is stringent Ja, zelfs wanneer je Camiel Eurlings bent…

Hemelse Vader, Heer van al het leven, maakt Zijn Zoon Jezus, steeds gezocht en befaamd, tot de geliefde struik, wijnstok genaamd, boven de hoogste bomen verheven. Druiven, aan de tak gehecht, zijn omgeven door al wat Hemelse genade betaamt. De Heilige Geest in het ooft beraamt in stilte waarnaar de vrucht mag streven. Het wachtende, rijpende…

Geen ontkomen is er aan, de groene amsterdammer trilt en beukt nog na op brakke grond Ik laat de bundel waaien, lichtend in het late luchtdichte ijle zuchten boven atmosferisch hoge amazonebomen niets gaat vanzelf de gaarde in voorbij de aangebrande zomer, vergeet de chocoladekrans. niemand hoeft van mij te weten als het niet voor…

Uit de stenen stad nam hij gulzig groene regen mee, om blauwe velden te doordrenken met zijn loodzware, zilveren gieter. Sombere wolken braken in bonte, blonde schaduwen uit het hooggebergte— een dans met de nieuwe liefde, zoete heimwee naar beminnen. In zijn betoverde hart speelde het plezier. Natte regendroppels voor zijn zomerse tuin…

Het vergeten weigert te stoppen. Opnieuw moet ik verliezen wat ik wist, klaarlicht en bij vol bewustzijn. Wat rest is de verspilde liefde. Jij, mijn gids door de schaduw— het grenst aan een wonder dat ik nog hoor hoe jouw nagelaten licht nog zingt in het domein waarin je verdween. De muren van de oude wereld harden uit, worden weer van…

Denkend aan haar, Voel ik weer haar warmte, Die zij zo lang met mij deelde, En onvoorwaardelijk gaf. Dromend van haar, Waan ik mij weer in ons Eden, Ons paradijselijk samen zijn, Van onmetelijke liefde. Herinneringen ongelooflijk zoet, Zo intens voelbaar, Niets anders er nog toe doet. In het heden ik nu in verkeer, Alleen leegte,…

Rode roos op graf een laatste stille groet liefde blijft over Op koude steen ligt ze in alle eenvoud neer, alsof de stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden. Ze draagt meer dan kleur tegen het grijs van deze dag, meer dan schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi…

Mijn geheugen praat net lang genoeg met de mensen om hen netjes kwijt te raken Antwoorden verlangen ze niet het is genoeg dat ik niet wegloop Waarom verlang ik dan naar contact, waarom voel ik niets? Vanwege het besef dat het niet mogelijk is of ligt het aan de pillen? Krijg ik mijn lichaam terug zal ik ooit weer ruiken waar ik ben en…

De bomen in mysterie gehuld Bladeren met gouden glans omhuld Een weelderig groot najaarstapijt In het schone teken van de tijd…

In de sachte wint heur ick di, ghij zijt d'r nog altijt, nie zichtbaar vur mine ooghen, mer voelbaor in alle tijt. Verbonden in vervlogen daegen, segght nie wat blieven zal; ick zie dien warmen glimlach heden, geliek een lichtval overal. Mer starck is 't missen in dit aordsche leven, verbonden an vergankelijcke stont; doch…

[Wijding-sonnet ter Gedachtenisse en Ere mijns vaders] o Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart, en míj liet leven, en me teder léerde leven met uw zacht spreken, en uw strelend handen-beven, en, toen ge stierft, wat late zon op uwe baard; - ik, die thans ben als een die in de avond vaart, en moe de riemen rusten laat, alleen…

Beland op zoiets als een eiland alleen zoekt ze zich iemand. Neemt dan bijvoorbeeld de man die van zee komt, ontvangt en bedient hem en als hij dan gaat, richt ze een hier voor hem in voor als hij terugkeert, als ze weer wil. Wachten maakt deel van haar lijf uit voortaan en denken hoe was hij, wier aan zijn voeten in zijn handen een net…

Wij leven in politiek roerige tijden De mens schijnt het zicht erop kwijt te zijn Of het moet zijn dat we onwilligheid moeten belijden Rondom het wereld gebeuren en dat doet pijn De gevolgen groot en dan is het weg met de gein Terwijl we met elkaar mens hadden kunnen zijn Maar niets hier op aarde heeft eeuwigheidswaarde Hier beneden is het…

Het reekalfje rust op een klein, open plaats binnen struikgewas; met een wijde boog lopen boswerkers, eerbiedig en zacht.…

veredeld water ontsnapt geruisloos aan Pandora's kwetsbaar evenwicht vanonder het voorgedrukte deksel ademt het kattenkruid en wentelt zich onhoudbaar stervend in ongelegen wanorde buiten elke ontvankelijkheid van ruimte tijd geluid en licht…

weer lag de nacht afgemeerd aan de zogende hof waar de duisternis zich tracht te treden aan mijn geplooide lippen het colostrum voedde slechts een kleine opening in het centrum waar het aanleggen zich in bijzonder in het openbaar had genesteld uren sloegen aan, de slaap hulde zich in een kleverig kostuum en schurkte langs de regels…

op een voorbijvarend schip zag ik het vertrek van alles wat verdwijnen zou in de modderige rivierbedding helde een schuin verankerde herberg die zinken zou zilveren taal tinkelde even helder als alles wat ik zag mythe en landschap vloeiden samen ‘s nachts luisterde ik of het regende later hoorde ik het geroffel van druppels op het…

Lege schommels geen kind op de wip de spin heeft vrij spel. Bijna herfst- haar zomerjurk maakt een laatste dans aan de waslijn. Einde zomer- na een kort leven vouwt de vlinder zijn vleugels.…

Haar onovertroffen schoonheid Trof hem diep in zijn hart, Doch tot zijn bittre smart Leefde zij en hij in een andere tijd. Hij begon een jarenlange queeste Naar haar evenbeeld, Die ook zijn hart steelt, Maar ervoer, zoals hij al vreesde, Dat hij vond zijn Helena van Troje niet; Op geen der continenten, Wat hem tot diep in zijn hart verdriet…

staande in de ontvankelijkheid van licht gelegen aan veredeld water aan voorgedrukt evenwicht ontsnapt geruisloos geruimd kwetsbaar als kattenkruid wentelend in wanorde zie deksel voor houdbaarheid buiten ademt een horde -met stervend geluid…

Somtijts neemt eene bliede verruckinge mi in hare macht, als 't licht hem selve plotselinc openbaert. Ic worde dan al te ras vermeten ende raep oude letteren op, in swert ende wit, die ic eerdens op een andre wijse hadde ghebaert. . Niets en is schoonder dan dat het herte sneller slaet ende vergheten crachten wederom opstaen. Dan en sta…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd hij schraapt de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van zijn eigen jeugd op te graven maar hij vindt slechts het stof van een mislukt bestaan zijn vingers…