637 resultaten.
Vriendin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
672 Nu we samen
Wankelend de vergetelheid en
Vergankelijkheid ingaan en
Dat na jarenlang ons dronken
Te hebben gedraaid, derwisjen
Waardig
We door dode talen zijn gekropen
Gezeten hebben aan het sterfbed van
Spreuken en gezegden, vinden we
In het gedicht alsnog een schuilplaats
Terwijl de Dood het bord afspeurt
Naar de toets met delete…
Het Licht der Sterren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
699 Toch dooft elk licht,
gevangen in vergankelijkheid.
Schijn — met de kracht van Lucifer —
voor je bezwijkt aan deze tijd.
Wanneer wij leren zien
dat ook licht sterven moet,
worden nieuwe sterren geboren,
gedragen door kosmische gloed.
Na lange reizen
bereikt ons hun gezicht:
een stille terugkeer
van verhelderend, statig licht.…
Bloesems voor een verloren verliefdheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Ik bracht je takken van de jasmijn
geurig geschenk van een nieuwe zomer
maar mijn hart bloedde
om een verliefdheid
vergaan door de tijd
waarvan ik niettemin nog getuigenis aflegde…
San Gimignano
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.254 En vergankelijkheid.
Het gekwetter zal met
Het vallen van de nacht
Verstommen en de rust
keert weer, al eeuwen lang.
Tot de volgende dag
De fluit opnieuw de stad
tot ander leven blaast.…
Ouderdom sterft...
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
833 Het oude bankje kerft de vergankelijkheid
leegmakend bleekt het in de oude zon
wachtend op een nieuw entree naar de dood
snatert wat jong eendenkroes naar een nieuw leven..…
Momenten
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
81 en hoe jij zat op de grond
misschien dichterbij dan ik
bij dat wat bodemloos wordt genoemd
vergankelijke woorden sprak je nooit
ze hoorden bij jouw eindeloosheid
zelfs hoe jij een begin aankondigde
als een reeds geleefde avond
woorden bewogen traag door onze stilte
uitgesproken met bevende lippen
wat wogen ze zwaar
voor mij
Hoe…
Uitzien naar een horizon
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
771 blaas grijs voor me uit
en schep een vaag bestaan
als door een beslagen ruit
zie ik enkel mist
en voel vandaag niets
ik lijk niet opgestaan
het is een pas op de plaats
op een stoel
kan zelfs onder een deken
of pratend met loze woorden
die daardoor toch veel zeggen
ofschoon ik zelf niet weet
wat ik bedoel
het is tasten
in de vergankelijkheid…
Ontsprongen kracht van zonsverduistering.
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
601 Niets is standvastig, tijden vergankelijk,
met elkaar verbonden, toch onafhankelijk,
de maan, in haar immense zwaartekracht,
eb en vloed, bijzondere aantrekkingsmacht.…
Schoon
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
700 De waarheid bij nacht
heeft hier niet veel om het lijf
nu je naast mij ligt
blijf je voortaan onzichtbaar
licht in tijdsverblijf
schoon in jouw vergankelijkheid
neem ik ontvangst van jouw muze
met kleine gebaren omring ik
de liederlijke lethargie
van jouw ontheemde bestaan
iets in de intensiteit
heeft een vacuüm doen ontstaan
terwijl…
Zwijgend landschap
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
660 Het landschap lijkt te zwijgen
over de stilte van jouw dood
maar in alles is vergankelijkheid
te voelen en te proeven
onze vriendschap
die door niemand werd herkend
zal nog jaren in mijn heimwee
woelen door mijn dromen
de taal die jij mij leerde
woorden van beminnen
in herfst onder hemel uitgeschreven
blijft geestverruimend tijdens mijn…
met stroop en honing
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 ik vermag mijn hand te nemen om
te letteren met wat woorden, ze te rijgen
naar ontbinding of blijvend rakend
op het scherm dat de wereld herkent
in het vluchtig scheppen van een god en altaar
spinsels uit het vergankelijk vlees dat met
beelden is geschapen - want buiten mij
staat alles stil en beweeg ik voort op het
huilen van soldaten…
Gemis voor een land dat smoort in duisternis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 zichtbaar straalt het licht
uit haar nog niet gebluste ogen
zilvergrijs eenzaam met God gemeenzaam
wijsheid waarmee God de harten brandt
het laatst verlopen uur van 't vergankelijk leven
het staat in geen dichtbundel beschreven
't is de wetenschap van de Heer van dood en leven
de auteur die het Boek der Boeken heeft geschreven
ach ,…
Luister lief
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
485 Zie ook jij de vergankelijkheid van dingen,
al lopen wij nog op met elkaar zij aan zij.
Zoals ooit in oktober ons samenzijn bij zee,
we brachten samen mooie herinneringen
schelpen, oud eikenhout en een zeester
blootvoets al juttend naar huis weer mee.
Durf om je heen te kijken, nog even niet te wijken.…
herfst
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
650 de dood voorhanden is
wanneer ik het tuinieren staak en mijn gekooide ren
levenloos verlaat - ik huiver niet maar wens
dat zachte handen me zullen dragen -
achter het venster Oktobert de regen zich
in een harnas van mat geslagen glas, het licht onteerd
van de maagdelijke glans huivert als de zeis zich
ontfermt over alles wat in vergankelijkheid…
Rijzende historie
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
987 toren draagt een kroon van ronde randen
laag op laag uitgedijd tot een hemels dak
bovenop ligt de verstilde tijd aan banden
wijzers lijken geklonken aan een Romeins rond vlak
het lage altaar draagt de verbeelde mens
die het verleden voor de toekomst bewaart
eeuwig voortleven schijnt haast een natuurlijke wens
doch die blijkt echter in vergankelijkheid…
Adri Frigge : schilder / etser
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
668 van snaren
als hij in zichzelf vertoeft
om verlichte zielenroerselen
te vergaren
hij wil de kern van het bestaan
vormen en inkleuren
tracht een Messiaense grootsheid
stilaan op te wekken
om in het atelier te velde,
de baarmoeder van zijn kunst,
door de getijden heen
in het vergankelijke…
het voer van september
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 wekken en het schijn van opportunisme dooft in
de genitaliën van geliefden, zonder elkaar is het koud
maar eens wordt het heden en dooft de lust bij het
grijzer worden van het haar
het getij entert het gezag en spiegelt zich
in het gelaat van de eenzamen – welke we tenslotte
allen zijn – ontsnappen is geen raadgever maar is het
voer van vergankelijkheid…
als?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
588 laatste
knuffel, je weet wel, zoals altijd onze hoofden lange
tijd tegen elkaar aan, zeg me dat je niet lijdt of vraag me
om jou de adem te ontnemen die tergend je dagen verlengt
even nog draag ik jouw been in mijn eelterige hand
het voelt koud, kouder dan de winter die jij wellicht
zal vermijden - ach, het verleden dragen we samen
in de vergankelijkheid…
Ik kwam laatst een steen tegen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 meer
Er lag een blad op mijn pad
Eens was ie met velen
Genietend in de zon
Maar het licht dimde
De warmte werd koud
en het blad viel
“Let maar niet op mij,” hoorde ik hem zeggen
“Eens hing ik in volle glorie aan de boom
badend in het licht
Maar weet je, aan alles komt een eind
Het leven trekt zich terug zoals de zee bij eb
De vergankelijkheid…
G.O.D.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
479 Onze geprezen ziel
sterk of zwak, tot aan de
gemeenschappelijk Achilles hiel
gebruik van riten en symbolen
creatie van de geest, troost of vloek,
is mij om het even, een
deelbare kwetsbaarheid
tussen uiterste polen
in voor- en tegenspoed
draaikolk van de realiteit
misschien de verlossing die ik zoek
spiegel van vergankelijkheid…
vier de reis van leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 als in de prille ochtend
jouw nieuwe jaar zich meldt
rinkelen in weerom
de voorbije jaren
in deinende stromen
de ankers van herinnering
streelt in veilige haven dobberend
de wind van toekomst
de nog gestreken zeilen
die bollend eens gehesen
de ontdekkingen van leven
gelijk regenbogen slingers vieren
in de golven van die vergankelijkheid…
Ze praten
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
401 Ze praten over corrupte politiek
liegende ministers en falende ambtenarij
ze vertellen over oorlog en vrede
defensie en de wapenwedloop
de dood, een traan en een lach
het bederven van vergane glorie
vergankelijkheid in al zijn verschijnen
ziekte en oorlog en hebzucht
als belangrijkste verdienmodel
de handel in aandacht
economie van verdriet…
Het gebladerte valt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Vergankelijk rood moes valt van de vermoeide takken zonder lust tot leven uit hun zelf.
Sterrenstond komt weldra op.
Vergankelijk geel en rood en zwart geraapt gebladerte.
Het heeft geen zin meer voor hen te leven aan vermoeide tak en stam.
Herfst is lijden, vagevuur, en smart.…
'k Sta naar 't schitt'rend oranje in 't west te kijken
poëzie
4.8 met 5 stemmen
1.589 Het denken, moe van God, keert van Zijn luister
Zich gretig-aards vaak af naar kleurig duister
En weldadig koele verganklijkheid.
---------------------------------------------
uit: Brahman (1919), deel I, p. 246…
De Tegenstander
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.089 Loon voor nastreven van eerloze roem
en vergankelijke aanbidding;
kortstondig genot in ruil
voor het eeuwig aanschouwen
van de Heerlijkheid.
Alleen in het Kruis
ligt de hoop op verlossing;
alleen door Zijn lijden
is er hoop op bevrijding
van de weerstrevingen
van de boze.…
Verweven werelden
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
252 Soms denk ik dat zij hier
slechts op doorreis is; dat ze morgen
weer verdwijnt in die andere wereld - en ik blijf achter
met alleen de vergankelijke glans van haar ijle schaduw in mijn gedachten.…
Voor morgen en overmorgen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
910 Vergankelijkheid is immers
niet enkel noodlot maar kans en uitdaging, oproep.
Toch duurt het leren een leven lang, we vallen en vergeten
telkens weer, het lijkt wel of we dwazen blijven ondanks
alle lessen van dit klein bestaan. Maar is dat juist niet wat
elk kind moet leren?…
September, blauwe zondagmorgen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
474 Om de aarde het vergankelijk leven; het
Vergaat en verzinkt voor heel even, tot
Het zich weer opricht uit de grond en de
Wereld zijn kleuren strooit in het rond.
De schimmels van de blauwe zondagmorgen
Kleuren september, reeds in zijn winterjas
Geborgen.…
Raven kondigen een doodse stilte aan.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 Rouwzwart is het veder-
kleed van deze intelligente gravers met de
dood begaan; die slechts middels de verganke-
lijkheid van het leven kunnen bestaan.…
onder de bomen tovert zich een waar kleurenparadijs
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
501 Boven de aarde het vergankelijk leven.
Het vergaat en verzinkt voor heel even.
Tot het zich weer opricht uit de grond.
En de wereld met zijn kleuren strooit in het rond.
De schimmels van de blauwe zondagmorgen
kleuren september reeds in zijn winterjas geborgen.…