Netgedichten

netgedicht (nr. 89.063):

Aan zee

In mijn droom, bij de zee,
lachen de golven jouw naam.
Een grijze lucht, zilte adem,
jouw stem verdwaald in het schuim.

De branding breekt een gemis,
elk spoor een stille kus.
Je staat daar, bleek en stil,
een schaduw van wat ooit was.

Ik strek mijn hand,
de wind neemt haar mee.
Je kijkt, maar je ziet me niet,
een zee van afstand tussen ons.

Diep in de golven neemt ze alles:
wat ik hield, wat ik was,
een zeemanslied in brekend glas.

De dageraad splijt de horizon,
en jij verdwijnt met niets
dan een lach die achterblijft
in mijn borst, zoutig en stil.