Alle inzendingen over scherven

764 resultaten.

Sorteren op:

je huid is glas, fragiel,

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.038
we ontwaakten na de nacht waarin we beelden braken en ons verwondden aan de scherven die verleden spraken we koesterden kristal geluk in stralend vonken we spiegelden en jou vooral, mijn beeld was meer bezonken ik ken je pas, je huid is glas, fragiel, nog mag mijn adem je niet raken aan je ziel ik streel je met mijn woorden transparant…
wil melker18 februari 2004Lees meer >

ONBEWUSTE AVOND

poëzie
3.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.980
doorgeurd ligt om de vijver loom de lucht Op de vondel staat een late zwaan Zo eenzaam is niet één van ons en roerloos Niet één van ons laait zo hartstochtelik een vlam zich toewaarts als dees' rode beuk Van 't gipsen beeld dat tans in de schaduw staat - alleen een gipsen garve gaart schuine scherven…

Gebroken spiegelbeeld

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 816
De stilte van haar lichaam was oorverdovend sterk toen ze lachte omdat haar spiegelbeeld aan scherven lag. Lachen dat eigenlijk schreien wilde zijn. Maar niemand hoorde het toen haar mond geen geluid meer maakte.…
Marina25 augustus 2006Lees meer >

Wie weet mij eindelijk

gedicht
3.1 met 22 stemmen aantal keer bekeken 16.198
Op hoeveel scherven vlees weerkeert het recht. En opgeblazen domme wraak en gal Is wat er rest, als hersenen gaan denken. 'Men mag een mens een leven niet ontschenken. Ik hoop dat ik geen bommen maken zal.' --------------------------------------- uit: '27 Gedichten en geen lied', 2000.…
Ramsey Nasr18 september 2006Lees meer >

Wintertijd

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 954
Het gras glimt knisperwitte scherven van gesneden glas. Donker ligt het groen te derven in de zwarte stilte van kluiten klei. Ik kruip onder dekens van dagen die niet meer te verteren zijn.…

requiem van een huwelijk

netgedicht
2.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.182
brakmoeras van verkoelende wind via geselende stormen tot verstikkende windstilte van verwarmend vuur via uitslaande branden tot smeulend koudvuur van verstrengelde rotsen via rondvliegend puin tot verscheurde aarde hun huwelijk had het allemaal ze hebben het helemaal gehad ze zijn niet langer man & vrouw de abrupte scherven…
jom21 mei 2010Lees meer >

De Vrouw op mijn Schoorsteen

poëzie
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.736
U lijkt zo glad en warm, men moet u met de mond beroeren om te weten waaruit gij bestond, bestaat, bestaan zult, tot uw dood in scherven. U heerst over mijn schoorsteen en uw blik is recht en ongesluierd door de schrik van te bederven vóór uw knallend sterven.…

Tumultueus passeren

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 405
waaiend doek maar zeker nooit herkenbaar alleen als het echt moet een vage dwarreling die de ooghoek voor even vulde bij nader inzien alles weer snel verhulde zonder dat er vingers op werden gelegd je raasde vol geluid voorbij in tumultueus passeren beschadigde je zo her en der een spiegelruit waarvan barsten scherven…
wil melker25 februari 2020Lees meer >

Moed

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 470
Moed Hier is de aarde op zijn naaktst zandhuid vol poriën en puisten waarop scherven zonlicht glinsteren tussen gestolde golven. Over de dijk geklommen stilstaan aan de rand van je verlangen naar doorwaadbare nieuwe wegen. Bang voor de monsters uit de diepte die met hun slurpgeluiden aan heel je wezen trekken.…

De doodstrompet

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 339
Het was in de scherven dat ze mij eindelijk vond. --------------------------------------------------------- uit: De doodstrompet (De Bezige Bij, 2026)…
Paul Demets25 augustus 2026Lees meer >

Luchtbewoners

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.241
zorg begrijpen boven wijsheid rijpe vruchten dragen konden ze hun werkelijkheid bewijzen bomen groeiden midden op de straten water stroomde opwaarts in de bergen en de mensen ademden het weten nu verliezen mooi geworden spiegels heldere weerkaatsing dat ze barsten bomen lijken dwars verdeelde monsters water snijdt als laag gevallen scherven…

Worsthans

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 690
op de schedelberg kruis mij de wonden aan zeven pijnkorsten kleven een lans in zijn zij twee voeten twee handen verdriet doornt zijn hoofd 'mijn schaamdoek geroofd' zegt hij op zijn rug striemen branden kruis mij kruis mij de redenen aan scherven spreken van lijden en sterven de hemel voorbij donder bliksemt nacht bij dag geven…

ik pak mijn eigen licht

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 769
ik pak mijn eigen licht nog ben ik niet gezwicht voor hen die mij het vel over de neus gaan halen voor alles moet ik gaan betalen het natuurlijk evenwicht is door mijn ouders al ontwricht nu moeten wij de scherven rapen alleen het zonlicht is nog vrij en stroomt bij mij naar binnen door het thermopane glas de ozonlaag zet geen…
wil melker26 augustus 2005Lees meer >

Echo

hartenkreet
4.1 met 16 stemmen aantal keer bekeken 3.023
Spiegels glinsteren van verdriet, herinneringen lijken steeds te breken, scherven worden moeizaam gelijmd en weerspiegelen een vermorzelende pijn. Versterkt in een wirwar van jaren, kreunen ze onder bestaande lagen. Vervlogen, maar niet vergeten, wil ik mijn diepste tranen een plaatsje geven.…

Gedeelde smart

gedicht
4.6 met 622 stemmen aantal keer bekeken 61.208
Op straat waaien geluiden van een feest: een schrille lach; er valt een glas aan scherven. Maar binnen zingt het wenen van het beest en zit zijn baas al uren te versterven. Ik wed nu dat geen sterveling ooit raadt wie nu die twee zo bitter treuren laat. Maar stuur toch in: wat aanspraak doet ons goed.…

Alles...

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.079
mijn gevoel, nutteloos, ontroostbaar, zonder ook maar enig doel Op het ene volgde het ander, hield me nauwelijks tot staan, enkel enige verantwoording, geboden me om door te gaan Tegen mijn gevoelens in, en de zin van mijn bestaan, liet ik los wat niet kon zijn, ik gaf me over en liet je gaan Met wat er nog over was, raapte ik de scherven…

?!:

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 540
Niets te laten dan een dubbele punt: Zoveel tijd moet nog worden in de prille ruimte van mensendingen met mijn handen raap ik scherven lijm ik eigen beelden in woorden. Niets te doen dan een spatie De katten spinnen het web van nog onontgonnen gebieden ze denken meer dan ik weten kan laten niets onopgemerkt vliegen.…

De tol is mijn einde

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 805
je fluistert je angst om me nooit meer te zien kom in mijn armen je doorschijnt al mijn woorden ik ben bang voor je handen om beelden van glas te breken uit liefde onze dood te sterven in rood bang niets over te houden angst voor de scherven stilte te erven je vervalt tot punten en strepen historie gewist je ziel…

Haarlem VI

poëzie
2.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 3.147
Uw wezen wies zó door mij heen Als klimopwortels door een steen; De een zonder de aêr slechts dood en scherven. Gij lacht naar mij, zo triest en stil, Een goudenregen in April, Een vloed van vlam in koude dagen. Ik strek mijn armen naar u uit, Ellendig, want ik kan ’t geluid Van uw droef snikken niet verdragen.…

Wil Melker zijn mozaïk

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 6.271
Ik zie in zijn vuisten het penseel dat het leven laat leven, onbedorven patronen die zonder wetenschap zichzelf telkens klonen en waar kleur vele afgronden verandert in spreuken Hoedanig zoals zijn lot zal zijn dicht hij beurtelings langs paden die bezaait met scherven doch ook met lillapaarse bermen zijn die rijmen op de vele altaren waarvoor…
elze11 oktober 2008Lees meer >

Leugens in bessentijd

gedicht
2.3 met 51 stemmen aantal keer bekeken 34.607
Alles er- varen zonder verdoving, pannen klaarzetten en suiker, archieven beheren, scherven bewaren. ------------------------------- uit: Gedichten 1991-2000.…
Anna Enquist13 februari 2020Lees meer >

duister verlangen

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 544
Het bed van sacrale dromen opgebroken tot knietafel van boetvaardigheid in scherven van licht druipend op de wanden van zijn cel doopt hij zichzelf als onbestaande drie tekens als zwarte schaduwen afgetekende tralies op een zware deur het geheimschrift kiert er tot in de gangen het gaat er onuitgesproken over de tongen er waart een duister…

Wondertjes van samenzijn

netgedicht
4.1 met 13 stemmen aantal keer bekeken 581
licht zijn ogenwit daagt buien uit te regenen zonder dat mijn storm fluit pupillen dragen mij kleuren vragen tederheid scheppen wondertje van samenzijn gesloten voor publiek zijn mond gegoten rond de zachte lippen iets verstrakkend om de lucht ontsnappend niet te laten stikken zijn woorden strelen kernachtig helend rapen scherven…
wil melker24 augustus 2009Lees meer >

Verbloeming

netgedicht
2.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 704
overleefd, geen hinder van gestreden strijd, beken zoeken bedenktijd, slagaders van uitgeslepen vlijt om erosie te verschragen in het losse zand en tegenlicht van nooit gestelde vragen, de weg haar bestemming kiest, ontluistert,gekluisterd aan de leegte, wat zich in tegenstelling verliest, wordt het scherp van schede zacht en scherven…
pama22 februari 2010Lees meer >

775 dagen verdriet

hartenkreet
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 977
de scherven liggen nog steeds op de grond in elk van de duizend stukjes zie ik jou je vroeg me je te vergeten iedere dag neem ik een stukje weg om daarin voor het laatst jou gezicht te zien terwijl ik je naar de glasbak draag de stofzuiger staat verlaten in de gang staat al drie maanden stil bij mijn verdriet geen ander die het hem na zal…
nurk17 juli 2010Lees meer >

Mijn verlaten strand

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 596
ze tot spiegels van de ziel Mijn tranen wellen op in jouw ogen jouw mond spreekt mijn woorden sterren schrijven jouw naam in stralen van goud kristallen sluiers lichten op als een glimlach van de eeuwigheid overweldigende schoonheid tijdloos universum Muziek weerkaatst langs glazen schaduwen brekend glas verbrokkelt mijn illusies scherven…
Ariadne10 december 2010Lees meer >

Stroom door je longen

netgedicht
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 600
Gebroken kristal, puzzel herschikt haar scherven, uit beide ogen. Getroost door winden wanneer zij hun woorden wegen, als vondelingen. Maak geen woorden vuil, reinig snaren van je adem, trommels van stilte. In mijn vissenkom van zondvloed met z’n grenzen, zonder ademnood.…
pama18 juli 2011Lees meer >

de ochtenden

netgedicht
1.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 616
Dan hoor ik het geluid van scherven. Vandaag is het een beltoon. Hij krast mijn hoop een beetje oppervlakkig in diep ademen en antwoorden, ik moet altijd antwoorden. De zon gaat op de vlucht. Ze heeft gelijk, ik wil haar volgen, mee verstoppertje spelen achter de wolken, op mijn schaduw neerkijken. Een pantomime met een mobiel.…

Chemokuur

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 709
verzwerven om hol langs kale muren uit te sterven voor ze verstommen tot een stil behang ze voelt de leegte pijnlijk in zich kerven onzekerheid en onmacht maken bang haar uren schuilen diep in dagenlang voor ze de adem van voorbij verwerven dan klinkt een kinderlach door peinzen heen dooft het verterend vuur dat haar besloop en veegt scherven…
sacrajewa19 februari 2016Lees meer >

Aan wie het aandurft:

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 595
Dat als ik knielend in mijn scherven mezelf weer alleen laat. dat jij mij hels maar treffend toespuugt: “Het is nu tijd dat je weer opstaat”.…