inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 65336):

herfst

traag glijdt de dood over
de dorre daken die met pannen
zijn geëerd, de glans is verstreken
wat rest zijn de nagels van dit seizoen

gisteren sprak de wind nog zacht, breekbaar
teder, tot de nacht brutaal zijn kussens
ging verleggen, nu snurkt de wind met vlagen
storm tegen de reinheid van deze dag

grijze nissen die zich verschuilen tegen zichzelf
blijken te geloven dat de dood voorhanden is
wanneer ik het tuinieren staak en mijn gekooide ren
levenloos verlaat - ik huiver niet maar wens

dat zachte handen me zullen dragen -

achter het venster Oktobert de regen zich
in een harnas van mat geslagen glas, het licht onteerd
van de maagdelijke glans huivert als de zeis zich
ontfermt over alles wat in vergankelijkheid verkeert

Schrijver: elze, 20 Oct. 2017


Geplaatst in de categorie: tijd

3.5 met 4 stemmen 213



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Emiel Warswater
Datum:21 Oct. 2017
Emailadres:Emiel.Warswateroutlook.be
Bericht:Prachtig van sfeer, hoe we met de dood kunnen/moeten of net niet kunnen omgaan Elze

Naam:Marije Hendrikx
Datum:20 Oct. 2017
Bericht:Wij groeien dichter en dichter tegen de zeis aan... prachtig gedicht!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)