764 resultaten.
je huid is glas, fragiel,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.038 we ontwaakten na de nacht
waarin we beelden braken
en ons verwondden aan de
scherven die verleden spraken
we koesterden kristal
geluk in stralend vonken
we spiegelden en jou vooral,
mijn beeld was meer bezonken
ik ken je pas,
je huid is glas, fragiel,
nog mag mijn adem
je niet raken aan je ziel
ik streel je met mijn woorden
transparant…
ONBEWUSTE AVOND
poëzie
3.3 met 10 stemmen
3.980 doorgeurd ligt om de vijver loom de lucht
Op de vondel staat een late zwaan
Zo eenzaam is niet één van ons en roerloos
Niet één van ons laait zo hartstochtelik een vlam
zich toewaarts als dees' rode beuk
Van 't gipsen beeld dat tans in de schaduw staat
- alleen een gipsen garve gaart schuine scherven…
Gebroken spiegelbeeld
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
816 De stilte van haar lichaam
was oorverdovend sterk
toen ze lachte
omdat haar spiegelbeeld
aan scherven lag.
Lachen dat eigenlijk
schreien wilde zijn.
Maar niemand hoorde het
toen haar mond
geen geluid meer maakte.…
Wie weet mij eindelijk
gedicht
3.1 met 22 stemmen
16.198 Op hoeveel scherven vlees weerkeert het recht.
En opgeblazen domme wraak en gal
Is wat er rest, als hersenen gaan denken.
'Men mag een mens een leven niet ontschenken.
Ik hoop dat ik geen bommen maken zal.'
---------------------------------------
uit: '27 Gedichten en geen lied', 2000.…
Wintertijd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
954 Het gras glimt knisperwitte
scherven van gesneden glas.
Donker ligt het groen te derven
in de zwarte stilte van kluiten klei.
Ik kruip onder dekens van dagen
die niet meer te verteren zijn.…
requiem van een huwelijk
netgedicht
2.2 met 12 stemmen
1.182 brakmoeras
van verkoelende wind
via geselende stormen
tot verstikkende windstilte
van verwarmend vuur
via uitslaande branden
tot smeulend koudvuur
van verstrengelde rotsen
via rondvliegend puin
tot verscheurde aarde
hun huwelijk had het allemaal
ze hebben het helemaal gehad
ze zijn niet langer man & vrouw
de abrupte scherven…
De Vrouw op mijn Schoorsteen
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.736 U lijkt zo glad en warm, men moet u met de mond
beroeren om te weten waaruit gij bestond,
bestaat, bestaan zult, tot uw dood in scherven.
U heerst over mijn schoorsteen en uw blik
is recht en ongesluierd door de schrik
van te bederven vóór uw knallend sterven.…
Tumultueus passeren
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
405 waaiend doek
maar zeker
nooit herkenbaar
alleen als het
echt moet
een vage
dwarreling die
de ooghoek
voor even vulde
bij nader inzien
alles weer
snel verhulde
zonder dat er
vingers op
werden gelegd
je raasde vol
geluid voorbij
in tumultueus
passeren
beschadigde je
zo her en der
een spiegelruit
waarvan barsten
scherven…
Moed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
470 Moed
Hier is de aarde op zijn naaktst
zandhuid vol poriën en puisten
waarop scherven zonlicht glinsteren
tussen gestolde golven.
Over de dijk geklommen
stilstaan aan de rand
van je verlangen naar
doorwaadbare nieuwe wegen.
Bang voor de monsters uit de diepte
die met hun slurpgeluiden
aan heel je wezen trekken.…
De doodstrompet
gedicht
4.0 met 1 stemmen
339 Het was
in de scherven dat ze mij eindelijk vond.
---------------------------------------------------------
uit: De doodstrompet (De Bezige Bij, 2026)…
Luchtbewoners
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.241 zorg begrijpen
boven wijsheid rijpe vruchten dragen
konden ze hun werkelijkheid bewijzen
bomen groeiden midden op de straten
water stroomde opwaarts in de bergen
en de mensen ademden het weten
nu verliezen mooi geworden spiegels
heldere weerkaatsing dat ze barsten
bomen lijken dwars verdeelde monsters
water snijdt als laag gevallen scherven…
Worsthans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
690 op de schedelberg kruis mij
de wonden aan zeven
pijnkorsten kleven
een lans in zijn zij
twee voeten twee handen
verdriet doornt zijn hoofd
'mijn schaamdoek geroofd' zegt hij
op zijn rug striemen branden
kruis mij kruis mij
de redenen aan scherven
spreken van lijden en sterven
de hemel voorbij
donder bliksemt nacht bij dag
geven…
ik pak mijn eigen licht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
769 ik pak mijn eigen licht
nog ben ik niet gezwicht
voor hen die mij het vel
over de neus gaan halen
voor alles moet ik gaan betalen
het natuurlijk evenwicht is
door mijn ouders al ontwricht
nu moeten wij de scherven rapen
alleen het zonlicht is nog vrij
en stroomt bij mij naar binnen
door het thermopane glas
de ozonlaag zet geen…
Echo
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
3.023 Spiegels glinsteren van verdriet,
herinneringen lijken steeds te breken,
scherven worden moeizaam gelijmd
en weerspiegelen een vermorzelende pijn.
Versterkt in een wirwar van jaren,
kreunen ze onder bestaande lagen.
Vervlogen, maar niet vergeten,
wil ik mijn diepste tranen
een plaatsje geven.…
Gedeelde smart
gedicht
4.6 met 622 stemmen
61.208 Op straat waaien geluiden van een feest:
een schrille lach; er valt een glas aan scherven.
Maar binnen zingt het wenen van het beest
en zit zijn baas al uren te versterven.
Ik wed nu dat geen sterveling ooit raadt
wie nu die twee zo bitter treuren laat.
Maar stuur toch in: wat aanspraak doet ons goed.…
Alles...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.079 mijn gevoel,
nutteloos, ontroostbaar,
zonder ook maar enig doel
Op het ene volgde het ander,
hield me nauwelijks tot staan,
enkel enige verantwoording,
geboden me om door te gaan
Tegen mijn gevoelens in,
en de zin van mijn bestaan,
liet ik los wat niet kon zijn,
ik gaf me over en liet je gaan
Met wat er nog over was,
raapte ik de scherven…
?!:
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
540 Niets te laten dan een dubbele punt:
Zoveel tijd moet nog worden
in de prille ruimte van mensendingen
met mijn handen raap ik scherven
lijm ik eigen beelden in woorden.
Niets te doen dan een spatie
De katten spinnen het web
van nog onontgonnen gebieden
ze denken meer dan ik weten kan
laten niets onopgemerkt vliegen.…
De tol is mijn einde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
805 je fluistert
je angst om
me nooit meer te zien
kom in mijn armen
je doorschijnt
al mijn woorden
ik ben bang
voor je handen
om beelden van glas
te breken uit liefde
onze dood
te sterven in rood
bang niets
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel…
Haarlem VI
poëzie
2.9 met 8 stemmen
3.147 Uw wezen wies zó door mij heen
Als klimopwortels door een steen;
De een zonder de aêr slechts dood en scherven.
Gij lacht naar mij, zo triest en stil,
Een goudenregen in April,
Een vloed van vlam in koude dagen.
Ik strek mijn armen naar u uit,
Ellendig, want ik kan ’t geluid
Van uw droef snikken niet verdragen.…
Wil Melker zijn mozaïk
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
6.271 Ik zie in zijn vuisten
het penseel dat het leven
laat leven, onbedorven patronen
die zonder wetenschap zichzelf
telkens klonen en waar kleur vele
afgronden verandert in spreuken
Hoedanig zoals zijn lot zal zijn
dicht hij beurtelings langs paden
die bezaait met scherven doch
ook met lillapaarse bermen zijn die rijmen
op de vele altaren waarvoor…
Leugens in bessentijd
gedicht
2.3 met 51 stemmen
34.607 Alles er-
varen zonder verdoving, pannen klaarzetten en
suiker, archieven beheren, scherven bewaren.
-------------------------------
uit: Gedichten 1991-2000.…
duister verlangen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
544 Het bed van sacrale dromen
opgebroken
tot knietafel van boetvaardigheid
in scherven van licht
druipend op de wanden van zijn cel
doopt hij zichzelf als onbestaande
drie tekens als zwarte schaduwen
afgetekende tralies op een zware deur
het geheimschrift kiert er tot in de gangen
het gaat er onuitgesproken over de tongen
er waart een duister…
Wondertjes van samenzijn
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
581 licht
zijn ogenwit daagt
buien uit te regenen zonder
dat mijn storm fluit
pupillen dragen mij
kleuren vragen tederheid
scheppen wondertje van samenzijn
gesloten voor publiek
zijn mond gegoten rond
de zachte lippen iets verstrakkend
om de lucht ontsnappend
niet te laten stikken
zijn woorden strelen
kernachtig helend
rapen scherven…
Verbloeming
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
704 overleefd,
geen hinder van gestreden strijd,
beken zoeken bedenktijd,
slagaders van uitgeslepen vlijt
om erosie te verschragen in het
losse zand en tegenlicht van
nooit gestelde vragen, de weg
haar bestemming kiest,
ontluistert,gekluisterd aan de
leegte, wat zich in tegenstelling
verliest, wordt het scherp van
schede zacht en scherven…
775 dagen verdriet
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
977 de scherven liggen nog steeds op de grond
in elk van de duizend stukjes zie ik jou
je vroeg me je te vergeten
iedere dag neem ik een stukje weg
om daarin voor het laatst jou gezicht te zien
terwijl ik je naar de glasbak draag
de stofzuiger staat verlaten in de gang
staat al drie maanden stil bij mijn verdriet
geen ander die het hem na zal…
Mijn verlaten strand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 ze tot spiegels van de ziel
Mijn tranen wellen op in jouw ogen
jouw mond spreekt mijn woorden
sterren schrijven jouw naam
in stralen van goud
kristallen sluiers lichten op
als een glimlach van de eeuwigheid
overweldigende schoonheid
tijdloos universum
Muziek weerkaatst langs glazen schaduwen
brekend glas verbrokkelt mijn illusies
scherven…
Stroom door je longen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
600 Gebroken kristal,
puzzel herschikt haar scherven,
uit beide ogen.
Getroost door winden
wanneer zij hun woorden wegen,
als vondelingen.
Maak geen woorden vuil,
reinig snaren van je adem,
trommels van stilte.
In mijn vissenkom
van zondvloed met z’n grenzen,
zonder ademnood.…
de ochtenden
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
616 Dan hoor ik het geluid van scherven.
Vandaag is het een beltoon.
Hij krast mijn hoop een beetje oppervlakkig in
diep ademen en antwoorden,
ik moet altijd antwoorden.
De zon gaat op de vlucht.
Ze heeft gelijk, ik wil haar volgen,
mee verstoppertje spelen achter de wolken,
op mijn schaduw neerkijken.
Een pantomime met een mobiel.…
Chemokuur
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
709 verzwerven
om hol langs kale muren uit te sterven
voor ze verstommen tot een stil behang
ze voelt de leegte pijnlijk in zich kerven
onzekerheid en onmacht maken bang
haar uren schuilen diep in dagenlang
voor ze de adem van voorbij verwerven
dan klinkt een kinderlach door peinzen heen
dooft het verterend vuur dat haar besloop
en veegt scherven…
Aan wie het aandurft:
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Dat als ik knielend in mijn scherven
mezelf weer alleen laat.
dat jij mij hels maar treffend toespuugt:
“Het is nu tijd dat je weer opstaat”.…