1232 resultaten.
De Engelse Sonnetten, 7 (slot). De abdij van Whitby
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
966 De klinkers van het binnenplein
blinken zilver bij volle maan,
uit de sponningen van de abdij
staren lege ogen op me neer.
Zwart-wit flitsen flarden
van films door mijn hoofd:
Nosferatu, lijkbleke maagden,
een mosbedekte tombe.
Rood golft de angst,
schril roept de uil,
ijzig wappert mijn mantel.…
geen verval
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
79 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
geen verval
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
686 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
een winterlang
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.215 Donkere handen strelen
door krullende haren
voorzichtig wordt
een zilveren ring
aan haar vinger
geschoven
uit genegenheid
is liefde gegroeid
een winterlang
zegt ze
aarzelend
ja een winterlang
beaamt hij
en de wind
vlecht twee tranen
te samen
tot een lint
van weten
de maan
vangt het liefdeslint
en laat rozen bloeien aan…
Fallopia Baldschuanica
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
612 miss silver screen
in vervlogen tijd
op 't witte doek
uitgemonsterd
in haar wijd
uitstaande
oogverblindende
wonderwitte
mannenhart
en ogen blik
verslindende
boven beide
bovenbenen
vrijelijk door
een luchtstroom
opwaaiende
zomerjurk
een bruidssluier
in wittebrood
vervlogen tijden
lang geleden
op het zilver…
Weet je, lieve sint
hartenkreet
4.2 met 22 stemmen
2.758 Vanavond
Zag ik een sterretje,
heel hoog
in de diepe nacht
Het leek mij
of het van zilver was
en dat het twinkelde,
dat het het lichtje
van een wereld was
die ik niet kende,
maar wel graag
zou willen kennen
Weet je wat ik
je wil vragen,
lieve Sint ?
Wel….…
Zijn lentedroom
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
650 Haar haar had de kleur
van het heldere doorzichtige
zilveren water van een beekje
in opbloeiende lente
de wind liet het losjes
om haar hoofd wapperen
haar wimpers als roetzwart spinrag
op blozende wangen
toen ze begon te praten
klonk haar stem als muziek
en donkerbruine honing
haar lach als een betovering
hij liet zijn hart bespinnen…
Passanten in de mist
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
524 Waar is die man , waar zijn zijn zilveren haren
't is dwaasheid hij nadert me
ik voel de vloed in de verte zijn golvende kruin
daar komt het lastpaard dat ik mis.
Ik neem de dag als dwaasheid op
met de ongedekte haardos
straks vat ik zijn hand
van oude dromen die hij dacht te vergeten.…
Droomland
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
555 haar moede hoofd neer
op het veren kussen
sloot haar ogen
begaf zich op het pad
van droomland
donzig
waar zij de mooiste klaprozen
zag wiegen in de wind
waar de vlinders
haar lippen rood kusten
met tere vleugelslag
warm als een glimlach
rook zij de geur van jasmijn
slaap zacht
fluisterde de wind
het water bleef golvend waken
zilver…
Verzoening ?
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
849 Wanneer je mij met
je ogen raakt, word
ik licht, vloeibare
bovenaardse regenbogen,
zo volkomen waarbij
de laatste zilveren
druppels stromen in
de palmen van het hart,
met tederheid bespeeld
het smachtend water,
waaruit de lichamen
van de wereld zijn
gedeeld, weerspiegeld
verlangen hemelsbreed,
toch aarzelen je lippen
te drinken…
DROMENDANS
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
698 De glazen dansvloer
van mijn dromen
met muziek sereen en zacht
neemt me mee
naar stille verten
waar jij vol verlangen wacht
Hand in hand zweven we samen
van alle last en druk bevrijd
langs het licht
van duizend sterren
door de grenzen van de tijd
Begeleid door zang van koren
ijl van zuiverheid en pracht
dansen wij
langs zilveren golven…
Herfstpad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 Waar witte wol
op blauwe velden weidde
zeilde door zachte bries
gekleed met gouden tressen
en vlammende zomen
boven rood en gele ets
hier en daar zilveren aderen
omzoomd met wuivende halm
langs rimpelend glazen vlak
doorkruist met banen goud
loop ik huiswaarts
over klimmend pad
met eindigend leven
dat voor toekomst borg staat
als…
Tussen spiegelscherven en rozenblaadjes
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
597 staart zij gebroken gedachten
vingers omsluiten een gedroogde grashalm
roerend in een kolkende rivier
versteend met geknakte vleugels
vlijt zij zich tussen spiegelscherven
en rozenblaadjes
achter gelaten door een eenzame pianist
die klanken aan elkaar reeg
dag na dag, maar vooral in nachten
als gedachten met hem speelden
in rinkelend zilver…
De beeldbedenker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 De beeldbedenker die vorm geeft
Aan gedachten die zo maar opkomen
Als de taal met woorden en klanken
Te kort schiet, het volledig af laat weten,
Die een zilveren spiraal maakt
Die tot in de hemel reikt,
En de diep doorleefde druppel door hem
Gehouwen uit doorzichtig albast
Dat met zijn gefilterde licht
In de voren van moeder aarde…
Land van Loon
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
914 In huizen en kastelen
van ooit, van ergens
toen tijd nog tandeloos was,
of deed alsof, toont ze mij
het oud zilveren bestek
en we slapen lepeltje lepeltje.…
kokmeeuw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
538 hoog de hemel kijkend
staat hij op een paal
krietend krijsend
alsof hij zeggen wil
vanmorgen nog toch
vloog daar mijn lief
onder haar chocoladen kop
boven rood haar poten
vonkte wit als pas gepoetst
zilverend het verenkleed
dat naar voedsel vissend
in de zilte vismarkt dook
als een vlokje sneeuw
door zonnestraal verdreven
schoot…
Begraven schat
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
415 Een kist vol munten, ontelbaar
teveel om er iets mee te doen
We gooien ze netjes weg
door ze voor later te bewaren
op een veilige plek, begraven
onder de es midden in onze stad
We hebben genoeg aan het vee
de pannen en de vrouwen
die we buitmaken over de grens
De mannen ruilen we
voor sieraden en zilver
dan zijn we van hen af
zonder…
Vrij landschap
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
570 kenmerken specialiteiten
die in het groen zo vruchtbaar zijn
oker zijn de dromen van de oude man
zonneschijn op het eelt van zijn hart
een zandpad kronkelt zich in vergezicht
zijn blote voeten voelen warm
nu wordt het tijd voor een groots gebaar
een kleur die alle vrouwen doet wuiven
het idee geeft dat het altijd zomer blijft
zo helder zilver…
Avondrood
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
435 De witte vredesduiven
hebben de hoop opgegeven
ze vliegen niet langer
naar de zilveren hemel
bodemloze antwoorden
door niemand gegeven
ondergaan het verwoestende
duister van de ondergang
de dag een fiasco
zwarte bladzijden
onzichtbare zinnen
nooit meer beminnen
uit vergeten boeken
zonder persoonlijkheid
donkere wolkenbedden
in…
De berg is hier een vuist
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
9.251 Als de maan tussen
de wolken is gekomen
en de takken van de bomen
in een zilver licht
liggen,
dan is alles stil.…
Mijn vader
hartenkreet
4.1 met 48 stemmen
3.598 Maar vandaag kijk ik naar je
Je grijze haren glinsteren als zilver
Je mooie blauwe ogen, omringd door kringen
Ik weet het, ook van verdriet.
Kruip nog even op je schoot
Kijk je wangen, je bloost
Pa-ke neem me nog eens stevig vast
Net zoals toen ik kind was.…
Het koele meer...
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
900 Sereen zacht ademt het meer
De koele dampen langs de oevers
In het nachtlicht weven de sluiers
Een mistgordijn van zilveren rook
Langzaam versluieren de sterren
Het nachtlicht wordt in vaalheid gedoofd
De aarde is nu onderworpen
Aan de adem van het koele meer
Sereen in mystiek gehuld
Laat het koele meer zich dragen
Niets laat zich nu nog…
Antwerpen Zoo
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
4.917 kamelen met slappe bulten
de brug waarop wij stonden die
in reparatie nergens naar leidde
mijn armen om jou heen bewoog jij
leunde voor en achteruit, raakte mij
met koude, rode wangen die vanzelf
leek het wel mijn warme lippen vonden
je was gevangen en je ontsnapte
hoog boven ons in de lucht schreven
zilveren vliegtuigen een teken
wist zeker…
spinnetje
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.470 Mooi lief spinnetje in je web
Je zilveren draden bekleed met douw
Altijd ijverig aan het werk
Maakt de mooiste mozaïeken met je spinnentouw
Je web zo fijntjes en met zorg verkregen
Met kleine insecten en vliegjes behangen
Met je prachtige kunstwerk tussen de struiken
Weet jij zorgvuldig je prooi te vangen
Klein grappig spinnetje werk maar…
In elementen verzonken
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
802 Beneveld bos,
kletterend, klaterend
zingt de zilveren beek
zich een weg door mos.
Aardkorst splijtend, lavavuur,
kolkt en wolkt alles mee,
natuur, heel puur,
ziedt stomend de wachtende zee.
En dan, onverwacht
vlokken wolken wit, ongedacht
de wereld tot rust gebracht…
wolkenslaap
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
710 de avond liep binnen
met waterige ogen
en schrobde het maanlicht
van mijn zilver bespatte huid
met zorg had ik
sterrenzaad gestrooid
tussen land en hemel
ver van de plaats
waar uren verdwijnen
en de dood zich in mijn
lichaam sleept
boven de horizon
en het slapende zuiden
kromde het licht
met ingehouden adem
toen jij stenen gooide…
De Vlieger
gedicht
3.2 met 54 stemmen
28.450 Zijn zilveren staart sleept over de grond:
een gewonde vlinderrog. Boven het water-
oppervlak trekt een visser hem moeizaam op.
Het touw rukt aan de snede in mijn hand.
Om de illusie te beamen, springt hij nu
en dan in de lucht, leunt op een onzichtbaar kussen
dat ik betoveren wil en keert terug
naar zijn eigen striemen in het zand.…
Grammatica
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
799 Dansend op een zilveren draad
Flierefluitend buitelen zij ongeremd
Bewogen regels op vrije akkoorden
Speelse woorden doch niet erkend
Dan verstomt het vrolijke festijn
Onbegrepen dit vrije woord als geheel
Streng worden zij tot de orde gemaand
Gedanst gefloten mag er zoals betaamt
Somber onbegrepen ploffen zij in het gras
Geordend…
Colonne
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
1.177 Konden we ontsnappen
aan de dreiging van de rede,
het pad verlaten en
de zilveren stem van de sprinkhaan volgen:
op naar de purperen heuvels,
drinken van het volle zonlicht,
perziken eten in het gras,
slapen op rode herfstbladeren.
Maar steeds zijn er de berken,
we blijven in hun schaduw,
we vergeten de zon en het fruit.…
explosief snoepgoed
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
1.069 stram in twee rijen dik
camouflagestrepen onder ogen
die alles in zich opnemen
vóór een verdwaalde kogel
opnieuw een statistieken nummer
en zwarte kadertjes in de krant
het stof bijt, de zon brandt
met hun maaltijd in zilver
- made in the USA -
of het koosjer zou zijn
chocolade uit te delen
eerder dan blauwe bonen
een onschuldige glimlach…