835 resultaten.
De ware P.C. Jacob
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
3.541 oneindig trouw
Totaal gericht op mij, zoals ik het graag wil,
neemt wat ik geef en gaat mee in elke gril
Samen thuis op wereldreis in vrij korte duur,
of voor meer interactie door tot 't laatste uur
Alsnog nu 'n kentering, m'n pril geluk gestolen,
Je haakte zomaar af, bleef voor mij verscholen
Ik probeer nog 'n keer maar zie tot verwondering…
ook jij, bijzonder
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.711 in het begin was ‘t een verwonderen
diep in je kijken en niets werkelijks vinden
als waren ‘t enkel maar geleefde luimen
slechts vage vale sporen
van te veel grauw in het gezicht
er kwam een tijd dat bij het licht van sterren
je nog veel dieper ging dan ooit voorheen
je vragend wat de leegte wil de stilte
die als een zware last een ketting…
de jongen en de dans
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
993 en ik in stille verwondering
een tastbaar, ontroerend contact
ervaar.
Met dank, voor jou Philippe…
Winterlandschap
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
721 Verwondering en bewondering
kindergejoel en klappertanden
op een maagdelijk wit tapijt.
Rode neuzen, koude handen
warme harten, hechte banden
koning winter, groot jolijt!…
La morte-saison 3 In het vondelpark
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
808 aarde is
stof en nu even verwaterd
plassen vangen
zwaardere woorden op
het helpt zijn taal te verdunnen
naar hedendaagse herkenning
vlak, dun, licht of schreeuwerig
in de kringen op het asfalt
langs paden zingen bloemen
hun reuk door het waas
van een zuchtende nevel
prikkelen de geest tot een "Regenbogen"
van droefheid naar verwondering…
Van de brug af gezien.....
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 de brug af heeft dit geen gewicht
als die is opgehaald, is dat met een rede,
het herkent de vele vormen, argeloos
is het vergezicht, het speelt met troebel
water, er was geen verleden meer,
maar ook geen later, een oneindig
spel verbindt de tijd, maakt zich
meester van eentonigheid, naar links
en rechts steeds onbevangen, in
verwondering…
Lof der duisternis
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.898 Nu is na de avond de nacht gekomen:
'k lig in het duister, in het warme bed;
als een plant, in een perk in d' aard gezet,
voel ik in de stilte mij opgenomen,
verwonderlijk bevredigd, zalig vrij. -
Het leven heb ik achter mij gelaten:
voorbij de dag, de dooltocht door zijn straten -
't leven der mensen trok aan mij voorbij.…
VOORAL TE ZIEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
585 klapwiekend verandert de reiger van stek
de avondzon kleurt alles rood
ook het donker in het water
wordt één en al transparantie
de vissen lijken te zwemmen in een luchtledige
een kreeftje zoekt gehaast zijn weg
de vleermuis fladdert in het rond
spinnen weven hun webben,
die morgenochtend met dauw bedekt zullen zijn
om dan weer verwondering…
De wereld is van klei.
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
577 Ze kneedt de klei, in de ogen
van verwondering, omlijst door
een ranke schoonheid, kracht
gepolijst door magische handen.
Geroerd door water uit de schaal
van broosheid, de vorm gestileerd
tussen schuld en goedgelovigheid,
in de creatieve verwachting te mogen
zwerven door haar onschendbaarheid.…
open en bloot
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
784 Niet verwonderlijk in een wereld waar seks
alom vertegenwoordigd is, op TV, internet
radio en sociale media.
Juist door die openheid tegenover hun ouders,
vrienden wachten ze langer dan vroeger.
De dingen zijn bespreekbaar
hoef je niet stiekem uit te proberen.…
Ode aan Domino ofzo.
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
922 Hij heeft in zijn bruine trouwe gouden regenbogen ogen
Rijkelijke belofte van knettergekke botjes aan de bomen
Even genoeg van sofa maf geknuf en tv, weer die wilde rozen
Bewondering ook verwondering, zo verwaarloosde tuin puur natuur ongeschonden
Schreden voorwaarts, echt nooit verwacht, tout court
Heden een grenzeloze empathie, uitgroeiend…
Puur
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
586 Puur
Als op een goudomrande wolk van emotie
spreid ik gedachten,
zielenroerselen zo gezegd
wandelend langs een stille bouwplaats
laat me verwonderen
door die ene enkele klaproos
voorovergebogen
zacht wuivend door de wind
alsof ze me groeten wil
sta ik even stil en voel de relatie
van het alleen staan
zo goddelijk mooi, in haar eenvoud…
nieuwjaarsmijmering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.759 schudt soms ook de wereld
contact en verrassing vragen lef
binnen immers, in jou en in mij
ligt het fundament daarvoor
adem de frisse lucht van de ochtend
word stil en laat de tijd even vrij
vertraag en sta stil bij wat was
zie jezelf én de ander dichtbij
wees benieuwd naar het verborgene
in de schoot van de tijd
een nieuw jaar vol verwondering…
zouden nachten spiegels brengen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 verwaarloosbaar
zouden nachten spiegels brengen
mochten de randen zwart blijven
als levenloze gaten zonder slagen
harde leerscholen
lijken
gewonde helingen
onbevredigend
de dode
herinneringen
begraven in permanent
aardedonkere archieven
verdwenen de dievegge
en de man van de baard
onder ‘t stof van sleets
gemak en verwondering…
1/86e
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
129 Misschien is het enkel dit:
dat ik zoveel gezien heb,
dat verwondering
stiller is geworden.
En jij die met me mailt,
zesentachtig jaar oud zoals ik,
zegt eigenlijk niet
dat de tijd snel gaat.
Jij zegt: wij rennen mee.
Alsof we nog steeds
kunnen kiezen
hoe hard.…
Het huis
gedicht
2.6 met 46 stemmen
20.914 Alleen als ze ontwaken merk je even,
de verwondering dat ze nog altijd leven.
---------------------------
uit: 'van 8 tot 5', 1975…
Jan Wolkers bedankt
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.567 '
Door je te lezen ontdekten velen
met mij een wereld bij ons binnen
niet om te schamen en veroordelen
wel te verwonderen beleven in zinnen
Met gevoelens oprecht diep en grandioos
die tevens en vooral ook innig en bevrijdend
voor en van eenieder van alle tijden zijn
Je beeldde eerlijkheid en spontaneïteit
voor ons samenzijn met alles…
Uit alle poriën,
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
557 Je lachte om de verwondering,
ik moest wachten tot onze tijd in
as zou vergaan, en die verging,
jij bleef om een naam te dopen
in herinnering, geschreven als
volwassen vrouw, ik huiverde
toen ik je oprechte kleuren las.…
Drentse Zomer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
568 wielend
de haren platgeslagen
het voorhoofd vochtig
strak trappend om
ergens te komen
waar zomerzon
de huid niet meer prikt
Halt houden we even
vol aandacht voor de
wuivende wilgenroosjes
die hun roze tinten tonen
Je staat stil tussen
de zachte stengels
ze strelen je vochtige gezicht
In je ogen blauw
gevuld met hemel
lees ik verwondering…
Depressie genezen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 ankerloze, kille wanhoop
Stuurloos in een wrak of de schim ervan
Geen behoefte, geen interesse, niets
Gemis van wat er is maar niet deelachtig
Radeloos verdriet, schuld en spijt
Eenzaam zichzelf al te machtig
Dan is daar het inzicht, laat het gaan
Laat hem duren de nacht, zo lang
Hij duren zal tot gloren, het is goed
Zie, tast, verwonder…
Avondnevel
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.173 Wij liepen des avonds tegen
De tijd, dat de zon onderging,
Samen op stille wegen
Door het moeras en zwegen
Van verwondering.
Slechts hoopjes turf en daken
Van donkere huisjes staken
Zwart uit de nevel omhoog.
Ze was zo stil, zo zonderling,
Die zee, waar niets bewoog.…
Dáár zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
481 Maar herinneringen bleven
en daarmee kleur ik nu
de hele boel weer op
en zie mijzelf als kind opnieuw
dáár zijn
argeloos, onbevangen en onbekommerd
met verwonderende blik
een nog onbekende wereld verkennend
en voel het weer, net als toen:
klein geluk.…
stadig hartklopt de liefde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.007 nu gestaag de jaren
ons verbond verkleuren
van koraal naar smaragd
strelen gelijk zonnestralen
zacht als mousseline
de alinea’s van herinnering
die spiegelend ons verhalen
van de warmte en de troost
de verwondering ook
die doorheen de jaren
in elkaar wij vonden
die vertellen ook
van de gouden oogst
in het doorgegeven leven
die ons de verbintenis…
De wilg geeft letters
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 Kijk daar gaan een kievit en libellen
beide met dartel dansende lijven,
samen schrijven we hemelliedjes
verwonderlijk vederlicht.…
Dolende gedachte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
574 ,
schrijvend over verwondering,
pure verbazing
van het ´zijn´
soms wel of niet begrepen.…
Homo ludens
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
538 zie hoe Plato de mens achter muren posteerde
hoe het vuur zijn realiteit
projecteerde
November denkmaand, de maand
van het denken
dat begint bij het spelen
verwondering wekt
begin aller wijsheid als
Spelende mens
zoals Huizinga schreef in zijn
Homo ludens…
Tromsø – hart van Lapland
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
578 door bergen en zee
waar mystiek het noorderlicht danst
de nacht komt vroeg als licht verdwijnt
in verfijnde kleuren gloeit dan de hemel
met betoverend groen, paars en goud
de magie van een tijdloos juweel
fjorden fluisteren er oude verhalen
over tradities, rendieren en kerstman
terwijl door honden getrokken sleeën
onze zielen tot verwondering…
Het eenheidspostulaat
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
479 Tussen windbuilen door
schijnt de felle nazomerzon,
exemplarisch hilarisch klaarkomend,
achter nooit nalatende wolken
die de verwondering vertalen
als ik verhalen wil gaan proberen
te vereren van oude schrijvers,
als blijvers door de eeuwen heen,
vóórdat het gejank en geblèr
losbarst in volkse volières.…
Als een vogel
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
217 Verwondering licht
op in ieder stil moment, tot de avond daalt en zijn reis is volbracht.
Symbool van hoop en
verlangen nodigt de vogel ons uit de
wereld te verkennen. Zijn vlucht tekent een levend spoor
tussen horizon en wolken, van vertrouwde grond naar grenzeloze hoogte.…
negen - van harte
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
771 negen weet je joshua
is het getal van magie
in mijn gedachten ben jij
echt een geboren artiest
de beste zanger misschien
of de keizer van het karate
die hardop schreeuwen wil
de wereld is van mij
negen weet je joshua
is het cijfer van verwondering
over alles dat jij veranderen ziet
in de wereld om jou heen
moest jij eerst na school nog…