758 resultaten.
DE MISBRUIKTE VRIJHEID
poëzie
3.4 met 32 stemmen
5.033 Doch, vermoeid door 't stadig denken,
zie ik eindlijk voor mij heen.
't Boefje, dacht ik, is gehoorzaam.
En schijnt nogal wel te vreên.
Maar - ik had nog niet vernomen,
wat de stoute jongen deed; -
Hoe hij all' mijn schone boeken,
't venster uit, in 't water smeet! -
Knaap! dat zal ik u betalen!
riep ik op een forse toon.…
Prinses van hoge geboorte
poëzie
3.1 met 21 stemmen
4.089 Ik ben een vermoeide, belaste,
Dus heb ik op de vaste
Beloften uws Konings vertrouwd.'
'Leg af dan uw purperen kleren,
Hier geldt geen macht, geen ere,
Geen rijkdom, geen aardse schijn.…
Het Stormt
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
824 omringende bos
brokstukken
liggen her en der verspreidt
beukentakken vermengt met eiken en dennen
alsof zij van een en dezelfde afstammen
eindelijk bereik ik nat en koud een herberg
warmte komt mij tegemoet
als ik de deur open
een blonde jonge vrouw
waarschijnlijk de dochter van de waard
begroet mij
ze is mooi
maar ziet er vermoeid…
Pelgrimsreize IV
poëzie
3.3 met 12 stemmen
3.584 `Ik kom met lege handen,
Ik breng geen offerranden
Van myrrhe of wierook of goud,
Ik ben een vermoeide, belaste,
Dus heb ik op de vaste
Beloften uws Konings vertrouwd.'
`Leg af dan uw purperen kleren,
Hier geldt geen macht, geen ere,
Geen rijkdom, geen aardse schijn.…
Mijn vader
hartenkreet
3.1 met 19 stemmen
2.934 Even doe ik mijn ogen dicht
In mijn gedachten verschijnt het gezicht
van mijn vader
Het lieve, oude, vermoeide gezicht van pa
De rimpels om zijn ogen, de glimlach om zijn mond
Zijn grijze haar dat langzaam dunner wordt.
In zie zijn lichaam, door ouderdom
en ziekte langzaam wat gebogen.…
Verbannen eruditie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
666 ( voor Marcel Proust )
Het boegbeeld van de geheel vermoeiden, de weerlozen
in een zinlloos tumult, geteisterd door fysiek verval.
Een hoge ziel paradeerde over de puinhopen van een
vluchtig verglijdende tijd en het al te oppervlakkige.
Zijn droevig gelaat werkte als een magneet voor de
vele beelden die hij tijdloos maakte, bezielde.…
HET LIJDEN
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.815 Waar ik mijn oog, vermoeid van traan op traan,
Bij 't flauwe licht der doodse lamp moog' slaan,
Ik zie Gods zegel op des lijders voorhoofd staan
Zijn lot is veilig!
Een wrede slang knaagt aan het menslijk hart,
Zij tiert bij vreugd, maar kwijnt en sterft bij smart.…
Zomaar ineens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
639 Wat had ik graag mijn
vermoeide, zwaar getormenteerde hoofd in haar
schoot gelegd! Hoe lijd ik onder die illusie!…
Dankbaarheid
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
800 Hoe een prachtige zon breekt door de wolken
en schijnt over stad en land waar de glimlach van een kind
eender welke schitteringen tovert op hetzelfde moment luister ik naar de
noot die als stilte klinkt of voel ik een zacht hand op een vermoeide schouder rusten.…
Papa
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.021 Hij drinkt dan, langzaam en vermoeid;
ik volg hem in 't zelfde zwijgen.
Wat onuitspreekbaar in ons bloeit,
dat vaders, zonen in zich weten
Ik ben aangekomen waar jij was
als een echo die zijn weerklank vindt.
Het vreemde wonder, en de pijn
van ouder en van kind te zijn.
Zijn hand beweegt, het glas gekanteld.…
Aan de Winter
poëzie
3.8 met 16 stemmen
2.708 Toen 't groeijend ijs, het dreigend rif,
En de onbetrouwbre luim der winden
De schaar, vermoeid van 't werk des dags,
In banger nacht geen rust liet vinden!
't Zuidwesten vulle, op uw bestel,
Het zeildoek aan de Britsche masten,
Geplant in 't Neerlands zeekasteel,
Dat Sonda's golven sinds omplasten.…
Vaarwel amigo
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
1.633 Voor de laatste keer kraakt de loopplank
onder zijn vermoeide voeten, zoveel golven
hebben zij overwonnen, zoveel leed
als martelende sporen uitgewist.…
RUST NA TOBBEN
hartenkreet
1.5 met 19 stemmen
2.351 De directeur stapt met lange lome passen
vermoeid van zijn werk en zijn spanning
de huiskamer uit, over het terras
de tuin in. Reeds daalt de schemering
en vormt zich een dunne nevel tussen
de struiken achterin de tuin, zo ruim.…
Pauw-Pauw
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
533 En naar dit kinderachtige niveau
kijken dan miljoenen Nederlanders,
voordat ze na het tandenpoetsen
verbitterd en hoogst vermoeid in
hun krakende bedden kruipen.
Dromend van echte westernbeelden,
waarin Peter en Hero een spannend
duel met elkaar leveren.…
Aan de Winter
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.574 Toen 't groeiend ijs, het dreigend Rif,
En de onbetrouwbre luim der winden
De schaar, vermoeid van 't werk des dags,
In banger nacht geen rust liet vinden!
't Zuidwesten vulle, op uw bestel,
Het zeildoek aan de Britse masten,
Geplant in 't Neêrlands zeekasteel,
Dat Sonda's golven sinds omplasten.…
Onmacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Vermoeid raken wij en
het ergste moet nog komen.
Dat doet ons veel pijn en
verdriet.
Het werk van de
verpleegkundigen,
is zwaar heel zwaar,
maar met ons hele
verpleeghart zullen wij
doorgaan voor al die
lieve mensen.
Groots respect hebben
wij voor alle
verpleegkundigen.…
Aan mejuffrouw Agatha Deken
poëzie
3.0 met 20 stemmen
4.775 Geen ziekte, zelfs geen koorts; zo zegt hij nog: ’k Ben wèl;
Slechts wat vermoeid; dit komt van gisteren te preken:
Mijn lief, ’k word wat benauwd - hij richt zich op - ’k ontstel;
’k Vlieg op - hij zwijgt, hij geeft een snik - zijne ogen breken;
Zijn hoofd zijgt op mijn hart - hij ziet mij stervende aan:
’Mijn lieve waarde WOLFF!…
verhuizen
hartenkreet
2.7 met 12 stemmen
4.699 Vermoeid doe ik verder
maar aan wat
aan alles en niets.
Geen structuur, geen besef.
Ik ben overstuur,
de tijd tikt zijn minuten
vervlogen tijd is verloren tijd
en de wijzers lachen.
Hebben wij zoveel gehamsterd
neen dat kan niet
niemand die het ziet
voor mijzelf heb ik niet teveel.…
Stil is de nacht.
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.685 Stil is de nacht en lieflijk blinkt de maan;
Vermoeidheid rust met zorg en vrees en smarte, -
Maar liefde waakt in 't rustloos kloppend harte,
Zij, zij-alleen kan niet ter ruste gaan!
En waar legt Gij het lieflijk hoofd ter rust?
Melieve, waar spreidt u de slaap haar bloemen?…
Ik zonder jou
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
516 De dag komt als een rover
doet de vermoeide ogen zeer.
De zon komt op in zijn pracht
het zelf herkent zich niet meer.
Kan niet geloven dat wat gedeeld
voor de wind blijft, verwaait.…
Jouw licht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 Als je vermoeid bent en beladen
dan spreekt Gods vriendelijk gezicht:
‘Uiteindelijk zijn niet jouw daden,
maar Mijn genade is jouw licht.’…
accusatie; eet slafelijk
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
260 zonder status zwerven moderne slaven
in lompen gekleed door Europese straten
in achterafstegen vallen ze
op massamatrassen dood of dodelijk
vermoeid te pletter
ene P. uit Afrika
dompelt
met blote handen
eindeloos bakkies met plantenstekkies
in geïnsecticideerd water
waarmee
direct fysiek contact
extreem schadelijk is
maar daar heeft…
De Engel en de aardling: oftewel de vernietiging van een Homo sapiens. (3)
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
579 Het werden romantische tijden, hoewel de lieve Engel zeer snel
vermoeid raakte. Hij droeg haar dan en waakte aan haar zijde,
als ze in de middag even moest rusten om weer op adem te komen.
Maar het zat hen niet mee, de vermoeidheid van de Engel was niet meer
te verhelpen, zelfs in de morgen was er nu al een rustpauze ingelast.…
Houden van jou
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.928 Mijn verleden is niet langer zichtbaar, toch zal ze altijd een deel van me blijven
Ik realiseer me dat deze keuze mijn leven drastisch verandert
Dan, na maanden ontmoet ik jou
Je blonde haar
Die sprankelende blik in je ogen
De fonkeling in je blonde haar
Je karakter
Jij, jij overvalt me
Ik draai me om
Naast me lig je te slapen
Vermoeid…
Ingetogenheid
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.389 verwringt:
Zinken in koesterende armen, bij 't plukken der maagdlijke rozen;
Ploegen de lieflijke beemd, d'akker, aan Cypris gewijd:
Vellen de drillende thyrs in de bloeiende hof van Cupido:
Drinken het vuur met het oog, boezem, en lendenen, in:
Zweten een vruchtbare dauw op Venus wellustige gaarden:
Zwijmen, van oogleên en ziel even vermoeid…
Herfst
gedicht
3.2 met 8 stemmen
17.687 Vermoeid, versmeten,
Voor elke daad te ledig, onbemind,
Den slaap te zoeken in dit ene weten:
Dat morgen 't eeuwig eendre herbegint.
Zo is het dag na dagen. Om der wille
Van wat? Van enkle verzen, die vergaan?
En de herfsthemel straalt, waar grote stille
Wolken verheven en doorschenen staan.…
HET GEURIGE VELD
poëzie
3.5 met 6 stemmen
1.684 Hij vluchtte, maar 't vermoeide leven kwijnde
in 't lijf, waarvoor hij zwervend toevlucht zocht.
Toen vroeg de vorst alleen, dat na zijn einde
een geurig veld zijn lijk ontvangen mocht.
Hij stierf en door zijn enkele getrouwen
werd aan de uitgesproken wens voldaan.…
Gramsbergen - Coevorden v.v.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Een bord, 500 m, doet de vermoeidheid wat voelen
nog maar een paar halen
de haven is een van de halve doelen
je geest doet aan vertalen
Nu rest alleen nog de reis terug
naar de Gramsberger haven
je wilt niet falen
dus je gaat er voor
met ferme halen.…
Waar het lichtkind waakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Legde haar handen
op zijn vermoeide hoofd
en nam, zonder vragen,
de schaduw een beetje weg.
Sindsdien leeft zij in hem,
niet als troost alleen
maar als een zachte dwang
om te blijven zien.
En de bloemen —
die weten meer dan zij zeggen.…
Wind in actie
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
970 hij doet scheepszeilen bollen
laat intens guur de golven rollen
zwoel streelt hij zacht haar wangen
op luchtig zomerse strand
opkomend vlaagje schuurt ruw
hoofd lichaam been en hand
dan komt hij opgewonden
pas echt weer uit de hoek
hij stormt over dorpen
vlaktes zeeën en daken
hij zorgt voor angst en onrust
maar verjaagt ook vermoeide…