Netgedichten

netgedicht (nr. 89.062):

Antwoordapparaat

De kamer is koud.
Te stil om nog iets te verbergen.
Ik gooi mijn jas neer
alsof het uitmaakt waar iets landt.

Het antwoordapparaat blijft leeg.
Zoals alles dat ik nog verwacht.
Ik zet de verwarming aan,
maar warmte liegt hier.

In mijn hoofd sta jij nog steeds—
met die trek om je lippen
alsof je wist
dat ik nooit zou vertrekken.

Ik vraag me af
wie nu tegenover je zit,
wie je koffie inschenkt
en vergeet
wat ik altijd vergat.

Ik zap zonder te kijken,
laat iets ouds spelen.
Het leven lijkt eenvoudig
voor mensen
die zichzelf niet hoeven te dragen.

Ergens
ligt iemand in jouw armen
alsof dat altijd al zo was.

Ze zeggen dat tijd heelt.
Dat alles slijt.
Maar niets aan jou
lijkt minder te worden
in mij.

Ik lees je woorden opnieuw,
om te begrijpen,
hoe je iets vasthoudt
dat al lang weg is.

En ik vraag me af
wie nu naast je ligt,
wie jouw angsten wegjaagt
alsof ze geen plek houden.

Wie zijn hand op je legt
en gelooft
dat jij de knapste bent—

zonder te weten
hoe zwaar dat weegt.