8651 resultaten.
Lenteland
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
915 Beginnen met een wit bewustzijn,
tonen dat dat ruimschoots kan.
Krachten staan op uitbarsten
als wij ze durven ondergaan...
En dan komt het:
Distantieer u van het geijkte.
Verlos uzelf van 'zeg maar' dwang.
Richt u op het Onvoorziene.
Word een Ander in Lenteland!…
Dagje aan 't water
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.095 zon en wind als gezworen kameraden
riet beweegt in swingende bewegingen op de
aanlandende golfjes langs de oeverrand
de blauwe lucht, slechts onderbroken door
dunne regels hoge bewolking, waartussen een
natuurlijk kleurenspectrum onze blikken vangt
ver voor ons uit, op het woelige water,
het silhouet van een slank wit zeiljacht
langs de…
Ring
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
664 Droomde ik als meisje wel eens van een jurk als Sissi
En stond ik vroeger wel eens voor een etalage
Te kijken naar van die niet te betalen witte jurken, bloot en romantisch
Ik wist precies welke ik hebben wou
Maar toen iedereen begon te vragen
Wanneer gaan jullie trouwen, is dat al gauw
Toen hadden wij er al een punt achter gezet
Alleen nog…
Lied voor jou
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.062 Mis jij het ontwaken van de lente,
de witte rijp op het groene blad.
De vogels die naar het zuiden vluchten,
of heb je het aardse wel gehad.
En tussen de grote schapenwolken,
mijlen boven land en zee.
Hoor jij de zuivere hoge tonen,
terwijl ik luister hier benee.…
Schoonheidsprijzen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
581 ginds varen ze, de trekvogels, in witte wolken
op weg naar lichte landen.…
In deze tuin zijn saamgelegd
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.446 In deze tuin zijn saamgelegd
geelbruine en witte en zwarte stenen,
gevoegd, gezocht, dat elk wat zegt
met een allengs opkomend menen,
bedoeld door een die niet meer is
de velerlei gevormde vlakken,
en met in de vakken
voorzichtige betekenis,
gebleekten in het aangezicht
der zon, gewassen door de regen,
rillende open plekken tegen
het…
Vrieskou
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 Bloemen plakten vast aan ramen,
toen buiten nog wel eens naar
binnen kwam, door kieren
in kozijnen blies, waar ik wakker lag
om het wit dat wachtte,
op mijn maagdelijke stappen
want het vers geknisper van
kristallen, onbetreden,
klonk als een belofte, en bracht mij
slapeloze nachten.…
Positieve negativist
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
678 Zwart wit gevlekte foto's in
ziekenhuizen tonen soms de
negatieve resultaten op beeld;
wanneer gezondheid niet langer
in gratie aan ons kan worden
meegedeeld.
Als alle hoop op een gezond
leven lijkt te zijn vervlogen,
kan toch een nadeel in een
voordeel worden omgebogen.…
Danspartner
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
455 Terwijl ik met je danste
in de balzaal van een Weens paleis
sneed jij die leugens uit mijn droom
en plaatste je er zwart-wit beelden
van de moord op mij in terug.
Als een vrouwelijke Shakespeare
belazerde je de hele mikmak en
onderstreepte je mijn noodlot
met verf van gas en cyaankali.…
ritueel
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
626 zoals ik elke ochtend bij het roeren van de pap
door ‘t raam naar buiten kijk waar een tijdloos
bewegend schilderij van wonderlijke luchten
mij dompelt in donzig wit en blauw en grijs
zoals ik de eerste geluiden om me heen beluister
waar de stilte nog alle ruimte heeft, het licht nog
teer en schuchter, de prille dag onaangeroerd
nog ongevuld…
Najaarsvensterke
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.467 Een verneuteld vrouwke schikte
't Wit-en-rood geblokt gordijn;
't Was..., alsof heur rimpels zegden
‘'t Zal 'ne kwaaie Winter zijn’...…
In het klad?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
534 Ongeschreven synthese
laaft aan het kloppen
van een natuurlijk hart,
tonen van synergie,
ritmisch wit getooid
in ijsblauwe stilte
schaart zich in ongerepte aarde
ongeroerd in winterrust
waaruit de lage zon hem baarde
waaruit ook de purperen
mist lijkt op te staan,
in een laatste stadium
de gelijkenis te vinden in het
patroon…
Die schitterende regenboog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 Niet te wit,
niet te zwart. De kleur van
keuze maakt duidelijk,
waartoe zij op aarde geroepen
zijn.
de kleur van hun keuze rijgt
hen aaneen. Gelijk de regenboog
altijd verschijnen zal.
Komt de mens ooit weer te samen;
in harmonie zijn kleur bepalend
volgens de regelmaat van het
natuurlijk systeem.…
bange blanke vrouw
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
549 Al zijn uw benen misschien witter dan een witte maan.
Uw benen zijn wat ze zijn, toon ze, laat ze vrij.…
Daglicht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
455 Over watervlak spelen glinsterende zirkonen
Weerspiegelend een hemel van blauw azuur
En zilver witte lelies bekronen
De schone eenvoud der natuur
De morgen deed de horizon weer blozen
De avond sluit de dag rood als kleur der rozen.…
Langs de wegkant
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.344 Morgen vers in de krant:hoe Jackson Pollock
de nacht doorsneed, dat hij heeft geleefd toen
hij kleuren niet te stelpen ons in de ogen wreef
en schoof met vlakken - schouwspel telken kere
zoals hij holtes vulde met spetters licht,
onbesuisd tuurde door witte wolken heen -
en dan zo'n regen.
-----------------------------------------------…
Veel doden, maar geen einde...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 Heel veel mensen in een AZC
Afrika, continent niet te behappen
Wit is geen kleur, maar de eigenschap van sneeuw
Zwart van rouw om zoveel
Van droogte, honger, kindersterfte tot oorlogen die
Veel doden, maar geen einde kennen
Zwart is geen kleur, maar de eigenschap van leed
Het continent is beslist niet een en al droefenis
Laat staan slechts…
Margraten
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.946 Als je zo'n klein wit steentje was van nu
dat in een grote wei werd neergezet
bij al die andere stenen, rijen lang,
dan had je ons, maar niet jezelf gered.…
Ochtenddank der natuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 Witte wolken zweven in het blauw azuur
omringd met zonnestralen als gouden randen
een rijk decor in het vroege ochtenduur
hoop op zonnige zomerdag voorhanden.
Zacht begint het vogelkoor in bos en riet
in veel verschillende tonen en klanken
kan men in alle rust genieten van het lied
waarmee zij al vroeg de schepper danken.…
Het zwarte moeras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 ik ken de
witte wieven en
het zachte gepruttel
van het gas uit
het zwarte moeras
de vage zuchten
van oude bomen
als de wind is
gaan liggen en takken
vrij kunnen dromen
toch is in de jaren
het donker verdiept
omdat onbereikbaar
bezit heeft genomen van
ruimte ten koste van licht
waar vroeger het bos
zich transparant opende
met…
vivre en cercles
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 de gordijnen sluit ik nog
neem het prille niet aan
als goede munt
in mij voel ik zeker wel
een koud bestaan
het winterkleed afleggen
is mij nog niet gegund
het getij neemt zijn tijd
in mij, het is in mijn bezit
zie dat niet als verwijt
de natuur schildert immers
niet altijd plots wit in mijn geest
ze wordt door mistig grijs geleid
ik…
Hoge ogen valse tong
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
410 ik Uw bevelen heb gezocht
God die mij heeft vrijgekocht
Voor de wereld zijn wij de gedrochten
Die Messias Jeshua tesaam heeft gevlochten
Vrouwen als een leliebloem met pruik of hoed
Mannen met krullen toga en gebedenboek
Hebben de kaars weer aangestoken
De roos van Sharon is ontloken
Kinderen dansen met 't hart omhoog
Blauwe hemel witte…
Het meisje uit het kamp
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Ik denk veel aan het meisje
uit het kamp in Guantánamo
ze is een bloem tussen de bloemen
een berg in de bergen, ze leeft
en hoeft nooit ergens heen
Daar zingen vogels in de palmen
een beek stroomt door het dal
het water blinkt zachter dan goud
en zij is een witte roos
in juni en in januari
Van haar wil ik zonnenstralen
dichten in het…
Corona pieken, peinzen, puzzelen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 Als ik weer ga corona-piekeren
ga ik maar weer legpuzzelen
2 x 1000 stukjes leg ik klaar
de afmetingen zijn 44 x 68 cm
van het merk Puzzel Box Pleasure
de kleurrijke afbeeldingen zijn
'een wit paard in een gekleurde herfst'
en een 'angstaanjagende tijgerkop'
niet geschikt voor kinderen onder de 4
niet vanwege de tijger maar de stukjes…
Hun zielen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
420 heb je nooit
over water zien lopen
dat goddelijke miste je net
wel zag ik hoe
jij met schildershand
kusten uit zee liet verrijzen
idyllische havens met
oude stadjes en dorpen
die heuvelop deden vergrijzen
slechts eenmaal heb
jij jouw middelpunt
van de aarde getekend
basalt was ontdaan van
kleur en in contrasterend
zwart wit…
Rook, schuim en as
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
515 Rook en pluim
gebroken wit
waterschuim
gevallen grijs
Uit de voeten
in de benen
haastige stappen
kromme tenen
Blije mensen
vrije dingen
dwarrelvogels
verdwaalde kogels
Verdorste glazen
suizende bollen
lekkende vaten
draaiende kolken
Emmers vol tranen
handen van spijt
dansende schimmen
breekbare lijn
Donkere stegen
verlichte…
Oetoen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
505 huilen kan ze niet maar voel
het droeve dreunen, hoor
in het witte kronkelen
van honderden larven
de bodem van git
waarop zij valt,
waarop zij viel,
waarop zij vallen zal, en
adem
het weeïge ritselen, het
slurpen en glijden
van het leed en de lust
in de bange wortel
van haar blanke,
benige lijf.…
alle verf gemengd is bruin
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
927 gebeuren
Geschiedenis is een tempel
onder het zand
in de natuur is ook
rul zand in een woestijn
zonder water
Wat blijft is de wind
van uitgevlakte stemmen
De restwaarde van dood
zijn de schedels die knarsen
onder het gewicht van erosie
tot sediment van calcium
Het leven geeft het meest
als je er je botten aan kan vegen
met wit…
OOGST EN BESTEMMING
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 bereidingswijze
van het dagelijkse brood
is een bewogen reisverhaal
vol toekomstvragen
laat het rijpe koren
zich vallen bij het zwaaien
van scherpe sikkels
geslagen danst het graan
heen en weer op de dorsvloer
molenstenen malen
met scheppende vernielzucht
de korrels tussen hen
verwondend _ stichtend
in de bakkerij
mag het gezeefde witte…
vissen aan de IJssel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 op tast ligt een kleine rij wolken
als een witte kroon verzonken.
zo ver te zien grijpt rimpeling
aan lichte koorden die dringen
naar waterkringen.
er is een begin aan geluk
onder een vlekkeloze hemel,
zonder tijd, de uren op land,
bij een visser langs de kant.
hij laat het snoer ondergedompeld
in oneindigheid lopen.…