5775 resultaten.
DE KERST VAN DE OUDE MAN
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
743 De oude man zat voor zijn avondraam
in stille mijmering zijn laatste pijp te roken
’t was bijna Kerstmis, dik gesneeuwd
En zijn huisje lag van de dorpskern afgesloten…
Zijn verpleegster bracht hem dagelijks ‘n bezoek
anders leek hij door mens en tijd vergeten.…
Oh Charleroi
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
476 Geraamten twistend om een gehangene van Ensor zien
Neem me mee naar de Latijnse Emotie
voed me met Spaghetti to forget my regretti
Oh Charleroi laat me gloeiende sissende
heavy metal horen in de oude staalfabriek
Drink een glas rode wijn met me aan de Samber
waar kunst stroomt en geld het loodje legde
Wandel mee naar Bois du Cazier
laat stille…
Blauwe reiger
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
472 Dat je eender welke beweging alert
en waakzaam bijhoudt met aandachtige stille ogen
terwijl je geduldig wacht op het perfecte moment om toe te slaan
Hoe meedogenloos en overweldigend het is, aanvaller en slachtoffer kruisen elkaar.…
Wie ben ik? Dit ben ik
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
506 Zoals een persoon geld waardeert,
zo koester ik woorden,
mijn kostbare munten in deze stille wereld.…
Genieten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
494 Elke stap die ik zet in het stille bos, waar de bomen
zich uitstrekken naar de lucht. Elke zachte bries die mijn huid streelt
als een vriendelijk gebaar, brengt me dichter bij de kern van wat ik werkelijk ben
en in die momenten weet ik dat ik volledig ben, helemaal thuis in de stilte van onze natuur.…
Golven van stil leven
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
594 Mijn handen tasten onbewust de ronding van smeedijzer
alsof ik de huid van de natuur streel, gevangen in fijn lijnenspel, een stille melodie.
Golvende lijnen tillen mij op als een
bries langs de zee. De stad is niet van steen, maar
van adem en sap.…
In de schaduw van de stilte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
471 De hemel draagt de dromen van hen die rusten onder de aarde,
en de bomen schudden hun bladeren als een stille groet aan wat was.
In de stilte van het graf, waar de tijd in cirkels draait,
zegt de wereld niets, maar alles is toch gezegd.…
Reflecties van rust
netgedicht
2.5 met 17 stemmen
818 Wereld fluistert mij toe om te vertragen en samen met de natuur ga ik
op zoek naar vrede in het stille water waar alles wat ik was en zal zijn, één wordt met het moment.…
Bellefleurenbomen
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
632 silver lining aan het front verschijnt
hult zij zich in een mum in een laurier
en zoekt haar tederheid in hemelwolken
met copy paste plakt zij dezelfde woorden
in moerstaal jaar na jaar in eendre tinten
als genmutatie van natuurakkoorden
nooit wordt hij rood, die blauwe pimpernel
nooit eens iets tropisch, weer dat ijle aura
van tere stille…
Doodsdrift Thanatos
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
876 Loskomen van natuurelementen
't hart dat stille blijft slaan
kalmte, vrede, warmte
dorstig naar uw gelaat
nieuw leven ontstaan.…
Symfonie van het bos
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
688 Bladeren fluisteren verhalen die ik niet
ken, maar toch herken, een stille dialoog tussen bos, hartslag en de adem van de tijd.
Ik word opgenomen in het ritme
van vleugels en water, gedachten lossen op in de kalme
stroming van het moment.…
Eeuwig moederdag
netgedicht
2.5 met 25 stemmen
498 Je dacht dat ik het niet zag, hoe je gaf zonder terug te vragen,
maar ik draag je stille daden nu als een amulet van licht.
Laat bloemen verdorren en kaarten verwaaien na deze ene dag,
want jouw moeder zijn hield nooit op, ook niet als ik zweeg.…
werelds
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
490 hoeft te zijn
hun voeten lopen zich
het vuur uit slof en schoen
zonder ooit te klagen
alles willen zij doen
voor het kroost dat zij baarden
voor wie zij moeder zijn
ook zonder of na geboorte
moederliefde ervaren wij
kent geen grens
geen maat
geen einde
daarom zetten we jullie in het licht
met bloemen en woorden
of slechts een stille…
Waar de lucht brak
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
672 Enschede huilt nog, zacht, onder
stenen die opnieuw werden gestapeld, maar wie goed
luistert hoort hoe hoop zich vermengt met puin, hoe een wijk zichzelf weer
begint te benoemen, en elke lente toch weer iets groens durft te bloeien in het stille najaar.…
Slaap meisje slaap
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
397 Alleen het stille gekreun
van een regenworm die zich afvraagt
of dit alles wel de moeite waard was.…
winterslaap
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.128 Maar in dit stille, ijzige domein,
groeit het verlangen naar lente en zonneschijn.
De egel kruipt onder het blad,
Zijn stekers zacht zijn adem glad
De mol verdwijnt in diepe grond
Waar stilte heerst en niets meer komt.…
Wanneer herfst ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
339 De wind schuurt langs mijn
wangen met een ruwe tederheid, draagt het
geritsel van takken en een verre vogelroep, elk geluid vouwt zich
open als een stille boodschap, en ik luister met een aandacht die bijna gebed wordt.…
DE ZIELEN VAN BIRKENAU - Aan een onbekende uit Normandië.
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
516 Je sprak over een beklemmende nacht
in de trein terug naar Praag
Over dit alles vertelde je ons
met een stille kalmte
onopvallend en bescheiden
nog voor je in slaap viel
De omliggende coupés in de wagon... leeg?
Nee!…
Op het Scherpst van de Snede
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
294 Een stille weg naar onbestemde plaatsen,
in ontluikende onschuld gedoopt.
Hier mondt een rivier van tranen uit,
waarheen zij onvermijdelijk loopt.
Dit is niet de wereld die ik koos
als speelveld van mijn bestaan.
Ik zoek een melodie om te bewaren
die ergens verloren is gegaan.…
Ode aan de Sluitspeld
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
130 Maar voor mij ben je als een stille kracht,
die alles samenhoudt, dag en nacht.
Voor mijn kinderen, was jij een trouwe vriend,
hun speciale hoedjes beschermend, zacht en bemind.
Geen vreemdeling voor avontuur of spel,
altijd paraat, altijd snel.…
Aan Hannah Arendt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
93 verlichting verluchting
naar doorwaaien van door binnenvetten muf geurende holten
wanhopig zoekend naar begrijpen niet meer bij machte tot begrip
nee gepaard aan oordeel rest nog slechts smeulend dedain
dat dom dom is, lui lui, ego is me egoisme
ecce homo, mundus vult decipi, ergo decipiatur
ik haak af verscholen zowel binnen als voor het gewone stille…
Herfstweemoed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
94 De heilige hemel breekt open
een teder en vitaal geheim
in de zotte stilte van het duister
De arme eenzame luistert
wanneer de poorten van de stille dood
wijd opengaan in een mysterieus welkom.…
In het hart geraakt
hartenkreet
2.6 met 13 stemmen
5 In het stille vertrouwen mogen tranen zachtjes landen,
waar woorden soms tekortschieten en gevoelens dieper gaan.
Onze liefde laat nieuwe hoop en inspiratie wortelen,
met ruimte om onszelf te zijn, in vrijheid en geborgenheid.
Ik voel je hartslag samenvloeien met de mijne,
terwijl verlangen en tederheid elkaar voorzichtig ontmoeten.…
Bosfluisteringen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
23 Elke boom draagt hier een geheim van eeuwenoude rust,
een stille herinnering aan de eenvoudige stroom van het leven.
Wanneer ik straks weer terugkeer naar de drukke straten,
neem ik deze zachte echo ongemerkt met mij mee.
Het is een fluistering die vandaag én morgen standhoudt:
zoek de vertraging op, want hier vind je altijd de kern.…
De vliegenzwam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
12 Zo groeit er onder onze haastige voeten
een stille uitwisseling tussen twee.
Boven hen dwarrelen bladeren neer,
de grond geurt van wat vergaat.
In het donker tussen wortels en draden,
voeden zij wat straks weer groeien mag.
Ik kijk, en loop bewonderend voorbij,
als net zijn hoed een streep november vangt.…
Gouden pad naar morgen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
8 Onder het strakke doek ademt de stille grond,
geduldig wachtend op wat in het donker mag groeien.
Soms heeft een mens precies diezelfde bescherming nodig:
een zachte laag om even tot rust te komen na de drukte.
De wolken vangen de laatste stralen als een belofte
en kleuren de hemel met hoop voor wie omhoog durft te kijken.…
Dood
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
2.596 mij zegt
Te weten dat jij er dan zult zijn
als mijn einde naderbij komt
Die onvoorwaardelijke trouw
de enige die mij dat geven kan
omdat ik, als van het leven, ook van jou
mijn vriend de dood zoveel hou
Wanneer ik jou wil zien mijn vriend
Dan weet ik dat jij er ook zult zijn
Jij die mij rust en ruimte dan komt schenken
Jij die duisternis…
Annunciatie.
poëzie
4.5 met 21 stemmen
3.548 Ik zag u duister in het avondrood
verdwijnen in de duisternis der heide
en keerde huiswaarts langs het kiezelpad.
Ik sprak niet "goede Dood", ik sprak niet "boze",
maar 't dennenbosje geurde, en de rozen,
en ik had het leven nooit zo lief gehad.
-------------------------------------
uit: Laatste verzen (1923).…
Op de Vijf Zinnen
poëzie
3.5 met 21 stemmen
7.661 De blinde, die weleer aanschouwde ’t lieve licht,
Kan tuigen, wat het zij* te missen het gezicht,
Te wroeten, als de mol, in duisternisse en dromen.
De blinde is hallef dood; men leeft door ’t oog volkomen.
HET GEHOOR.
Het redelijk begrijp, in ons het Godlijk deel,
Veroorzaakt tussen mens en dier een groot verscheel;
Maar och!…
Niets
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.051 Alles kent de duisternis niet.
Voorbij het einde, het niet niets. Leven gaat door. Komt niet voorbij het niets. Generaties komen. Vanuit het bijna niets in het grote niet niets. De tijd gaat sneller. We ouder worden. De kaken malen langzamer. De oorlog wordt
nog iedere dag gestreden in vele monden. Uit het niet
niets bouwen wij onze wereld.…