876 resultaten.
Ruimte, rust, mezelf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 aan denken
elke dag een vriendin
die zich bekommert
om haar eigen interesses
Geen nieuwsgierigheid
betutteling en troost, alleen
een omarming en een beetje
verwend worden
Wakker zijn, niet dromen
in mijn slaap, wandelen
in de kleuren van de wereld
en gebrande pinda's eten
in het park, het park
altijd weer een park
een bos, een dijk…
landschappelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
383 heel wat water door de rivier
langs de bomen aan de kant
al dat gras aan de overzijde
van de duimdikke dijken
onbespreekbare bloemen
de zon en de regenwolken
als die nachten op de dagen
van het donkerste naar licht
door muren van bordkarton
met verse verf aan kwasten
verre sterren als verbeelding
van de ordening van ruimte
het gebied…
Eerste keer
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
153 Onder de blauwe hemel
waden een jongen en een meisje
hand in hand door het korenveld
Verstrengeld dalen ze neer
tussen de rijpe halmen
Eerst elkaar aftastend
dan hongerig naar huid
Later luiden de klokken van de kerk
als ze zwijgend over de dijk
naar haar huis terugfietsen
Een laatste glimlach op de stoep
voordat zij de voordeur sluit…
De Sfinx
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
164 wij zullen dan zeker samenkomen
op een meanderende dijk wellicht
waar de geur van indrogend slijk
geen afbreuk doet aan ons uitzicht
in die aanstormende geschiedenis
wat ook weer een verleden wordt
worden wij vast en zeker aanbeden
op dat toneel waar niks aan schort
daar hangt het rode gordijn recht
komen slechte recensies amper voor
kringelt…
GRONINGEN, het weide land
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.427 Huisjes op de dijk met wilde tuinen,
waar ik wel eens doorheen wil struinen
verfrissende wind door mijn haren
naar heldere vertes staren
Daar sta ik, blik op oneindig
Ik wacht op dat moment dat ik vangen wil
Ik zie geen verschil
Verder is het stil
Geen auto’s, geen treinen, geen fabrieken
Geen massa, geen wind, slechts molenwieken
hier…
de regenmerel
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
700 krommen zich
regen striemt het oude blad
ratelen en roestig worden
gaat steeds moeizamer, er zijn
al stroken waar het land geel
kleurt en de merel nog zingt
in de licht parfumerende bomen
strofes klinken korter en zijn
zachter, de gesel van het paren
is ook aan hem niet voorbijgegaan
maar toch, in de stilte en luwte
van de luie dijken…
oude wilgen
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
569 en zij hun snottebellen
langs rijen groene sloten
er welt water uit de oude
holle lijven en schikken de
plooien glad laten de dag
zich tooien door het dak
vertellen hun noden in
veerkrachtige taaie loten
die de moede lichamen trekken
diep geworteld in lange tenen
opgestaan uit zompige zoden
voor fundament gevlochten
worden wilg en dijk…
de rivier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
743 de nachten verstommen in neonrood
een laatste duwbak in de zilveren vaart der naties
wat flarden van overkantse muziek
rimpels in de tijd
blauwe vaandels
in de optocht van hebberige dwazen
misthorens blazen de aanval
dijken angstvallig op deltahoogte
slapen de eeuw uit
een sleper ploegt de voren van een nieuwe tijd
ze zeggen dat het…
Zwom
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
576 Bedoel je jouw jaloezie
of die van een ander
het zijn twee wortels
aan dezelfde boom
bij de rivier liggen jouw kleren
ik dank je voor de vele keren
dat ik met jou zwemmen mocht
in de diepzee van menselijke emoties
ik groei nu verder tussen de verhoogde dijken
zal niet snel meer voor het monster wijken
en ja, ik hang mijn kleren in de hoogste…
op ooghoogte
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
672 op de dijk
ligt een perspectief
dat enkele dagen later
zou gestraald hebben in het zonlicht
met precisie omkadert hij
de lijnen die hem voor zijn gegaan
en wendt zich dan af van wat meer
en meer op een droom begint te lijken
regen vult de diepte
reist langs een bedrieglijke branding
langs het vluchtpunt dat op de horizon ligt
als een…
Charme en raffinement
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
595 waai mijn luchtkastelen weg
ik wil niet meer met bloemen spelen
de zon in regenbogen zien
flirten met de lente gaat vervelen
geef mij ijzer
om met eigen hand te breken
een storm met huizenhoge golven
om mijn krachten mee te meten
alles om het vrouwelijk geweld
in liefde te weerstaan
waar charme en raffinement
de dijken zijn waartussen…
Een lege plek om te blijven
gedicht
3.3 met 226 stemmen
29.066 Geef mij maar de brede, trage rivieren,
de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt,
de drinkende wilgen, de zinloze dijken,
een doodstille stad aan de oever.
Geef mij maar de winter, het armoedige
landschap, de akker zonder het teken van
leven, de kracht van de krakende heide.…
storm en onraad
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 gevel het breekt
spontaan, de inertie vaccineert
bij tijd en wijle de kracht zeer onbeheerst
de natuur defragmenteert de bouwsels
van steen en kapitaal tot een transparant
geweten, het scherpt de hoeder van aandacht
tot onvolkomenheden en willekeur
hamer en sikkel, spijker en riet
hakbijl en mortel het geweende levenslied
doorbroken dijken…
WAANZIN
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
624 De zon haalt de vorst van de daken
De mollen bezetten de dijken
De wind tracht een geest te bereiken
Die los is geraakt van zijn baken
Die duivels ziet, monsters en draken
Die alles opnieuw moet bekijken
Er zullen veel maanden verstrijken
Die opgaan aan smerigheid braken
Totdat hij volkomen genezen
Het leven weer weet te omarmen
Verheugd…
IN DOEKEN EN EEN TOEFJE BONT
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.313 in doeken en een toefje bont
duffeltjes aan met lappen en scheuren,
schamel en schunnig, verschoten kleuren,
op weg de handen in de broek,
de hoofden neer, de schouders zoek
en om de neuzen onuitsprekelijk,
gedoken musjes bij mekaar,
de kleumenskou aanstekelijk
en lippenmonden droef en wekelijk
klos klos
huiverend langs de open dijken
schokkende…
weer zwaar weer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 dit land van sloten en dijken
is in één ding kampioen
oeverloos over het weer zeiken
en dat in elk seizoen
het is te heet of het is te koud
echt tevreden zijn er weinig
te veel wind of te benauwd
bijna iedereen is chagrijnig
nu komt er weer een zware storm
zo is het ons gegeven
we zijn hier niet in Benidorm
en moeten er maar mee leven…
Vast goed
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
422 Ontdek de gastvrijheid
Van Flora Batava
Idyllisch gelegen
Hotel aan de Vecht
Waar bloemgodin Flora
Vanuit haar boutique
De finefleur toelacht,
Publiek aan de plecht
Vermaakt zich met oldtimers
Austin Bugatti
Concours d'Elégance
In vastgoed belegd
Stroomopwaarts zet Sharon
De dijken en sluizen
Nu open voor houders
Van status…
De trage tijd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
449 In bed, in het donker
onder de dijk hoor ik
de brom van de rivier-
schepen zwaarbeladen
buigen door de bocht
van de trage tijd
waar wij ons nooit wagen, wetend
wat er gebeurd is met die jongen
die niemand meer kent
waar wij 's zomers zwemmen
een paar slagen heen
en weer in de baai
uitkijkposten bouwen
en ons vervelen
bij het kruipen…
Emoties
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
390 Tijdens het douchen
kwam de gedachte
niet telkens dezelfde routine
in ditzelfde huis
buurt, dorp
te willen
Dat ik wil lopen, waar dan ook
weg van al dat voorspelbare
dat dagelijkse
En ik zie mezelf lopen met rugzak
in dit weer,
misschien nog zonder eten
En daar, op die dijk, dat paadje
fietspad, tussen die straten
daar zou ik…
koekstamp en giggel
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
2.309 wie weet niet van tribadie
ouder dan dijken of delfts blauw
oerhollands wat een traditie
heet in namibië nedertaliger nog
gewoon koekstamp en giggel
prachtig mooi evenzogoed toch
je denkt koffie postzegel
grinnik vrouw vlegel
medicijnvrouwe bericht ook uit afrika
wij waren heel voorlijk altijd al
in spin hij ging en gaat onze bocht in…
Blauw
gedicht
3.1 met 28 stemmen
13.356 Met kalmte van een nuttig mens
keek ik naar wolken en vertrapte haast
de stralend blauwe pol, de ereprijs
waar je die niet vermoedt, tegen
het stenen trapje aan de voet
van een nog kale winderige dijk.
Ik mocht je zo, de zin
die ik aan mijn verleden geef
hangt af van energie en van
toevalligs dat ik zie.…
Weglopen
gedicht
3.4 met 24 stemmen
7.980 Er komt een fietser op de dijk.
Wat doet die hier zo laat?
Ik wil niet kijken maar ik kijk
tot vader voor me staat.
Ik wil niks zeggen maar ik praat.
Zijn hand ligt op mijn haar.
Kom, zegt hij, kom, het is al laat.
Stil nu maar.
Nu gaan we samen op de fiets.
Ik denk aan niets…
pion
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
764 naarmate mijn jaren zich verkorten
begint aan het groeiend inzicht
van sturing in mijn leven
overduidelijk iets te schorten
waar groei nog gepaard gaat
met versterking van het ik
en keuzes mogelijk lijken
blijkt bij vergrijzende haren
de ruimte steeds meer in te dijken
en het geheel minder te verklaren
allengs onbereikbaar voor mij
wordt…
De jongen wachtte op de dingen die komen zouden.
gedicht
3.2 met 68 stemmen
12.217 .
-------------------------------------
uit: 'Toen de dijken braken', 2006…
Lijken in het veld
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
508 Kinderen verdrinken, sterven en creperen,
terwijl ik dit gedicht laat vloeien uit mijn pen
Veilig weggekropen achter dijken,
goed beschermd tegen gevaren,
halen we de schouders op, beredeneren:
Het zijn maar Pakistanen.
We zijn in shock! De vakantie is verzopen!
De camping staat weer onder water,
Het hele land is volgelopen!…
Zondag?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
626 De meeste stemmen zwijgen
ze baden pootje in het werk of
neuriën langs wandelpaden,bos en dijk.
Talloze schreeuwen: Gamma!
In treinen die vertraging hebben
hoor ik poëzie zonder pen.
De zwaluwen vliegen laag
zonnestralen rusten uit
nachtregens drenken de aarde.…
Voyeur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 Zacht ligt het gemaaide gras op de dijk,
maar rechtop nog staat fluitenkruid,
te kijken!…
Herfst waarden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 Daar, waar ’k over IJssel zie
terwijl ik met mijn blik
veerkrachtig 't water oversteek
zijn het al de uiterwaarden die
hier dravende in kuddes fascineren
Natuur, haar eb en vloed
bij hoog en lage waterstanden
ontplooit het land
langs dijken kleiend tot het zand
knedend met haar handen
Nu dit seizoen het groen laat krimpen…
Hanen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 Neergestreken in
herfstgevlochten schijnsel
waar onder en boven
een achterhaald bestaan leiden
de zwierige zuidenwind
ongekende luchtstreken meevoert
en de vale zon tinten tovert
de IJssel meandert langs
zware en ijle dijken
het grijze water graast oeverloos
wil het vuur beteugelen
op frêle vleugels aangebracht
een uithijgende ranke…
Gestript
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 Ingeleid door het seizoen
door de herfstwind gestript
staat het frame
achter het staketsel
fier tegen de dijk
Rijp vereent de krachten van
koning winter.…