Netgedichten over psychologie

Eenzame wegen volgen me, als honden zonder naam. Ze kennen mijn stap, mijn twijfel, mijn traagheid. De zee ligt daar — onverschillig, als een god moe van gebeden. Vogels snijden door de lucht alsof vrijheid mij uitsluit. Ze bestaan waar ik niet kom, om mijn schaduw die niet vliegen kan. Ik draag mijn trots als een wond, open, zorgvuldig…

De zwakke zachtheid die hij veinst in momenten van overactiviteit bij innerlijke onrust Geforceerde vriendelijkheid als zijn geest de zintuigen niet meer volgen kan is een laatste strohalm tegen desintegreren Welwillendheid staat paraat een winterjas die hij aantrekt voordat iets noch iemand daarom vraagt Hij moet wel flexibel…

In de stilte van mijn geest zwijgen acteurs zonder rede. Schaduwen dansen, vluchtig en vaag, als verloren dromen in een stoffige doos. Ze spelen een toneel vol wroeging, elke stap een kakofonie van toen. Gezichten vergelen aan de randen, in een zaal vol lege stoelen. Tijd spint draden door de kilte, een woord sterft voor het adem krijgt…

De kamer is koud. Te stil om nog iets te verbergen. Ik gooi mijn jas neer alsof het uitmaakt waar iets landt. Het antwoordapparaat blijft leeg. Zoals alles dat ik nog verwacht. Ik zet de verwarming aan, maar warmte liegt hier. In mijn hoofd sta jij nog steeds— met die trek om je lippen alsof je wist dat ik nooit zou vertrekken. Ik…

We zaten onder het afdak terwijl het bleef druppen langs de rand van wat we hadden gezegd. Woorden lagen open tussen ons in— kapotgeslagen zinnen waar niemand nog doorheen kon lopen. Jij keek opzij. Ik naar de grond waar water zich verzamelde zonder te kiezen waarheen. Iemand verderop lachte alsof niets verschoven was. Wij zeiden…

Sleutels snijden in mijn hand. De drempel ligt voor me alsof het verschoven is vannacht. De deur staat op een kier. Binnen beweegt iets— jij, misschien. Ik blijf in de gang staan. Tocht langs mijn enkels. Je kamer voelt anders. Alsof elke stap die je zet mij verder naar achter duwt. Ik leg mijn hand op de klink, en laat los. Er…

Hoe kan zij schichtig schemeren met pure liefde die zo doorzichtig is dat taboes worden doorbroken generalisaties worden voorkomen door een milde natuur die zo geliefd is dat minderheden worden geaccepteerd hoe kan zij levensgroot zichzelf zijn met deze liefde die emotioneel is in de mystieke lust van het avondwoud door de man die in haar…

Ik eet in de badkuip. Koud porselein tegen mijn rug, voedsel dat kleeft aan vingers die nergens meer thuishoren. Daarna ga ik naar buiten, naar neonlichten en donkere kamers. Lichamen die in elkaar schuiven zonder gezichten. Ik kijk. Meer niet. Harten kloppen daar, maar het mijne blijft stil. Ik beweeg ertussen als iets dat vergeten…

Iemand uit de hogere sferen van de goede smaak leest met je mee tijdens de literaire avondwandeling ze heeft een roze paraplu en ze draagt witte snobkousen ze loopt voorzichtig in een cirkel als een balletdanseres tussen neergestreken vlot gebekte vogelsoorten en luidruchtige baard dragende buurtbewoners ze zegt dat ze jouw gedicht niet begrijpt…

’s Nachts draaien de vragen laag rond mijn hoofd. Als iets dat niet wil landen. Je haar valt over je schouders als nacht. Je stem vult de ruimte die minuten achterlieten. Jij bent het enige dat de stilte tegenhoudt wanneer ik loslaat. Kijk me aan— In mijn ogen beweegt jouw verdriet. In mijn glimlach zit iets van jou. De oude lagen…

IJskorrels dansen bakstenen liggen los in het zand mijn hoofd gebogen onder mijn capuchon vind ik je deurbel beklad en bestickerd Ik zoek een getuige die me vertelt dat ik zijn mocht wat ik hoopte wie ik was…

De crash is stil. Metaal ligt gescheurd, rook valt als zwarte sneeuw, verbrande olie in mijn neus Ik zit in het wrak, handen op het stuur, ogen op een horizon waar de hulpdiensten nooit zullen komen. Zij zoeken overlevers; ik ben alleen de abstractie van wat verging. Het bloed, de modder, het geschreeuw – laat ze het hebben. Mijn…

Er valt simpele woordeloze onrust terug in de vallei van loze zinnenspinsels alsof een zonderling iets beweren wil over de wildernis van de menselijke ziel jouw vader was een stugge wandelaar heeft het pad gevonden naar de dood slaapt nu eeuwig op het kerkhof op zijn grafsteen een kleine boot jouw moeder kreeg vleugels in de nacht toen…

stemmen echoën in haar hoofd, een raam dat nooit openstaat, iedere melodie waant zich een oorwurm, voor eeuwig draaiend om hem, wat in haar beleving speelde, als ongecoördineerd strijkorkest, cafés gevuld en vol van overleden verhalen, bolstaand van liplezers geroezemoes, lodderige salvo’s rond halfgare grappenlappers, meegebralde…

Je bent weggebleven uit de oude telefooncel waar je ooit sprak met witte vogels en geluk dat uit de lucht viel je stelt me dikwijls teleur met jouw culturele adviezen alsof je niet weet wat een warme scheet in de oudheid betekende voor de arme mensen in de goot je doet je slimmer voor dan je bent maar het maakt mij helemaal niets uit…

Vertel me niet alles. Laat de zwartste bladzijden maar dicht. Sommige dingen moeten stikken in hun eigen inkt. Ik vraag niet naar je hel. De brand in je hoofd hoef je me niet uit te leggen. Dat schurende na-na-na-na van gedachten die tegen de binnenkant van je schedel slaan als vliegen tegen glas. Je zit hier alsof je al half verdwenen…

Eén blauw rustpunt staat in de storm van kleur en licht waar de ziel landt, stil De wereld komt binnen in golven van kleur en geluid, ongefilterd en soms te luid voor de huid. Ik zoek de kleine nuances in de schaduw, waar het zachte licht de randen van de dag verzacht. Het vergeet-mij-nietje rilt in de wind; tegelijk voel ik hoe de grond…

Je bent een gekookte kikker als je een prinses ontmoet die je aan een poot omhoog uit de hete pan tilt Ai, je bibbert en je trilt het is veel te koud. Oude modderstromen laten je in je dromen wegzinken in vergetelheid liefde perst zich door de kieren maar het is de stilte die je zo vertrouwt.…

Ik hakte een boom om en luisterde hoe hij viel alsof het mijn naam vergat. Van het hout maakte ik planken voor een huis dat alleen bestond toen ik mijn ogen sloot. De moordenaars kwamen zingend. Hun boot gleed binnen zonder water te verplaatsen. Het Eiland van het Lied lag achter hen als een keel zonder tong. Het is zwaar om een Viking…

Zachte vlinderkus de bloem buigt haar licht hoofdje verder niets meer nu De dag komt ongefilterd, in felle kleuren, een stroom van indrukken die niemand ziet. Ik vang de trilling van een ongezegd verdriet, terwijl de wereld buiten onverschillig aan mij voorbijraast. Mijn huid voelt dun, de muren lijken verdwenen; elke blik en elk geluid…

De wekker gaat. Hij ligt al wakker. Het raam in de keuken slaat open. Wind trekt door het huis, laat kastdeuren klappen, tilt stof op uit hoeken waar niemand meer kwam. Op het nachtkastje licht het scherm op. Hij kijkt tot het donker wordt. In de straat scheurt een vuilniszak open. Papier rolt over het asfalt alsof iets probeert te…

Luister naar de stopstreep jammerend in de nacht het is de bivakmuts die je oren drukt Voel de stopstreep die bibbert in de zon, de ochtend baart stralen op je trillend kompas Spring voorbij de stopstreep lach door de confetti heen dat danst op je schouders en de polka van je opa.…

De jongen huilt niet. Verlies veronderstelt bezit. Hij huilt om wat nooit begon: een hand die nooit bleef, een blik die nooit zei dat hij genoeg was. In hotelkamers met gordijnen die niet sluiten leert hij zwijgen. Niet uit gehoorzaamheid, maar omdat stilte de enige veilige plek is waar hij kan wonen. Lichamen die passeren als etalages…

geestelijk zweven boven wolkenloos water de patroonheiligen en hun puntige mijters met bevende biddende handen gesponnen fabels en welgevormde zielen doof lezend in tijdloze inkt achter dichtgemetselde ramen en krijtwitte muren verloren in de straling van voor eeuwig durende tijden…

Hollend tollend gaan de gedachten rond Rond, rond, rond en rond Volgen doe ik ze al lang niet meer Ze gaan maar in het rond Ze beginnen hier en eindigen hier Alsmaar in het rond Er is geen begin of eind Het is alleen maar rond Misschien lukt het om ooit een knip te zetten En zijn de gedachten niet meer rond Een rechte lijn, oh wat fijn…

========= ============== ik wil jou beter maken ik wil alles beter maken om te beginnen mijzelf, de cirkel van twee meter om mij heen, en eigenlijk de hele wereld Maar: waar te beginnen? Er is geen beginnen aan nu, in ieder geval: doe iets, of accepteer alles gewoon zoals het simpelweg geboren is. Je kan niet de wereld beter maken,…

=========== ================= even geen dichter zijn en moeilijk doen over dingen die niemand opviel: te fijn en te subtiel, maar dromen van naar je werk te gaan in volkomen kalmte, de dagen doorbrengend in harmonie met je handen en in het hoofd. Je hoofd en tijd is er niet en je praat bijna niet, maar de mensen begrijpen elkaar (telepathische…

Het was geen klap. Het was herhaling. Een dag van verschuiving tot het normaal werd. Het leert je niet schreeuwen, maar wachten. Scannen. Overleven in stilte alsof stilte geen keuze is maar wet. Mijn lichaam gelooft niet in later. Alleen nu of nooit. Mijn hart staat op scherp, alsof rust een aankondiging is van breken. Het kent…

We leggen het open zonder haast. Geen sirenes, geen redding meer nodig. Het verlangen ligt stil, bleek onder het licht. Niet gestorven aan gebrek, maar aan zichzelf. Hier: de borstkas van misschien. Adem uitgeblazen in andermans leegte. Het hart is kleiner dan verwacht. Versleten randen. Littekens die niet meer bloeden en toch…

Mijn hoofd spreekt in kamers die niemand wil verraden. Stemmen glijden langs muren, ze huilen wat ik ben, wat ik nooit zal zijn. Ik voel mijn gedachten breken, als glas dat zacht valt. Ze verspreiden zich, spreiden zich over tafels, stoelen, tussen zinnen die ik niet volg, tussen de stilte die me opeist. Ik zie mezelf in stukken, versplinterd…