796 resultaten.
De eeuwige reis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Gewist wordt de herinnering aan al wat is geweest;
als onbeschreven blad leren we van de wieg tot het graf.…
Gewoon om te koesteren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 De klimop oogt als een part van hun wieg
zo'n warme plek gewoon in je eigen hart.
Als adem voelt het moment, als een stijgwind
passend bij dit natuurlijke beeld mij toebedeelt
hier kan ik hun wintertooi bijna voelen.
En nu denk ik wel na, geniet het fooimoment
mijn hartstocht wil een vuur gaan ontsteken.…
Paars 2
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 Liggend in 't gras,
luisterend naar de mantra die herhaald,
herhaald
zagen we 't blad van hoge bomen wiegen,
in vezels van ons wezen drong een-hou-van-jou,
snaterend zwermen ganzen overvliegen
om te verdwijnen in de verre verte
zoals gedachten, wensen sterven
Later, boven werden we beolied als babies.…
De stem van de wind
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
468 Wat is het prachtig om te zien hoe takken en
twijgen wiegen met jouw wervelend geluid, hoe de
bladeren ritselen tussen de stilte van je lippen, maar ook
hoe je mij in beroering kan brengen met al je trillingen en golven.…
HET VALT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Het vindt vrede slechts in tederheid, bij het zachte
wiegen der gladiolen in de geile lentewind, bij
bomen die de hemel blad en tak aanreiken.
Maar de aarde met haar zeeën woelt en bidt
aldoor tot het van haar vervlietende heelal.
Onaantastbaar is het zinken, ongenaakbaar
zinkt het rotten, vrijheid voelt het enkel in verval.…
troostvolle herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
738 Het bos is stil
alsof ze zeggen wil
laat me maar even
laat me even in mijn afscheid
van fris groen en beknopte
nieuwigheid
Ze kleurt ervan
ja weet je
ook ik moet loslaten
gevoed en groot gebracht
De wind laat haar zacht
troostvol wiegen
We verwonderen ons
om haar kracht
in stilzwijgend vallend blad
Het bos heeft geen strak…
Openbaar vervoer
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
563 Kedengedeng, kedengedeng,
de coupé wiegt als een wieg voor volwassen dromen.
Zullen we samen ontsporen? vraagt iemand met een knipoog,
terwijl de buurman zijn boterham met pindakaas op zijn hoofd draagt.
In de tram telt iemand de haltes achteruit,
een mevrouw zingt zachtjes: fijn in de trein!…
Wanneer de hemel ademt
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
404 Gedachten wiegen
wolken glijden door de lucht
ik adem rustig
De hemel strekt zich uit,
wolken ontvouwen zich en lossen op in
eindeloos blauw, hun vormen glijden mee met de adem
van de wereld, en ik voel hoe mijn gedachten meedeinen, licht en open.…
Waar de natuur ademt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
16 In je ademstroom word
ik zacht gedragen: water fluistert, wolken
wiegen, aarde verwarmt. O vrije natuur, waar en wanneer
je ook bent, je bent mijn toevlucht, mijn rust, mijn adem, mijn hart, mijn ziel.…
Tussen de jaloezieën door
poëzie
3.9 met 21 stemmen
3.795 Tussen de jaloezieën door,
Die wiegen in de wind,
Zie ik de fonklende zon
In de wuivende tuinen.
En maar één dak van de stad
Zie ik boven het groen,
Eén dak, met een raam -
Maar dat is nooit open.
Wat is achter dat raam,
Achter dat dromende oog?
Is dat een lief geheim -
Of maar een blinde leegte?…
fantasia pax
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
706 en zie, daar op de golven
wiegen fanatici en farizeeërs
hun dood en bleek gelaat.
buiten het lunaire zilverlicht
in het inktzwart plafond
gloeien ontelbare inbouwspots.
zo aangelicht sta ik
in vredige ontroering
op de vrouwvorm van dit eiland
met het hoofd in de nek.
hoor maan, hoor: ik huil je toe.…
god is goed in al zijn namen
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
898 Het is goed om te geloven
god is goed, in al zijn namen
hoe verschillend ons geloof kan zijn
zo anders ons bestaan
Hoe wij zijn opgegroeid
waar onze wieg eens stond
cultuur, geloof en maatschappij
verworden wie jij nu mag zijn
En goed is wie jij bent
een mens met ziel en vlees en bloed
volwaardig dat is jouw bestaan
zo mag je zijn omdat…
Paulusma in de verleiding
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
791 Superstorm in november bij weerman Piet
zo voorspelt hij op zijn blog
voor de zekerheid zelf precies net niet
Piers Corbyn heet de daar vertaalde profeet
volgens Elsevier in de wieg al sterrenkundige*
sindsdien voor zijn daaglijks brood weerkundige
Niemand weet hoe hij werkt en meet
de baas van Weather Report wil alleen kwijt
ik doe het…
Michelbach
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.256 voorheen,
met je eenzame wegen…
Michelbach,
flirtend met de Kyll,
én je Devoons verleden…
hier kan ik staan waar ik wil,
kan ik doen wat me zint,
niemand komt me plagen…
hier zing ik ’t hoogste lied,
hier voel ik geen verdriet,
heb ik geen ‘amarres’…
Michelbach,
zus van Gerolstein,
stad van bruisend water…
Michelbach,
wandelparadijs,
wieg…
Droom-vrouw, kom!
poëzie
2.8 met 16 stemmen
5.609 Windvlugge elfjes, diedeldomdein,
Wiegen zijn wiegje op dromerig refrein.
Zullen er gouden laddertjes maken,
Die tot aan de hemel raken;
Daarlangs komen de engelijn
Die zo graag met mijn kindje zijn
Komen, als vlucht van sneeuwen duiven
Op rozepootjes, met vleugelwuiven.…
Bedumer les
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
507 Droeve plek van mijn geboorte, langs het strakke
Boterdiep, waar een man zich heeft verhangen, in
de kamer van mijn wieg. Vader legt zich toe op
preken schrijven, moeder wordt van zorgen moe.
De oude kerktoren dwingt hen meer en meer tot
zwijgen, alles in de geest van mensenmoordenaar
Calvijn.…
BURGERKRIJG
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.183 De koning was dood; in de wieg lag zijn zoon;
De broeder des konings verlokte de kroon.
Hem schonken de ridders het hoogste bewind;
De bisschoppen kozen en huldigden 't kind.
Hoog vlamde het twistvuur, verwoed streed het volk;
De zoon zocht de vader met strijdbijl en dolk.…
Jij maakte mij tot wie ik ben
hartenkreet
1.3 met 7 stemmen
1.328 Het ultieme gevoel van veiligheid wanneer je haar een kind ziet wiegen.
Jij kreeg daar echter niet de kans voor, want je was er nooit.
Maar jij was degene die me leerde liegen.
Mijn zus zorgde ervoor dat ik kon fietsen.
Zij maakte me dapper zodat ik nu zonder angst mijn wereld verken.…
altijd alles
netgedicht
4.4 met 41 stemmen
2.166 de schemering voorbij wil ik
zoals die laatste nacht
waarin jij weet - elk duister tart
terwijl de dood al spreekt
zo luid dat je mijn hand - mijn hoofd - mijn hart
die hele lange nacht
wiegen wij elkaar tot nooit meer pijn - nabij
beloven wij weer jij en ik
tot ons - in eeuwig samen
Jij bent altijd alles - zei je
zoals toen bij 't bruisend…
Begeerte.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.269 In welke wieg geschommeld?
‘Van hoop, met vrees doorwrocht.’
En hoe in slaap gezongen?
‘Door 't zelfbedrog der smart.’
En waar zijt gij gezeteld?
‘Bij tederheid van hart.’
Wat zijn uw bezigheden?
‘Te staren op het schoon.’
Wat wekt uw felste wrevel?
‘Te flauw een minbetoon.’
Wat is uw hoogst genoegen?…
Ik zie de zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 Ik zie de zon
staan op het strand
de horizon bloedt
waar de zilte zee
rollend het hete zand
bespoelt en bekoelt
wiegend in de gloed
hoop ik en weet
het verschil tussen
hopen en weten
is het grote verdriet
waarom weet jij nog niet
ik laat me omarmen
in zonnestralen
en laat na het warmen
diep adem halen
en adembenemend
wiegen in de…
De Vlinder en de Roos
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
758 en toen hij op haar hartje zat
en van liefde zijn beide vleugels brak
had het roosje spijt
dat haar mooie vlinder niet meer kon vliegen
uit dank zou ze hem voortaan in het zonlicht wiegen!…
Waar het zaad gedijt?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
456 seizoenen schuiven aan de tafel
van hun vruchtbaarheid soms
in schijn, de hemel is slechts
een herschikking van feiten
die mee wiegen in ons kruin
zodat wij vrienden in één lot ?
zijn we van een uitstervend ras?
zijn het alleen de bomen die blijven
ademen uit het zelfde gras geboren?…
Samira zegt sorry
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
469 Zie mij aan, me voici, c'est moi, weet u niet
waar hij stond, mijn wieg, en bij wie?…
Als de dageraad straalt
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
592 In de wieg van het leven waar liefde
in al haar vormen zegeviert terwijl ik vanuit zinderende
ether natuur zal gewaarworden en waarnemen daar er niet veel nodig
is om m'n breekbare-en-kwetsbare in beroering en vervoering te brengen, een raken nabij.…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 Bloemen wiegen zacht
in stilte van seizoenen
nieuw leven ontwaakt
Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem
staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd.
Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren
stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert.…
Lente-hang
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Wieg mij,
schommel mij zachtjes naar de lente toe.
Laat mij verdwalen in hemels blauw
tussen witte schapenwolken
waar d' eerste zonnestralen
mijn huid zoenend bruinen.…
Als een wolk alleen
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
401 Hun gouden rijen wiegen zacht
aan mij voorbij, in verstillende vreugde die spreekt, zonder woorden.
Zelfs golven vervagen in hun
vrolijk licht, en naast hen voel ik iets zachts
in mij ontvlammen — ik lach, ik zwijg, ik kijk — gevangen
door hun aanblik, de wereld valt stil, het hart gaat langzaam stil worden.…
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 Elk lichaam wordt gedragen door het
wiegen van de stille rails. Gedachten strekken zich uit met
het meegaande landschap, alsof alles in mij oplost in het ritme van de aarde.
Trein vertraagt. Het volgende
station verschijnt. Ik adem de frisse lucht,
die zich zacht over mij vouwt.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Onze kruinen vangen het licht
in zachte golven; wolken glijden langs vogels,
sterren wiegen in de avondstilte. Schaduw valt als zegen over
wie durft te blijven, en het geheim van bestaan rust tussen onze bladeren.
Wanneer schemerige nacht zich
vleit tegen onze stammen en schors, houden
we de wereld in zachte, eindeloze armen.…