2291 resultaten.
Mijn fout
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
817 De druk in m'n hoofd loopt op.
Ik voel me net een blikje prik.
Wat, als je het maar lang genoeg schudt,
klappen zal onder de spanning.
Een zwakke plek zoekend,
daar in alle hevigheid
op zal blijven drukken tot deze knapt.
Waarna zoete sappen als een eruptie weg spuien.
Met blinde kracht,
meters hoog om zich heen sissend.
Niet…
Weerspiegeling van de nacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
688 De reflectie van de ochtendzon, diep rood en wazig,
stuitert over het gitzwarte water.
De ontnuchterende koude bries steekt als naalden op mijn huid.
Hiaten van de nacht verschijnen.
Plaatsvervangende schaamte weerkaatst in vreemde ogen van een bekend gelaat.
De fronzen van afgunst, trekken diepen groeven in mijn gezicht.
Het optekenen…
Geen reden om te klagen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
661 Er is voor mij geen reden om te klagen
Over de gestage voortgang van de dagen;
Toch overvalt me soms neerslachtigheid
En ook de weemoed, moeilijk te verjagen,
Om alles wat voorbij is en voorgoed gedaan.
Dan blijft een naar gevoel vanbinnen knagen
Dat wat nog komen moet wel mooi kan zijn,
Bijzonder zelfs en moeiteloos te verdragen,
Maar nieuw…
Ballade van de afstand
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
713 Ver afgedreven van wat ooit is geweest,
kijk ik om, naar de dagen van weleer.
Uren kwamen, jaren gingen net als jij,
en ik, wat deed ik verder met m'n leven?
Wat zou jíj zeggen als je die vraag leest,
las je het, als je 't wou, nóg een keer?
Uren kwamen, jaren gingen aan me voorbij,
nu ben ik veel te ver van je af gedreven.
Hoe dan ook…
'Eeuwenoud goud'
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
584 Wij graven
kanalen....
graven diep
om water te vinden
Wij zijn
als wortels
van bomen
naar water op zoek
Wij staan
te boek
als een volk
van binnenschippers
van sleepboot en ark
van roeiboot en spanen
van zeelieden, 'Jan-pak-an'
Wij hadden
de wereld scheepsbouw
en handelswaar
te bieden
Ooit turf....
als brandstof
'eeuwenoud…
schrijven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
711 Laats kreeg ik een brief van een 80 – jarige dame.
Daarin verontschuldigde ze zich
voor haar ontoereikende kennis
van “www.be”
waardoor ze wel verplicht was
om pen en papier te gebruiken.
De verontschuldiging was even overbodig
als ontroerend.
Ik pinkte een emoji weg.…
LAMENTO
gedicht
4.0 met 33 stemmen
17.766 Hier nu langs het lange diepe water
dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar
hier nu langs het lange diepe water
waar achter oeverriet achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar altijd
dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend in…
Encore
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.960 In het midden van mei, als de nachtegaals zingen
En de avondglans huwt aan de morgense schijn
Als de schuchtere geur van de late seringen
Zich mengt met de geur van de vroege jasmijn,
Toen hoorde ik uw lippen de woorden ontglippen:
(Ik was maar een knaap en gij waart nog een kind)
Hoe wrang is de smaak van verwinnende lippen
Zo innig het verlangen…
Ritueel
gedicht
4.6 met 7 stemmen
10.549 Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.
Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,
bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.
Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen?),
ik hoor, alsof de woning…
in een vorig leven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
698 In een vorig leven
was ik getrouwd
met jou
In een vorig leven
was ik gelukkig
met jou
In een vorig leven
hadden we kinderen
Waren we een gezin
We hadden vrienden en vriendinnen,
een poes, een kreeft, 3 hamsters, een vogel en 2 vissen
Ik zonde in de tuin
Ik fietste
En had de wind mee
Het leven was kleurig
En het was goed voor ons twee…
Wreed.
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
903 Net een maand terug je laten inslapen - grenzenloos en sprakenloos
Hete tranen biggelen ... schattebout wees toch niet boos.
Opnieuw zwerfkat uit asiel gehaald; onschuldig dankbaar Ratje
Doetje vertederend aanhankelijk jong speels dus reeds verwend katje.
Mellieke, vergeef me - kon je niet meer helpen, bloed niet te stelpen -
Ziel gebroken…
ADAMS ONTWAKEN.
poëzie
3.2 met 4 stemmen
839 Toen in des Heilands zwaarste lijdensstonde
De bergen spleten, de aard haar donkre schoot
En grafspelonken sidderende ontsloot,
Drong ’t licht ook door tot Adams diepe sponde.
Hij sloeg de blik verwonderd in het ronde,
Zag Hem aan ’t kruishout worstlen met de dood,
En wendde ontzet het oog, van tranen rood,
En vroeg: wie toch daar bloedde uit…
Een oud vers
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.389 Wat ik betreur te hebben niet bezeten
Is het geluk van menig burgerman:
De vrede van het huisgezin, en van
De kinderen, die mee aan tafel eten.
En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen
De liefste is bezwijmd van zaligheid,
Dat ik de stem ken van de eeuwigheid,
En van het hart, dat mijn hart is genegen.
Maar dit is alles niets, al…
Deprimerende schaamte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
612 Deprimerende schaamte
ik veracht u
met de verwaarlozing
van mijn huilende bossen
mijn onbestemde rivieren
vissen die in mijn dieptes duiken
ik weerspiegel de armoede
van het alleen zijn
in uw woordenvloed
onder de mensen
verjongen doe ik niet
uw drammerige beken
in mijn aderen
stromen slapjes
door het duinlandschap
dat aan mijn…
Vaderstuin
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
507 mijn vader niet meer
hij zit daarginds de hele tijd
zijn verschrompelde huid
lijkt op versleten leer
hij snoeide vele bloemen
in zijn geliefde achtertuin
en bond er kaarten met woordjes
want zijn geheugen lag in puin
kon ik hem nog maar troosten
maar hij is zichzelf kwijt
alleen het boekje in zijn lade
geeft alles prijs, van tuin tot spijt…
Dialogue mystique
poëzie
3.3 met 3 stemmen
962 Komt ge zo laat tot mij? de dauw
Der nacht dampt uit uw donkre kleren.
Wilt ge den jammer van dit uur vermeêren,
Dat bitter is van wroeging en berouw?
Ik ben om u de woeste weg gegaan,
Door wildernis en doornige valleien.
Ik hoorde u, hopeloos, om deernis schreien ...
Laat ge mij voor gesloten deuren staan?"
'k Vermoedde uw…
Treurend oog
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.872 Treurend oog,
zing uw spijtzangen
en voer de bezieling van uw gaan
terug over de wegen van uw verlangen,
over de wateren van uw tranen,
en laat u door uw moed bedaren.
Treurend oog,
uw hart ziet wat uw zicht belicht
en zwicht niet voor het gif,
van de dwalende heugenis,
die uw streven heeft omgeven
en uw lijdenswegen heeft geweven.…
Sterk zijn is lastig
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.042 Spijt, dat heb ik van wat ik mensen heb aangedaan,
ik liet het allemaal langs me gaan.
Toch leer ik van de fouten die ik heb gemaakt,
want ik had soms mensen verkeerd geraakt.…
Ter lome zee met slappe zeilen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
864 Ter lome zee met slappe zeilen
onder eenzelfde lamme zon,
en steeds het onveranderd-ijle
aan elke nieuwe horizon;
aldóor de dagen áldoor varen
een onverschill'ge avond toe,
en eindeloos het loom verzwaren
der lamme leden, hooploos-moe;
en nimmer, nimmer slapen mogen,
maar steeds naar horizonnen spiên
met starre en pijnlijk-sperrende…
Een oud vers
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.274 Wat ik betreur te hebben niet bezeten
Is het geluk van menig burgerman:
De vrede van het huisgezin, en van
De kinderen, die mee aan tafel eten.
En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen
De liefste is bezwijmd van zaligheid,
Dat ik de stem ken van de eeuwigheid,
En van het hart, dat mijn hart is genegen.
Maar dit is alles niets, al…
In de aanloop tot het vonnis
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
715 Nog zes dagen en dan...
moet hij het nóg maar afwachten.
Vijf dagen zijn te kort
om zijn tekortkomingen op tafel te leggen.
Maar binnen vier dagen
dient hij toch 'mea culpa' te zeggen
en morgen - drie dagen vooraf -
openlijk te walgen van zijn misbruik...
Daarna heeft hij nog twee dagen
om zijn vooroordelen te verdrinken in kortzichtigheid…
WACHTEN
poëzie
4.7 met 3 stemmen
859 Héél die morgen stond ik blij te dromen,
Bij de gele roozlaar, op 't balkon.
Koele woudgeur woei van verre bomen,
't Gouden zandveld stuivelde in de zon.
'k Dronk mij zalig aan de zoele aromen.
't Blauw omvloeide me als een weeldebron.
Heden, stralend, zou de liefste komen!
't Ware leven sprookjesmooi begon.
Turend meisje met je azuren…
Beest
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 vergeef mij ik kon niet anders zijn
dan ik in het leven ben geweest
het was voor menigeen niet fijn
want ik was werkelijk een beest…
Zeggen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
985 Wij zijn de 2 koningskinderen
en staan voor het water,
uitgegraven door ons trots onbegrip
en gevuld met tranen van spijt.
Mijn mond zei woorden
die ik niet denken kon
maar mijn mond zei ze toch.
De tranen vielen 1 na 1
en vormden een lawine
die de rots doordrong.…
de echo vraagt
netgedicht
3.0 met 26 stemmen
2.785 ik schreeuw de tijden terug
waarin ik leven voelde
maar het geluid lijkt stuk
de echo vraagt wat ik bedoelde
er is geen brug
die nog emoties draagt
waardoor mijn woord
in het ravijn vervaagt
toch raakt het af en toe
een bloem die groeit in kleine
decibellen en bloeit in kleuren
die gelukkigzijn voorspellen
ik roep niet meer
maar…
Melancholie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 verzuilt in melancholie
emoties die me de grond in trekken
gevoelens die bedwelmd worden
meegesleurd door de zware stroming van de zee
totdat ik opgeslokt word door de fouten
die we door de vingers zagen
En nu als een anker om mijn enkel de dood zegeviert…
wordt je warmte koel
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.846 ik wil en
zal me geven
tot er niets meer
over is en ik
weer in je armen lig
draden die
gesponnen zijn van angst
vervlochten zijn met pijn
mogen nooit meer
anker zijn
je moet ze breken
anders gaat
je jeugd zich
morgen wreken
als we samen zijn
wat genot
moet worden
is dan schuldgevoel
kap ze anders wordt
je warmte koel…
Tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
687 Tussen slapen en waken,
bestaat niemandsland.
Wat oud geworden is,
wordt er weer nieuw.
Gedachten kan ik er sturen,
terwijl hier niemand stuurt.
Zelf ben ik niet aanwezig.
Hier is niets en iedereen.
Er is hier geen leider,
die ons leidt.
Tussen slapen en waken,
ervaar ik eeuwigheid.
Wanneer ik ontwaak,
geldt hier tijdigheid,
die mijn…
Het bankje vol verdriet
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
819 Ik zie een man zittend op een bankje
Hij kijkt naar beneden
Niet wetende wat hij nu moet doen
Hij is verdwaald en zijn ziel
Heeft hij te koop aangeboden
Wie helpt hem, wie ziet hem
Hij vraagt zich af of hij echt op het bankje zit
Of alleen maar zijn lichaam
Hij kijkt naar zijn vingers
Eentje wijst naar zichzelf
Want het is allemaal zijn…
de overkant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 hij vergroeide met de
tralies en het uitzicht
op een blinde muur
aan de overkant
hij slaat zijn vuisten
niet meer kapot
noch trapt hij
tegen muren
in zijn oren suist de
dood in tergend trage
tijd torst zijn ziel een
onuitwisbare last
diepe rouw balt in hem
samen als hij denkt aan
dat ene ogenblik van
volmaakt kindergeluk…