Tussen verlangen en oordeel

Vallend,
altijd maar vallend,
in een put van vooroordelen.

Jagend,
altijd najagend,
geluk dat waard lijkt om te stelen.

Hopend,
altijd maar hopend,
op een vorm van barmhartigheid
die niet vraagt om bewijs.

Verlangend,
altijd maar verlangend,
naar een geest die mild blijft
zonder zichzelf te verliezen.

Verdurend,
altijd maar verdurend,
met het zwaard van Damocles
net binnen handbereik.

Wakend,
altijd wakend,
terwijl de tijd
zich losmaakt
en wegvloeit als zand.

En ergens
tussen verlangen en oordeel
ontstaat een stil besef:
niet alles wat pijn doet
vraagt om straf.

Biografie van deze schrijver

hoop eenzaam

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 156