Netgedichten

netgedicht (nr. 88.041):

Élan vital

Cruciale kernen
schermen zich af
een trekt zich terug
een andere wenkt ons
een derde, verlost
wil het liefste verdwijnen

Maar wie goed kijkt ziet
niets is minder waar
dit alles is mana
illusie en wanen

Zij groeien
verspreiden zich
verheffen zich eerder
boven de middelmaat

willen geconserveerd
blijven ademen
opbloeien
met de seizoenen
vergroeien

Zij stuiteren
door het luchtruim
als herboren
feniksvogels

opengebroken
door élan vital
gefocust
barstend
van levenslust

wachtend en
persisterend
tegen het reeds
bestaande -
de walging
en de verveling