7024 resultaten.
Nestvlieder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
671 ik hoor je denken
geritsel tussen stilten
met zachte hand gezonden
ergens
om gaten te dichten
waar te maken
niet ten prooi te vallen
of te zijn
en lief te hebben
Vooral…
Sterflied
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
787 En dan ga ik
De eeuwige nacht in
Waar atomen dolen
Het einde en het begin
Het zachte zingen
Van het vacuüm
Op ontelbare snaren
Het laatste stadium
En zie, daar is hij
De jager en de gejaagde
Omwenteling en keerkring
En het al zijn vertraagde
Sterren vlieden
De dageraad breekt aan
Kom tot mij
En laat mij gaan…
Gij draagt het gladde mom der dood
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.054 Gij draagt het gladde mom der dood;
uw oog is groot van lijden;
het naaste naken van de nood
heeft uwe mond gescheiden.
Reeds is het, of het laatste woord
uw lippe gaat verpaarsen.
Gij spert uw vingeren, doorgloord
van eeuwig licht, als kaarsen.
Uw glimlach voert het bijster beeld
der eeuw'ge ontvangenisse.
Het lam des offers…
sorry hoor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
844 natuurlijk heb ik spijt
dat kussen lag er
net naast je hoofd
en ik wilde helpen
ik weet hoe het hoort
alleen wat onder of
boven moet ik raak het
heel af en toe kwijt
ik was alleen lief
en wat later verbaasd
hoe je schopte en gilde
gesmoord vechtend voor lucht
voor het eerst en het laatst
alsof je hem wilde…
Dat Jaar.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.869 Dat jaar, dat onvergeetlijke
Kan nimmer keren,
Dat gaf de ziel haar zo onmeetlijke
Vreugd na begeren...
Kus mij nog eens, geef 't onuitspreeklijke
In één Vaarwel...
Dan breke, wat scheen 't onverbreeklijke,
... En 't breke snel.…
Belletje
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
667 Mijn moeder is dood
voordat ik de telefoon nam
om haar te bellen
bedacht ik dat
mijn moeder is er nog
dat is nu eenmaal zo
ze is er als ik mijn koffie drink
of dat patatje met eet
nog voordat ik het weet
hoor ik haar zeggen
dat ik mijn mond moet vegen
dat maakt dus dat belletje
volstrekt overbodig.…
Luchtspiegeling...
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.365 In de verte zag ik jou,
eindeloos nieuw zicht
betrouwbaar
verborgen verlangen
vredig rustig
bijzonder evenwicht.
In de verte zag ik jou,
plots dichterbij
stilzwijgend
gebroken rede
onvruchtbare oase
de luchtspiegeling voorbij..…
witte roos
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
909 niets zal sterven
hier of in het ongekende land
geen vers eindigt er
noch de roos
gevouwen tot engel
in een witte nacht van wolken
die met broze handen
het leven
waar dan ook
ogen geeft
als een voelbare, glanzende
verbinding…
Naamloos
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
659 geef hun weer namen
geef hun 'n gezicht
na een zee van tranen
in 't vroege schemerlicht
breng ze daar
waar men reikhalzend
op wacht
geef hun weer namen
geef hun 'n gezicht
breng de gezinnen weer samen
voor 't rode avondlicht…
Stoel 37 C
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
2.550 Voor ieder die in zwijgen staat
Dit land in zuchten achter laat
Waar windstil alles over slaat
Een moederhart gebroken
Wie kende er hun namen niet
Hun toekomstdromen in verschiet
Hun huis vol kamers levenslied
Hun stemmen die verdoven
Zo zijn wij in ons hart geraakt
In bloemenzeeën allen naakt
In sterven zijn wij pas ontwaakt
Op vleugels…
Gat in de wolken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
663 van die laatste dag ijlden
vele duplicaten na, een zegel
van archetypen, glasachtig
een deling van cellen, het stof
van zandpaden, de deur die je
zachtjes sloot, stilte indachtig
de weg over voetangels en
honing, onaangeharkt, naar de
tijd en plek waar alles samenvalt
het geheugen dat niet gewist
kon of mag worden, kortom
je leven in…
Ongeloof
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
795 Eens moeten we het gaan geloven.
Straks is het echt met ons gedaan.
Met nieren, levers of onze harten.
Harten blijven tot het eind toe slaan.
Zelf blijf ik nog een een paar jaar ongeloven.
Vanavond zal ik naar de nieuwste film toe gaan.
Dag dood, vandaag kan ik daarom niets beloven.
Ik ben nog lang niet klaar met leven hier,
nog lang niet…
C'est mourir un peu.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
790 de maan zal blijven staren
als ik niet meer zal zijn
in duistere zwarte nachten
is het gele licht niet mijn
de wind zal blijven waaien
door de bomen, over het gewas
de krakende zwiepende takken
vertellen hoe het eens bij mij was
het water zal blijven vallen
uit de donkere wolkenlucht
het leven duurt maar even
in gedachten waarvoor ik…
Onvoorstelbaarheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
752 Onvoorstelbaarheid heeft zich voorgesteld.
Onvoorstelbaar heeft de vechter gevochten.
Lief en leed worden door geliefden opgeteld.
Uiteindelijk wordt een mens toch voltooid.
Eeuwige liefde is ten diepste onuitsprekelijk.
Liefde heeft onvoorstelbaar en onzegbaar,
het Allerlaatste Woord.…
Het godje Sinep
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
653 Sinep is zijn goddelijke naam.
Vergeleken met zijn grote baas,
is hij maar een heel klein godje.
Wanneer ik moe naar bed wil gaan,
staat Sinep helemaal uitgerust op.
Gaat soms exhibitionistisch staan!
Ik wil echt van hem gaan scheiden.
De maat is nu eindelijk vol!
Wie denkt Sinep dat hij is?
Een overgewaardeerd lulletje,
wanneer ik mij…
Toegift
gedicht
4.5 met 2 stemmen
16.950 Natuurlijk haal je liever iemand uit het water
die nog te redden is. Maar stel dat hij nog leefde
wat hadden we dan voor hem kunnen doen. Hem vragen
waar zijn wanhoop op berustte, hem zijn geliefde
weer terugbezorgen, of zijn werk, of zijn zelfvertrouwen?
Nu kunnen we een heel klein beetje rouwen
niet eens om hem, omdat we hem niet kennen,…
Plaatselijke tijd
gedicht
5.0 met 1 stemmen
13.746 De nacht vindt plaats, de tijd is rond
men proeft het rijpe woord meloen
warm als de afgekoelde grond
en op de rand van het bederf
omdat men zich in vlees verbergt
schenkt het moment een eau de vie
waarbij een gast verzwijgen moet
dat hij tot geest bestierf
de zomer rilt al van de herfst
de nacht bestaat wat niet beweegt
de luchtbrug is…
Laden vullen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
734 Een stil kind steekt de oosterkim over
het stapt een ander hoofd binnen
een kamer zonder vensters, waar
niets begint, ook niets eindigt
alles is er vederlicht
zoals jonge wijn van de eerste pluk
de dunne wanden transparant
takken van buiten spiegelen
als ranke balken tegen de zoldering
alleen een verlaten schommel
vult de ruimte met…
De dodenmis
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.005 Bij haar dodenmis geen gezang
maar pure stilte
zo was zij
eenmaal over
was het ook echt voorbij
daar hoorden geen liederen of woorden bij
misschien alleen een zacht gezoem
door lippen stijf dicht op elkaar
en tranen zonder gesnik.…
Er klinkt een wijsje,
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 Zij ligt op haar bed , een
verstilde pop naast haar
met de ogen half gesloten,
een wilde roos is op het netvlies
geboren, magisch beeld
tussen het alles en het niets
een zacht gezicht verschiet
van tint als ik in haar donkere ogen kijk
als zij in haar droom de pijn verliet
de milde adem vliegt uit
op een onverwachte morgen
waarin…
In gesprek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
662 luistervink, wat heb je me vroeg gevonden
en wat ben je me al dicht genaderd
laten we praten nu het nog kan
woorden over oevers werpen
ons koolwit aanspreken
monden behoeden voor ogendonker
in thuisloze sporen treden
een jeneverbes verlaten op de hei
harde woorden sussen
voordat teelaarde onze smaak verkilt
laten we ons markeren…
Vervulling
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.139 De moeder schuift het venster op en weent,
De kalme kamer ligt van zon doorspeeld
En, op de rand der stervenssponde, leent
De ziel des doden over tot zijn beeld.
Hij kan niet scheiden, want hij ziet zijn mond
Die, als een sikkel door het koren zwaait,
Oogsten deed zinken, zoet-gerijpt en blond;
Maar nu zijn alle velden afgemaaid.…
Scheiding vanwege
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
736 in onze vergeelde tuin
doortrokken van vooravond
temidden van volstrekt nalaten,
zwenken onze gebeurtenissen
naar de beeltenis van voltooide
toekomst, naar de oever
van niemandsland, het hellend
vlak van een verzwegen draaiboek
als ieder voor zich. Ons, of ik
maar nauwelijks wij samen…
Gebed
gedicht
3.5 met 4 stemmen
13.342 achter de kerk staat de vrouw, ze verdraagt
doffe haren op vette kleren, een hond blaft
eenzaam, traag loopt oud water de kraan uit
dit beeld wilde ik vasthouden en uitzetten
voordat de engel van zijn ladder afdaalde
--------------------------
uit: 'Bezonken', 2014.…
stoer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
962 Ik heb 100.000 km afgelegd
Mijn ogen werden verblind door regen.
Bijna omver geblazen door de wind.
Mijn onderstel werd meerdere
malen op de proef gesteld
zelfs met grof geweld.
Kasseien wilden niet zwichten.
De modder zwolg me op tot mijn knieën.
Plassen water waren toch zo verraderlijk.
Maar… ik liet me niet kennen.
Net als een paard…
Uitvaart
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.513 Toen hoorde ik, in mijn droom, een koor van klokken,
Die allen plechtig voor een uitvaart luidden.
En statig stapte, in 't wit gewaad der bruiden,
Een stoet van maagden met omkranste lokken.
Een zwerm van vogels vlood naar 't verre Zuiden
En de eerste sneeuw viel zacht, in donzen vlokken.
Mij klopte 't hart beklemd, bij wilde schokken…
Ongebroken wit.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
824 Zij kleurde alles wit
onaantastbaar, de strijd
tegen het kleurloze bederf
op de tijdladders, meestal
in het voorste gelid,
bleekte zij de barrières weg
in een kaarsrecht onderkomen
in de smetteloze uren
aarzelend schuifelt ze weg
langs pas ontdekte dromen,
voorgeschreven tocht langs de
baar van roerloos licht, laat zich
niet uit…
Stranding
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.002 De kiel loopt na de lange reis
vast op verzande ree,
branding slaat het roer onklaar,
de stuurhut ziet verlaten.
Vanaf de wal zie ik gelaten
de natuur haar werk doen.
Is dit het lot na moeizaam zwoegen
met aardse waar door hoge zee?
Voorwaar een trieste ondergang,
onteerd door averij,
verward geraakt in golven
van het immer kerend…
Mijmering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 Uit handen geregen
tussen dromende vingers gegleden:
verdwenen kinderstemmen, ergens toegedekt
zonder spoor, zonder zerk, zonder treuren
alleen stilte begrenst
Door reuzelende bladeren dievelings
Over het mos geslopen
En gestopt door droge dennennaalden.
Lege bossen, die mijn zoeken staken
vluchten doen naar stadsgewoel
waar huizenrijen…
lichtjes
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.294 Blaadjes die vallen.
Bomen worden kaal.
Straten worden donker.
Laatste granen gaan door het gemaal.
Het gras wordt bruin en rot.
Donkere dagen komen eraan.
Traditie getrouw doet een ouder echtpaar de lichtjes aan.
Samen voor nog heel even...
lichtjes hebben helaas ook niet het eeuwige leven....…