Alle inzendingen over wiegen

796 resultaten.

Sorteren op:

De eeuwige reis

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 621
Gewist wordt de herinnering aan al wat is geweest; als onbeschreven blad leren we van de wieg tot het graf.…

Gewoon om te koesteren

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 548
De klimop oogt als een part van hun wieg zo'n warme plek gewoon in je eigen hart. Als adem voelt het moment, als een stijgwind passend bij dit natuurlijke beeld mij toebedeelt hier kan ik hun wintertooi bijna voelen. En nu denk ik wel na, geniet het fooimoment mijn hartstocht wil een vuur gaan ontsteken.…

Paars 2

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 485
Liggend in 't gras, luisterend naar de mantra die herhaald, herhaald zagen we 't blad van hoge bomen wiegen, in vezels van ons wezen drong een-hou-van-jou, snaterend zwermen ganzen overvliegen om te verdwijnen in de verre verte zoals gedachten, wensen sterven Later, boven werden we beolied als babies.…
Ralameimaar9 augustus 2022Lees meer >

De stem van de wind

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 468
Wat is het prachtig om te zien hoe takken en twijgen wiegen met jouw wervelend geluid, hoe de bladeren ritselen tussen de stilte van je lippen, maar ook hoe je mij in beroering kan brengen met al je trillingen en golven.…
CB1 november 2022Lees meer >

HET VALT

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 514
Het vindt vrede slechts in tederheid, bij het zachte wiegen der gladiolen in de geile lentewind, bij bomen die de hemel blad en tak aanreiken. Maar de aarde met haar zeeën woelt en bidt aldoor tot het van haar vervlietende heelal. Onaantastbaar is het zinken, ongenaakbaar zinkt het rotten, vrijheid voelt het enkel in verval.…
Dirk Vekemans23 september 2023Lees meer >

troostvolle herfst

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 738
Het bos is stil alsof ze zeggen wil laat me maar even laat me even in mijn afscheid van fris groen en beknopte nieuwigheid Ze kleurt ervan ja weet je ook ik moet loslaten gevoed en groot gebracht De wind laat haar zacht troostvol wiegen We verwonderen ons om haar kracht in stilzwijgend vallend blad Het bos heeft geen strak…

Openbaar vervoer

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 563
Kedengedeng, kedengedeng, de coupé wiegt als een wieg voor volwassen dromen. Zullen we samen ontsporen? vraagt iemand met een knipoog, terwijl de buurman zijn boterham met pindakaas op zijn hoofd draagt. In de tram telt iemand de haltes achteruit, een mevrouw zingt zachtjes: fijn in de trein!…
Dabda24 april 2025Lees meer >

Wanneer de hemel ademt

hartenkreet
1.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 404
Gedachten wiegen wolken glijden door de lucht ik adem rustig De hemel strekt zich uit, wolken ontvouwen zich en lossen op in eindeloos blauw, hun vormen glijden mee met de adem van de wereld, en ik voel hoe mijn gedachten meedeinen, licht en open.…
CB1 oktober 2025Lees meer >

Waar de natuur ademt

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 16
In je ademstroom word ik zacht gedragen: water fluistert, wolken wiegen, aarde verwarmt. O vrije natuur, waar en wanneer je ook bent, je bent mijn toevlucht, mijn rust, mijn adem, mijn hart, mijn ziel.…
CB17 november 2026Lees meer >

Tussen de jaloezieën door

poëzie
3.9 met 21 stemmen aantal keer bekeken 3.795
Tussen de jaloezieën door, Die wiegen in de wind, Zie ik de fonklende zon In de wuivende tuinen. En maar één dak van de stad Zie ik boven het groen, Eén dak, met een raam - Maar dat is nooit open. Wat is achter dat raam, Achter dat dromende oog? Is dat een lief geheim - Of maar een blinde leegte?…

fantasia pax

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 706
en zie, daar op de golven wiegen fanatici en farizeeërs hun dood en bleek gelaat. buiten het lunaire zilverlicht in het inktzwart plafond gloeien ontelbare inbouwspots. zo aangelicht sta ik in vredige ontroering op de vrouwvorm van dit eiland met het hoofd in de nek. hoor maan, hoor: ik huil je toe.…

god is goed in al zijn namen

hartenkreet
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 898
Het is goed om te geloven god is goed, in al zijn namen hoe verschillend ons geloof kan zijn zo anders ons bestaan Hoe wij zijn opgegroeid waar onze wieg eens stond cultuur, geloof en maatschappij verworden wie jij nu mag zijn En goed is wie jij bent een mens met ziel en vlees en bloed volwaardig dat is jouw bestaan zo mag je zijn omdat…

Paulusma in de verleiding

netgedicht
3.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 791
Superstorm in november bij weerman Piet zo voorspelt hij op zijn blog voor de zekerheid zelf precies net niet Piers Corbyn heet de daar vertaalde profeet volgens Elsevier in de wieg al sterrenkundige* sindsdien voor zijn daaglijks brood weerkundige Niemand weet hoe hij werkt en meet de baas van Weather Report wil alleen kwijt ik doe het…

Michelbach

hartenkreet
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.256
voorheen, met je eenzame wegen… Michelbach, flirtend met de Kyll, én je Devoons verleden… hier kan ik staan waar ik wil, kan ik doen wat me zint, niemand komt me plagen… hier zing ik ’t hoogste lied, hier voel ik geen verdriet, heb ik geen ‘amarres’… Michelbach, zus van Gerolstein, stad van bruisend water… Michelbach, wandelparadijs, wieg…

Droom-vrouw, kom!

poëzie
2.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 5.609
Windvlugge elfjes, diedeldomdein, Wiegen zijn wiegje op dromerig refrein. Zullen er gouden laddertjes maken, Die tot aan de hemel raken; Daarlangs komen de engelijn Die zo graag met mijn kindje zijn Komen, als vlucht van sneeuwen duiven Op rozepootjes, met vleugelwuiven.…

Bedumer les

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 507
Droeve plek van mijn geboorte, langs het strakke Boterdiep, waar een man zich heeft verhangen, in de kamer van mijn wieg. Vader legt zich toe op preken schrijven, moeder wordt van zorgen moe. De oude kerktoren dwingt hen meer en meer tot zwijgen, alles in de geest van mensenmoordenaar Calvijn.…

BURGERKRIJG

poëzie
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.183
De koning was dood; in de wieg lag zijn zoon; De broeder des konings verlokte de kroon. Hem schonken de ridders het hoogste bewind; De bisschoppen kozen en huldigden 't kind. Hoog vlamde het twistvuur, verwoed streed het volk; De zoon zocht de vader met strijdbijl en dolk.…

Jij maakte mij tot wie ik ben

hartenkreet
1.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.328
Het ultieme gevoel van veiligheid wanneer je haar een kind ziet wiegen. Jij kreeg daar echter niet de kans voor, want je was er nooit. Maar jij was degene die me leerde liegen. Mijn zus zorgde ervoor dat ik kon fietsen. Zij maakte me dapper zodat ik nu zonder angst mijn wereld verken.…

altijd alles

netgedicht
4.4 met 41 stemmen aantal keer bekeken 2.166
de schemering voorbij wil ik zoals die laatste nacht waarin jij weet - elk duister tart terwijl de dood al spreekt zo luid dat je mijn hand - mijn hoofd - mijn hart die hele lange nacht wiegen wij elkaar tot nooit meer pijn - nabij beloven wij weer jij en ik tot ons - in eeuwig samen Jij bent altijd alles - zei je zoals toen bij 't bruisend…

Begeerte.

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.269
In welke wieg geschommeld? ‘Van hoop, met vrees doorwrocht.’ En hoe in slaap gezongen? ‘Door 't zelfbedrog der smart.’ En waar zijt gij gezeteld? ‘Bij tederheid van hart.’ Wat zijn uw bezigheden? ‘Te staren op het schoon.’ Wat wekt uw felste wrevel? ‘Te flauw een minbetoon.’ Wat is uw hoogst genoegen?…

Ik zie de zon

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 448
Ik zie de zon staan op het strand de horizon bloedt waar de zilte zee rollend het hete zand bespoelt en bekoelt wiegend in de gloed hoop ik en weet het verschil tussen hopen en weten is het grote verdriet waarom weet jij nog niet ik laat me omarmen in zonnestralen en laat na het warmen diep adem halen en adembenemend wiegen in de…

De Vlinder en de Roos

hartenkreet
4.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 758
en toen hij op haar hartje zat en van liefde zijn beide vleugels brak had het roosje spijt dat haar mooie vlinder niet meer kon vliegen uit dank zou ze hem voortaan in het zonlicht wiegen!…

Waar het zaad gedijt?

netgedicht
4.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 456
seizoenen schuiven aan de tafel van hun vruchtbaarheid soms in schijn, de hemel is slechts een herschikking van feiten die mee wiegen in ons kruin zodat wij vrienden in één lot ? zijn we van een uitstervend ras? zijn het alleen de bomen die blijven ademen uit het zelfde gras geboren?…
Pama31 juli 2020Lees meer >

Samira zegt sorry

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 469
Zie mij aan, me voici, c'est moi, weet u niet waar hij stond, mijn wieg, en bij wie?…
Maxim15 mei 2022Lees meer >

Als de dageraad straalt

netgedicht
2.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 592
In de wieg van het leven waar liefde in al haar vormen zegeviert terwijl ik vanuit zinderende ether natuur zal gewaarworden en waarnemen daar er niet veel nodig is om m'n breekbare-en-kwetsbare in beroering en vervoering te brengen, een raken nabij.…
CB14 mei 2024Lees meer >

Tijdloze bloei

netgedicht
1.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 502
Bloemen wiegen zacht in stilte van seizoenen nieuw leven ontwaakt Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd. Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert.…
CB5 januari 2025Lees meer >

Lente-hang

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 530
Wieg mij, schommel mij zachtjes naar de lente toe. Laat mij verdwalen in hemels blauw tussen witte schapenwolken waar d' eerste zonnestralen mijn huid zoenend bruinen.…

Als een wolk alleen

netgedicht
2.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 401
Hun gouden rijen wiegen zacht aan mij voorbij, in verstillende vreugde die spreekt, zonder woorden. Zelfs golven vervagen in hun vrolijk licht, en naast hen voel ik iets zachts in mij ontvlammen — ik lach, ik zwijg, ik kijk — gevangen door hun aanblik, de wereld valt stil, het hart gaat langzaam stil worden.…
CB1 juni 2025Lees meer >

De ochtendtrein

netgedicht
2.5 met 11 stemmen aantal keer bekeken 689
Elk lichaam wordt gedragen door het wiegen van de stille rails. Gedachten strekken zich uit met het meegaande landschap, alsof alles in mij oplost in het ritme van de aarde. Trein vertraagt. Het volgende station verschijnt. Ik adem de frisse lucht, die zich zacht over mij vouwt.…
CB28 augustus 2025Lees meer >

Waar het herfstbos ademt

netgedicht
1.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 427
Onze kruinen vangen het licht in zachte golven; wolken glijden langs vogels, sterren wiegen in de avondstilte. Schaduw valt als zegen over wie durft te blijven, en het geheim van bestaan rust tussen onze bladeren. Wanneer schemerige nacht zich vleit tegen onze stammen en schors, houden we de wereld in zachte, eindeloze armen.…
CB14 oktober 2025Lees meer >