Verloren liefde

De ochtend breekt aan met een aarzelend licht,
alsof er vannacht geen wereld verging.
Het werpt een koud schijnsel op een leeg gezicht,
terwijl de tederheid nu langzaam vervliegt.

Zilte vleugels slaan de woorden nu weg,
ze raken de rand van je kussen nog aan.
Waar ik net nog de stilte met zinnen bevocht,
is nu ook de laatste herinnering gegaan.

De geur van je huid hangt nog loom in de lucht,
verloren liefde in een eenzaam bestaan.
Een herinnering die met de ochtend wegvlucht,
en geen enkele kroeg om nu naartoe te gaan.

Het is niet de breuk die het zwaarst op me weegt,
niet het bittere einde dat de stilte nu krijgt.
Het is het besef van wat gisteren nog telde:
de tederheid die nu langzaam vervliegt.

spijt jammer ex-liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 18