Alle inzendingen over vermoeidheid

758 resultaten.

Sorteren op:

DE MISBRUIKTE VRIJHEID

poëzie
3.4 met 32 stemmen aantal keer bekeken 5.033
Doch, vermoeid door 't stadig denken, zie ik eindlijk voor mij heen. 't Boefje, dacht ik, is gehoorzaam. En schijnt nogal wel te vreên. Maar - ik had nog niet vernomen, wat de stoute jongen deed; - Hoe hij all' mijn schone boeken, 't venster uit, in 't water smeet! - Knaap! dat zal ik u betalen! riep ik op een forse toon.…

Prinses van hoge geboorte

poëzie
3.1 met 21 stemmen aantal keer bekeken 4.089
Ik ben een vermoeide, belaste, Dus heb ik op de vaste Beloften uws Konings vertrouwd.' 'Leg af dan uw purperen kleren, Hier geldt geen macht, geen ere, Geen rijkdom, geen aardse schijn.…

Het Stormt

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 824
omringende bos brokstukken liggen her en der verspreidt beukentakken vermengt met eiken en dennen alsof zij van een en dezelfde afstammen eindelijk bereik ik nat en koud een herberg warmte komt mij tegemoet als ik de deur open een blonde jonge vrouw waarschijnlijk de dochter van de waard begroet mij ze is mooi maar ziet er vermoeid…
M.A Romers9 november 2003Lees meer >

Pelgrimsreize IV

poëzie
3.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 3.584
`Ik kom met lege handen, Ik breng geen offerranden Van myrrhe of wierook of goud, Ik ben een vermoeide, belaste, Dus heb ik op de vaste Beloften uws Konings vertrouwd.' `Leg af dan uw purperen kleren, Hier geldt geen macht, geen ere, Geen rijkdom, geen aardse schijn.…

Mijn vader

hartenkreet
3.1 met 19 stemmen aantal keer bekeken 2.934
Even doe ik mijn ogen dicht In mijn gedachten verschijnt het gezicht van mijn vader Het lieve, oude, vermoeide gezicht van pa De rimpels om zijn ogen, de glimlach om zijn mond Zijn grijze haar dat langzaam dunner wordt. In zie zijn lichaam, door ouderdom en ziekte langzaam wat gebogen.…

Verbannen eruditie

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 666
( voor Marcel Proust ) Het boegbeeld van de geheel vermoeiden, de weerlozen in een zinlloos tumult, geteisterd door fysiek verval. Een hoge ziel paradeerde over de puinhopen van een vluchtig verglijdende tijd en het al te oppervlakkige. Zijn droevig gelaat werkte als een magneet voor de vele beelden die hij tijdloos maakte, bezielde.…

HET LIJDEN

poëzie
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.815
Waar ik mijn oog, vermoeid van traan op traan, Bij 't flauwe licht der doodse lamp moog' slaan, Ik zie Gods zegel op des lijders voorhoofd staan Zijn lot is veilig! Een wrede slang knaagt aan het menslijk hart, Zij tiert bij vreugd, maar kwijnt en sterft bij smart.…

Zomaar ineens

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 639
Wat had ik graag mijn vermoeide, zwaar getormenteerde hoofd in haar schoot gelegd! Hoe lijd ik onder die illusie!…

Dankbaarheid

netgedicht
2.7 met 26 stemmen aantal keer bekeken 800
Hoe een prachtige zon breekt door de wolken en schijnt over stad en land waar de glimlach van een kind eender welke schitteringen tovert op hetzelfde moment luister ik naar de noot die als stilte klinkt of voel ik een zacht hand op een vermoeide schouder rusten.…
CB16 juni 2021Lees meer >

Papa

netgedicht
4.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.021
Hij drinkt dan, langzaam en vermoeid; ik volg hem in 't zelfde zwijgen. Wat onuitspreekbaar in ons bloeit, dat vaders, zonen in zich weten Ik ben aangekomen waar jij was als een echo die zijn weerklank vindt. Het vreemde wonder, en de pijn van ouder en van kind te zijn. Zijn hand beweegt, het glas gekanteld.…

Aan de Winter

poëzie
3.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 2.708
Toen 't groeijend ijs, het dreigend rif, En de onbetrouwbre luim der winden De schaar, vermoeid van 't werk des dags, In banger nacht geen rust liet vinden! 't Zuidwesten vulle, op uw bestel, Het zeildoek aan de Britsche masten, Geplant in 't Neerlands zeekasteel, Dat Sonda's golven sinds omplasten.…

Vaarwel amigo

netgedicht
2.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.633
Voor de laatste keer kraakt de loopplank onder zijn vermoeide voeten, zoveel golven hebben zij overwonnen, zoveel leed als martelende sporen uitgewist.…

RUST NA TOBBEN

hartenkreet
1.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 2.351
De directeur stapt met lange lome passen vermoeid van zijn werk en zijn spanning de huiskamer uit, over het terras de tuin in. Reeds daalt de schemering en vormt zich een dunne nevel tussen de struiken achterin de tuin, zo ruim.…

Pauw-Pauw

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 533
En naar dit kinderachtige niveau kijken dan miljoenen Nederlanders, voordat ze na het tandenpoetsen verbitterd en hoogst vermoeid in hun krakende bedden kruipen. Dromend van echte westernbeelden, waarin Peter en Hero een spannend duel met elkaar leveren.…
Joanan Rutgers23 september 2015Lees meer >

Aan de Winter

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.574
Toen 't groeiend ijs, het dreigend Rif, En de onbetrouwbre luim der winden De schaar, vermoeid van 't werk des dags, In banger nacht geen rust liet vinden! 't Zuidwesten vulle, op uw bestel, Het zeildoek aan de Britse masten, Geplant in 't Neêrlands zeekasteel, Dat Sonda's golven sinds omplasten.…

Onmacht

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 618
Vermoeid raken wij en het ergste moet nog komen. Dat doet ons veel pijn en verdriet. Het werk van de verpleegkundigen, is zwaar heel zwaar, maar met ons hele verpleeghart zullen wij doorgaan voor al die lieve mensen. Groots respect hebben wij voor alle verpleegkundigen.…

Aan mejuffrouw Agatha Deken

poëzie
3.0 met 20 stemmen aantal keer bekeken 4.775
Geen ziekte, zelfs geen koorts; zo zegt hij nog: ’k Ben wèl; Slechts wat vermoeid; dit komt van gisteren te preken: Mijn lief, ’k word wat benauwd - hij richt zich op - ’k ontstel; ’k Vlieg op - hij zwijgt, hij geeft een snik - zijne ogen breken; Zijn hoofd zijgt op mijn hart - hij ziet mij stervende aan: ’Mijn lieve waarde WOLFF!…

verhuizen

hartenkreet
2.7 met 12 stemmen aantal keer bekeken 4.699
Vermoeid doe ik verder maar aan wat aan alles en niets. Geen structuur, geen besef. Ik ben overstuur, de tijd tikt zijn minuten vervlogen tijd is verloren tijd en de wijzers lachen. Hebben wij zoveel gehamsterd neen dat kan niet niemand die het ziet voor mijzelf heb ik niet teveel.…

Stil is de nacht.

poëzie
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.685
Stil is de nacht en lieflijk blinkt de maan; Vermoeidheid rust met zorg en vrees en smarte, - Maar liefde waakt in 't rustloos kloppend harte, Zij, zij-alleen kan niet ter ruste gaan! En waar legt Gij het lieflijk hoofd ter rust? Melieve, waar spreidt u de slaap haar bloemen?…

Ik zonder jou

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 516
De dag komt als een rover doet de vermoeide ogen zeer. De zon komt op in zijn pracht het zelf herkent zich niet meer. Kan niet geloven dat wat gedeeld voor de wind blijft, verwaait.…

Jouw licht

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 543
Als je vermoeid bent en beladen dan spreekt Gods vriendelijk gezicht: ‘Uiteindelijk zijn niet jouw daden, maar Mijn genade is jouw licht.’…
Hans Kottier26 december 2023Lees meer >

accusatie; eet slafelijk

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 260
zonder status zwerven moderne slaven in lompen gekleed door Europese straten in achterafstegen vallen ze op massamatrassen dood of dodelijk vermoeid te pletter ene P. uit Afrika dompelt met blote handen eindeloos bakkies met plantenstekkies in geïnsecticideerd water waarmee direct fysiek contact extreem schadelijk is maar daar heeft…

De Engel en de aardling: oftewel de vernietiging van een Homo sapiens. (3)

netgedicht
4.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 579
Het werden romantische tijden, hoewel de lieve Engel zeer snel vermoeid raakte. Hij droeg haar dan en waakte aan haar zijde, als ze in de middag even moest rusten om weer op adem te komen. Maar het zat hen niet mee, de vermoeidheid van de Engel was niet meer te verhelpen, zelfs in de morgen was er nu al een rustpauze ingelast.…

Houden van jou

hartenkreet
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.928
Mijn verleden is niet langer zichtbaar, toch zal ze altijd een deel van me blijven Ik realiseer me dat deze keuze mijn leven drastisch verandert Dan, na maanden ontmoet ik jou Je blonde haar Die sprankelende blik in je ogen De fonkeling in je blonde haar Je karakter Jij, jij overvalt me Ik draai me om Naast me lig je te slapen Vermoeid…
JRH8 mei 2008Lees meer >

Ingetogenheid

poëzie
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.389
verwringt: Zinken in koesterende armen, bij 't plukken der maagdlijke rozen; Ploegen de lieflijke beemd, d'akker, aan Cypris gewijd: Vellen de drillende thyrs in de bloeiende hof van Cupido: Drinken het vuur met het oog, boezem, en lendenen, in: Zweten een vruchtbare dauw op Venus wellustige gaarden: Zwijmen, van oogleên en ziel even vermoeid…

Herfst

gedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 17.687
Vermoeid, versmeten, Voor elke daad te ledig, onbemind, Den slaap te zoeken in dit ene weten: Dat morgen 't eeuwig eendre herbegint. Zo is het dag na dagen. Om der wille Van wat? Van enkle verzen, die vergaan? En de herfsthemel straalt, waar grote stille Wolken verheven en doorschenen staan.…

HET GEURIGE VELD

poëzie
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.684
Hij vluchtte, maar 't vermoeide leven kwijnde in 't lijf, waarvoor hij zwervend toevlucht zocht. Toen vroeg de vorst alleen, dat na zijn einde een geurig veld zijn lijk ontvangen mocht. Hij stierf en door zijn enkele getrouwen werd aan de uitgesproken wens voldaan.…

Gramsbergen - Coevorden v.v.

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 568
Een bord, 500 m, doet de vermoeidheid wat voelen nog maar een paar halen de haven is een van de halve doelen je geest doet aan vertalen Nu rest alleen nog de reis terug naar de Gramsberger haven je wilt niet falen dus je gaat er voor met ferme halen.…

Waar het lichtkind waakt

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 258
Legde haar handen op zijn vermoeide hoofd en nam, zonder vragen, de schaduw een beetje weg. Sindsdien leeft zij in hem, niet als troost alleen maar als een zachte dwang om te blijven zien. En de bloemen — die weten meer dan zij zeggen.…
dabda7 april 2026Lees meer >

Wind in actie

netgedicht
3.7 met 19 stemmen aantal keer bekeken 970
hij doet scheepszeilen bollen laat intens guur de golven rollen zwoel streelt hij zacht haar wangen op luchtig zomerse strand opkomend vlaagje schuurt ruw hoofd lichaam been en hand dan komt hij opgewonden pas echt weer uit de hoek hij stormt over dorpen vlaktes zeeën en daken hij zorgt voor angst en onrust maar verjaagt ook vermoeide…