Een Dag Die Gewoon Zichzelf Mag Zijn
===========
=================
even geen dichter zijn
en moeilijk doen over
dingen die niemand opviel:
te fijn en te subtiel,
maar dromen van naar je werk te gaan
in volkomen kalmte,
de dagen doorbrengend in harmonie
met je handen en in het hoofd.
Je hoofd en tijd is er niet
en je praat bijna niet,
maar de mensen begrijpen elkaar
(telepathische methode)
soms knikken ze glimlachend ja
- boodschap begrepen, over -
of zenden het digitaal via goddelijke
wegen de ether in het rond.
En dan naar huis, gewoon
liggen op het gras,
glimkijken
naar de felblauwe hemel,
die niet té felblauw is,
het gras dat niet té koud of té nat is,
geen scooter die snijdt als een mes
door de tijd of een straal-
vliegtuig door het frame,
een koekoek mag wel, een meeuw.
niets hoeft, want alles is
er al
geen honger
naar iets, naar niets
een honger.
Een dag, een mens die gewoon
zichzelf mag zijn.
=================
===========
... ==============
=====================
Schopenhauer In Het Klein (gein-gedicht)
Schopenhauer, de Duitse bebakkebaarde chagrijn
zag heel veel dingen zoals ze zijn:
een mens verveelt zich, als dingen goed geregeld zijn,
zoekt dan spanning en problemen,
waarvan vrouwen er ook één zijn,
verlangt dan weer naar de rust om vrij te zijn.
=====================
==============
......................
De laatste tijd heb ik een paar Nederlandse en Belgische dichters gelezen, zoals Leonard Nolens, Bart Moeyaert en Peter van Lier.
Ik zag in de gedichten van Leonard Nolens het zangerige, in de gedichten van de Boey de integratie van details en een fijnzinnig inlevingsvermogen in emotie, en in de gedichten van Peter van Lier het filosofische en optimistische, ook de liefde voor dieren.
Dus allemaal aspecten die ikzelf ook gebruik. Ik vond ook vaak gedachten terug die ik ook hetzelfde ervaren heb: bijvoorbeeld: de jeugd komt heel wat problemen tegen, maar toch weten ze allemaal uiteindelijk de eindstreep heelhuids te bereiken.
Zoals elk mens dat geboren is, uiteindelijk toch hoe dan ook de eindstreep weet te bereiken, generatie op generatie opnieuw.
...................... ...
Zie ook: https://www.gedichten.nl/...r/Simon+K.?begin=1&sort=aantal
Schrijver: Simon K., 19 januari 2026
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: psychologie
harmonie
219
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Dank u wederom voor uw toepasselijke reactiegedicht. Het is denk ik meer een reactie op het gein-gedicht over de bebakkebaarde filosoof Schopenhauer, maar ik begrijp heel goed wat u zegt. Ik ben weer aan de slag gegaan, zoals u ziet. Het is geen winnaar van de Nobelprijs, maar je moet de mechanieken gangbaar houden (that’s what she said...), en dan heb je aan het eind van het jaar toch minstens drie tophits c.q. evergreens eraan overgehouden.
Er zit een leuk grapje in de foto bij het gedicht. Ten eerste vind ik de foto op een of andere manier erg aansprekend en fascinerend. Dit is wie ik wil zijn qua uiterlijk, hahaha. Maar de uitdaging voor u is om de afbeelding te linken aan het gedicht. Nou, ik zal het maar zeggen: Depeche Mode – Enjoy the Silence, wat dus slaat op mijn gedicht. En daar de zanger van met zonnebril: David Gahan.
Ik vind de foto zelfs zó goed dat ik hem eventueel zal gebruiken voor mijn verzamelbundel, want het is een simpel, sterk beeld, met ruimte voor tekst eromheen. Soms is een sterk beeld beter. Ik heb namelijk gevoel voor ritme, verhoudingen en grafisch design.
Het gedicht was geïnspireerd op de dag dat ik bij iemand, die onder begeleid wonen leefde, spullen moest brengen. Hij had bij het openen van de deur een lading ongeopende post. Maar het huisje in Amsterdam was zo rustig, schoon en klein, met een piepklein tuintje in de vorm van een driehoekig grasveld met een perenboom en een witte muur eromheen.
Ikzelf woonde in een nooit rustige torenflat, namelijk Uilenstede, en geen moment rust had je daar: vliegtuigen, luidruchtige studenten, dag en nacht, klopboren, et cetera. Geen privacy of rust. En ik ging eventjes op dat grasveldje liggen, starend naar de wolkeloze blauwe hemel. En ik dacht: al die stress, overal haat en ruzie, roddel en intriges op het werk, ’s avonds kom je thuis en nog geen rust, waarom? Dus dat was de aanleiding.
Heden ten dage heb ik wel een iets rustiger huis, maar ze gaan nu weer verbouwen terwijl je erin zit. Ongehoord, maar goed. Je kunt ook geestelijke rust vinden door afstand te nemen van alle nieuwsberichten, politiek en gedoe in het algemeen. Dat heb ik al jaren gedaan, en ik maak me niet druk om Gaza, Iran, Groenland of whatever. Kan er toch niets aan veranderen.
Aan de andere kant heb ik daar op nederlands.nl namelijk een beschouwing over geschreven: kan ieder mens toch een steen in de rivier leggen, zodat het water net ietsje anders stroomt. Vandaar mijn dichtinspanningen. Alhoewel dit bovengenoemd gedicht na vijf minuten wel af was, lol.
Dank nogmaals voor uw reacties naar mij toe. Ik ben daar dankbaarder voor dan u beseft, misschien. Ik heb op uw laatste erg kwetsbare en eerlijke reactie niet geantwoord. Ik denk dat je dat niet in het openbaar moet doen. Ik zou wel meer willen zeggen, zonder al te feely-feely over te komen, want ik ben ook enigszins uitgehard, je moet wel.
Maar de tijd voel ik knabbelen, aan alle kanten. Ik ben net 64 geworden, en hoeveel nog? Tien tot twintig jaar te leven? Kan ook één jaar zijn, of één maand. Dus ik ga nog eenmaal los, voordat ik oplos in het grote bos. Ik ga gewoon dit jaar op ‘culturele’ wip-wap-wob-vakantie naar Colombia, en als ik heelhuids terugkom, dan merkt u het wel aan de voortzetting van de gedichtenlijn. Breekt de bloedlijn abrupt af, dan heeft God het zo gewild. En dat was het dan. Wat mijn grafschrift is, met of zonder vraagteken.
Dank en de groeten van Simon.
Hier nog een aanzet voor mijn volgende stunt:
ACHTER ALLE DINGEN
achter alle dingen
ligt een wereld van puurheid
liggen werelden en zingen
velden en golven
het kleverige schaakbord met vergeelde stukken
een wiskundig klare lijnenspel,
daarachter een ego vol verhalen
daarachter een zuivere ziel
daarachter een bewustzijn van immense diepte
stilte
daarachter misschien
een alien aan de knoppen
van een quantum-tijdmachine
we kruipen als insecten
op de oppervlakte
van een bol van bewustzijn
Nou ja, hier moet nog aan gewerkt worden...
de eindstreep van verre zien komen,
zouden zij dan slechts lijden
of toch een feestje bouwen?
hadden wij, passanten, geen benul
van tijd, van sterfelijkheid, geen spijt,
zouden wij dan angstig zijn
of aan verveling ten onder gaan?