24248 resultaten.
Still standing
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.038 mijn dromen
geef ik leven aan de dood
bewegend, levend, zwevend…
wintergast
netgedicht
3.5 met 30 stemmen
723 je komt en gaat
bijt woorden de lucht in
en ik hoor kraaien
krassen
zwart de vleugels
op het ochtendbrood
terwijl de wind
de wolken doet beven
ook de tijd is dood
mijn ogen ooit blauw
en jij zoekt roem
steeds kouder en meer
ik had gedroomd vannacht
de vogels weg
in de ondergang
van het slapen gaan
geïnkt waren je veren…
zwaarmoedig
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
533 de herfst draaft aan mijn voorbij
weemoedig staar ik naar de grond
en luister naar alle treurnis om me heen
het donker schalmt steeds vroeger
en ergens botst nog een late motvlinder
tegen het raam
de bruine massa van de dood walmt
zelfs tegen alle winden in
ik heb mijn kraag hoog opgetrokken terwijl
m'n handen hopeloos
iets van voldoening…
De Deal
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
653 Als de wind zich neder legt
Het lover voor altijd zwijgt
Wolken de stoffige regen loost
Trekt de zon zich beschaamd terug
Wandelend over het gele zeegras
Waar de lichamen stierven
Wandelt de dood genoegzaam rond
Over de droge zeevlakte de horizon is niet meer
Genoegzaam grijzend gedenkt hij zijn deal
Zijn deal, met de blinde vooruit denderende…
Oude bomen
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
685 Platanen langs de laan
pathetisch van bestaan,
staan hun plaats af aan nieuwe
twijgen in de wind om tegen
de verwachting in dood te
gaan, gespreide takken in
een hol gezicht, geheven
armen naar de lucht en
naar de grond, het licht
maant voorzichtig om
niet meer te bewegen,
ontleend aan stramheid
in de druilerige regen, ze
zijn…
Stamcellen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
596 Nu, horizontaal, na je dood
ben je kleurrijker dan voorheen
de overgang naar het kleinste
waaruit je was opgebouwd
onderga je verheven en waardig
Je ontvangt en herbergt vandaag
levensvormen van ander allooi
met een gewijzigd kaliber
word je gestadig bestookt
De regen raakt wel dieper
maar de wind om je huid
breekt geen armen meer…
In stralend rood
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
573 gevoelloos zijn
de vingertoppen waar chemie
in warmte huist
reflexen als
gesloten deuren
blinden die steeds zwarter kleuren
de huid ervaart
geen streling meer
in liefde speling en geluk
verdroogd en schraal
gelooid door weer en wind
kooit zij in kou haar ziel
terug naar de moederschoot
waar dood opnieuw
geboren wordt in stralend…
Een zaadje
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
670 Een zaadje viel
het zweefde met de wind
lager en lager
het daalde op Aarde
Men dacht
het sterft alras de dood
ergens diep in de Aarde
Echter, er kwam een dag
dat het zaadje ontwaakte
een groen plantje
kwam boven Aarde
Toen ging het snel
het wonder
van groei en bloei zette
'n prachtige bloem in de Aarde…
waar is de hand
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
2.052 ik ving je gedachten
in de vlucht van de wind
de storm brak je krachten
brak je tot hulpeloos kind
waar is de hand
die me leidde
die me van angst en
depressies bevrijdde
geef me die hand
ik kom nu van de andere kant
wil niet dat je gaat lijden
weet dat niets ons kan scheiden
we gaan samen terug
van geboorte naar dood
eens kruisen…
een verre glimlach 1
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
601 we dansten zo licht
verstrengeld zo zeker
boven de tekens uit
onder de laatste dwalende zon
doken rondom het heden
de duistere gevaren weg
over de huizen van de doden
galmden de spoken van het verleden
de wind wiegde
de kruinen van de bomen
een lied sliep in de taal
van onze lijven zo licht
verstrengeld zo zeker
boven de tekens…
voorrede
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
105 en we noemen haar maan
-nieuwe maan
ter onderscheid
van de oude maan
om verwarring te voorkomen
in een voorburgerlijke tijd
moet alles nog blijken
is niemand doof
of in de wind geslagen
toch blijven onze
roepnamen ongehoord
de vlucht naar ‘t heden
slaat een bres
waar precies
waarschuwen we voor
een dode maan in
ongelezen nawoord…
Zondag
gedicht
2.8 met 27 stemmen
11.580 Hij is al jaren dood. Gras is gras, mussen
noem ik taaie vogels waar de wind geen vat
op heeft. Het zakhorloge tikt: Mijn lieve kind.
Ik val op een fonteinstraal in de wind. Kam
mijn haar en juich: er zit één grijze tussen.
--------------------------------
uit: 'Dieptevrees', 1993.…
Callanish
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 in straffe wind
vanaf een neolithisch graf -
tientallen opstaande stenen van Lewis gneiss -
met in het midden een crematietombe
waar ooit door vlakgom van de vlammen
de doden werden gewist
liep ik op reis
een onbesliste route langs
naar hier
een laatste rustplaats in het niets
in regen en wind
een dodenkoerier
inscripties op…
O, als ik dood zal, dood zal zijn
poëzie
4.2 met 79 stemmen
8.326 "O, als ik dood zal, dood zal zijn
kom dan en fluister, fluister iets liefs,
mijn bleke ogen zal ik opslaan
en ik zal niet verwonderd zijn.
En ik zal niet verwonderd zijn;
in deze liefde zal de dood
alleen een slapen, slapen gerust
een wachten op u, een wachten zijn."…
tussen dood en dood
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
833 in een aangetast luisteren
hoor ik fluisterende stemmen
in het voorbij gaan spreken
in wanorde en waarheid
van herhaling en doodse dingen
wat met mij oud zal worden
en het verleden zal bedekken
zo ons zwijgen, zo ons zeggen.
niets werd ons beloofd, alleen het leven
dat wij kozen kan ons nemen of verlaten……
een graf vol bloemen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.168 je groeide dwars door muren
schopte tegen normen aan
wist dat het niet lang zou duren
want niemand nam iets van je aan
je graaide naar aandacht
kreeg niet wat leven bood
versteende langzaam zonder warmte
bloeide bloemen voor de dood…
OP HET KERKHOF
poëzie
3.5 met 10 stemmen
3.827 De dode blaren stuiven om de zoden,
Waar bloemen groeiden eens en donzen klaver,
Geboren op een graf en daar gestorven.-
Een spade dragend, het gelaat doorkorven
Van rimpels, stapt een stille dodengraver,
Teken van leven, door de hof der doden.…
Kerstmis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
703 Ik heb de dood tot vriendje mij genomen.
De stranden van doorgloeide zomerdagen,
waar mooie jongens bruin te dromen lagen,
zijn ver verleden, maar de lente wacht.
Ik heb de dood mijn eerste kus gegeven.
Ik vrij met hem, ten afscheid van dit leven,
nog een, afdoende, laatste, liefdesnacht.…
Nanacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
295 licht op tussen torren
de wind slaat een deur dicht
Kruitlucht en stank
Bij zinnen komen
Tijd om op te ruimen
te laat voor boosheid
Alleen nog het laatste
woord over de doden
dat hun geen recht doet
en dat nooit zal kunnen…
[ Ik wil het nog niet ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
563 Ik wil het nog niet,
niet al naar huis, alsjeblieft --
mag ik opruimen?…
Maagdenvlies
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
756 breek lucht en wolken
achter strand en water
in een overgevoelig
zwijgen
geef wind en regen
een onverbloemde naam
over het lichte veld
van doodse
droefheid
hemel maagden
met weergalmende onschuld
in ongemerkte pijn
van de aarde
sterf aan het eind
van ieder woord
tussen de duinen
van mijn melaatse buik
maar wuif me geen…
QUEL ÊTRE N'AIME PAS QU'ON SE SOUVIENNE DE LUI?
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.663 een handvol verzen,
niet langer dan de wind het vallend lover draagt
en het getij hen als dood blad voorbij sleurt
en laat verrotten in vergetelheid;
en in het hart van ene die mij nu nog liefheeft,
een droefheid, die zij overleeft.…
hora est
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
873 bij dag begint het:
de dood noemt zichzelf
het licht
alle andere namen
geven nog meer, verleiden
als ontelbare vingers
ik schrei tegen wind in; rood
met het wimperloze van liefde
verderop
laat onvervulde dromen
uit gedichten waaien, ook je stem
en alle stilte, zoveel trager
tijd verstrijkt
in de richting van het raam…
De geboorte van het kind
hartenkreet
2.2 met 69 stemmen
8.502 of is de dood het streven
waar mens en dán toch ook de dieren
naar verlangen wanneer de wind
zicht buigt naar de geboorte van het kind…
spiegeldans
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
876 dans nog even in mijn ogen
op deze bladzijde van
vochtig hout
weerspiegel mijn stilte
in een enkel beeld, blauwgestraald
boven dromen en dood
blijf nog even
waar ik wil wonen; van wind en zon
tussen papieren bomen
bewaar mij dicht
vòòr het vergeten
wanneer
de nacht met lucifers
raast
rond het oktoberkruis in
mijn…
Cycli
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
620 Aarde in een grijze jas,
bomen in het rijp, met
witte adem geschoren,
seizoenen die in de tijd
gemetseld zijn met de
specie van de leegte,
de takken van de wind
zijn dood, in een laatste
kreun verloren, ontbloot
aangepast het zicht, as van
verjaarde bladeren steunt
nieuw perspectief onaangetast
in opkomend licht, vergaan
door te…
Wolken donkeren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
560 de wind
fluistert niet meer
maar vlaagt de bomen kaal
wolken donkeren
tot het diepste zwart
regenen leeg uit een vol hart
en ik trotseer
de dovende kleuren
van de herfstgloed
accepteer
verrotting en de dood
met hoop op verder leven
laat de witte deken
van de schepping
mij met rust en stilte dekken
ik zal wachten
tot een nieuwe…
In uitstervend rood
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
514 ik heb
de bladeren geraapt
vruchten terug gehangen
met muziek
van wolken gespeeld
de wind uitgefloten
maar jij
ging niet open
in zomerse bloei
ruiste kou
dwarrelde dood
in uitstervend rood
je ziel lachte zachtjes
want in de grond
stroomde jouw leven
niet jij maar ik
viel aan afscheid ten prooi
bij lentes eerste dooi…
zoek het antwoord
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
629 ik lees je
het antwoord vertraagt
onzichtbaar voor het oog
dode punten en dagen
gaan voorbij; maanden
van ijzer
hoe schrijf je roest
en gaten waar wind doorheen waait
niet anders
dan een onbetrouwbare afstand
of een presse-papier van stilte
op het hoofd geschetst
ogen, schrijf ik
en schuur en schuur en schuur
tot ik mezelf…
Een herfstig gedichtje.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.066 hoog reikende hoofden schudden rond
in een bekoorlijke symfonie van zacht geruis
twijgen laten hun zomerlast vallen of
liggen reeds stuiptrekkend
voor dood op de grond
kleurende bladeren tonen
gedragen door de wind terstond
in bruin, geel en groen aan afhangende takken
vogels vliegen weg in het besef dat
er weer een seizoen aan zijn einde…