24248 resultaten.
gefluister
netgedicht
3.4 met 47 stemmen
2.499 kom terug
jij kleine vlinder
kom terug uit de verte
de manen zijn dood
zoals het dansend lichaam
in mijn dichtersdroom
verstild, afwezig
de wind vergeten in
de graven rondom mij
ben je daar, mijn vlinder
of twijfel je nog
door de kus die ik je gaf
slaperig, de avondgod
diegene die nog wenen moet
om het antwoord van de sterren…
achter ramen en wind
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
722 het podium
werd mijn redding
het wachtte
zoals de zee op leven of dood
op een eiland
dat geen weet heeft van wind
of muren waaruit stemmen schuurden
steeds dieper in
mijn hoofd, in het waterglas waarin
ik meeuwen wilde zijn
luider dan
novemberstilte
zonder achtergronden
van angst en dun geklede woorden
die het sterven…
op een zondagmorgen
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
845 vlucht
en ingebonden borsten
ik heb de zee gezien
en herinnerde de dood
in haar lijf…
En toch zal ’t lente worden
poëzie
3.1 met 11 stemmen
2.251 De takken missen blad en bloem:
Daar tussen fluit de wind;
Doch immer zingt het welgezind:
En toch zal ’t lente worden!
Al zijn de velden doods en stil,
Ik blijve welgemoed,
En roep gelijk de vogel doet:
En toch zal ’t lente worden!…
De dood keert zich even
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
527 de dood keert zich, is er even niet…
Laveren
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
562 Ze zeggen dat het overgaat
de verwarring en de sterren
die zilte maan die zee kust
en golven laat relativeren
voel ik de wind op mijn gelaat
dan zal ik mijn geheugen testen
of ik nog weet van de liefde
en iets om te relativeren
schrijf ik jou niet meer die brief
die ik nooit had moeten schrijven
bewaar ik de zoete onrust
als een dood…
Mei maakt nog geen zomer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
619 waarom warrelt wind
in niet aflatend tijdverdrijf
gedurig rond haar lijf
is ’t de winter die verzint
ijskoud door te breken
en het broze lentelied
te doden tussen ’t riet
de vliezen te verbleken
van ogen die klaarden
wanneer het zacht gezang
‘t kleine kind bedaarde
dat heistert in haar hoofd
zo koud, zo bang, zo bang
dat winter mei…
Zelfportret
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
665 gespreide vleugels sta ik
nutteloos op schootsafstand
van wat mij doden kan.…
Dromen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 ik heb
dromen
zien komen
en gaan
gedragen door
wolken en
uitwaaiend
tot er niets
meer bewoog
zelfs de wind
zocht de luwte
om te bekomen
van zijn nog
vrijblijvend
betaan
bedekte
het zicht met
blad dat zijn
leven en al
een seizoen
heeft gehad
nu in stilte
bouwt aan
een huis waarin
ook de dood
zich geborgen
en thuis zal…
Sta te blazen in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Voorntje omgeeft
Dat ik hier vind
In de storm die mijn
Hoeve geselen wil
Ben ik het die
Onmerkbaar sta te
Blazen in de wind…
Als vogel die zou vliegen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
610 je bent opgetuigd
als vogel die zou vliegen
maar de creatieve wind bleef uit…
Padde
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.248 De dood is een omhelzing van de wind
waarachter van nature niets dan onbruik
en dor geraamte zich bevindt.
Een pad misschien, hij is zo oud
zijn vleugels zijn vergaan, een plant
als steen teruggevonden, zwart
altaar, hij denkt, hij denkt erover na.
---------------------------------------
uit: 'Dingen die niet overgaan', 1985.…
Sprietige stelen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
510 iele
wind nog boldert in
onbelaste uitlaten
van zwaar beladen
mestwagens zo lang
dat nog mogelijk is…
Wiegzang en de dood
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.254 en winterstilte
tussen wiegzang en de dood…
In de greep van de Hades
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.279 Gitzwart draagt het kalend land
de kille, aardse graven
Geërodeerde tekens
trekken sporen in het oog
Het zweemt naar oude stilte
De Dood hangt er verborgen
Nu nevels niet meer slierten
om Hades’ koude bruid
Zij hoort slecht nog het janken
het spoken van de wind
ondanks de vele zielen
die zij opmerkzaam is
Die wereld kent…
Ongerijmd - 1975
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
892 Wat mij belast kan ik zo lozen –
al gaat ’t papier er soms van blozen.
’k Ben kennelijk pas ''uitgedicht''
vlak voor m’n doopceel wordt gelicht,
m’n as verstrooid wordt in de wind
en niemand het belangrijk vindt
dat ooit ik iets heb geschreven...
...want dood is dood - zo is het leven.…
feesteling
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
704 de dag buigt naar harmonie
niet wegglijdend,maar zich vouwend
naar een dieper, traag bewegen
als van ritselend riet
verflauwend vogelgezang
houtgewas dat knispert tot as
als van weemoed
maar wakker beschouwend
leven en dood en zin.…
In het uur U
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
548 ( Anima Mundi )
Zij danst op paden
zo ruw en smal
als kronkelwegen
in het ware leven
Door berg en dal
zal zij zich waden
door wind en kou
kan zij trotseren
er pas aan geven
Ook na de val
wil zij niet rusten
op zand en zee
aan verre kusten
misschien voor later
maar niet voor nu
Dan, in ‘t uur U
is zij nog wakend
de dood genakend…
Doodsangst
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.791 Niet in de winter als deuren en ruiten
Kreunen bij 't woedend waaien van de wind
Maar in de zomer, als vogels hoog fluiten
De dag laat eindigt en weer vroeg begint,
Vrees ik de Dood, haat ik hem machteloos,
Ik heb het leven zó lief en het gaat
Buiten mijn macht genaadloos naar één eind.
O, Vriend, lach niet meer.…
lotgevallen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 gewassen
en het leven rijgt een anker aan de dood
maar vooraleer het water van magerte
en een ongenadige wind
de wreedte
en zo ontstond de liefde…
de wraak van het meer (Kameroen 1986)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 iedere dag loopt Nya naar
de grot van de vleermuizen
met onzichtbare ogen ziet hij
dingen die voor ons
verborgen blijven
het heldere water is blauw
als de ziener zegt dat
de wraak van het heilige
meer groot zal zijn
een plotseling opstekende
wind brengt reusachtige
golven teweeg
het water kleurt rood
leven verandert in de dood…
Sterfdag.
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.286 In 't haardvuur smeulen turven, murwe geur
Van rottend loof, dat in den slijktuin sopt,
Dringt door de ruitereten, afgetobd
Kreunt zwak de wind, een kind gesteld teleur.
Een herfstdag en een sterfdag... ik herdenk
De dode, die me, in ver verleden, gaf
Dit droeve leven, 't wanend groot geschenk.…
het verdwenen Groninger land
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 het geschreven
woord waar niemand nog iets over wil vertellen
de stilte is sprakeloos en op het zwijgen
na bijna dood, deze dood lijkt zelfs
ontredderd daar er geen graf bestaat
dat veilig in de armen van
moeder aarde de slaap kan vatten
want de angst regeert, zelfs in de vluchtroutes
van dit bestaan…
Blackbird
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
550 Hoe kun je als legende overleven
Een Beatle op z'n oude dag
Als moderne Beethoven
Een bejaarde Schubert
Een Mozart niet gegrepen door een premature dood
Hun repertoire een blijvende humanitaire erfenis
Geïncarneerd genie
Vereeuwigd in de hall of fame
Zijn millionsellers
Paul had alle winden mee
En voer op de getijden
Zang en bas…
Lieflijke oases
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
457 er is een
nieuwe orde
in de maak
jouw lach heeft
al piramides in
de woestijnen
zachtjes geraakt
geïrrigeerd
door beloken
ogen die
de dood met
warme tranen tot
wederopstanding
hebben bewogen
waar zand
weer groent
tot een schitterend
nieuw paradijs
dat in lieflijke
oases tussen eufraat
en tigris gedijt
nog schuurt
hete wind…
Jouw Normandië
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
923 Het strand vol stenen
en ik zoek je stemmen
maar er is geen zonlicht
of zout op de huid
Zo slaan wij dood,
aan een kust kwetsbaar
en ketsbaar de keien
die opspatten wijsheid
die ons zo ontcijferbaar maakt
Ik zal ooit begrijpen
hoe de geur van je armen
ons daar overvleugelde,
rotsen door regen en wind
kiezels werden.…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.
Een traan van de hemel,
de eenzame luistert in stilte,
de kamers van de dood staan open.…
Van dood hout
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 ik zag takken breken
wist ze van dood hout
vluchtend voor de wind
die ze jaren wiegde
in het groen als kind
nog weerspanden zij
al buitelend zijn kracht
caprioolden op de vlagen
maar grondden roemloos
tussen het gevallen blad
waar klein grut
zijn onzichtbare bestaan
krioelde in het donker van
de nacht en volle maan
om blad en takken…
Gong,
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
918 Ergens moest je zijn en overal ben je,
raakte je achter de schermen van de dood?…
Wie met de zon danst
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
1.053 Wie met de zon danst
als een kind
in zomers die
als bladeren verwaaien
kan verdwalen
op de wind
tot aan het graf van
een winterse dood
zal ik de mantel van
herfstvlinders dragen
met vleugel-ogen
zonder vragen
mijn schaduw
vooruitwerpen
in de tijd
waar ik het licht
kan vangen dat
paden plaveid
om rozen te kweken
want geuren worden…