1232 resultaten.
De belofte
netgedicht
3.2 met 67 stemmen
18.777 De tijd passeerde als een klapwiekende duif
en schilderde met zilver door mijn haar,
trok met een minuscuul penseeltje lijntjes, groeven
de fijnste plooitjes in mijn huid, nu ben ik klaar.
Mijn tijd is bijna om, seizoenen zijn voorbij,
ik heb op je gewacht, maar waar ben jij?…
Theo
hartenkreet
2.9 met 34 stemmen
12.657 nu lees ik je naam
op de steen, in zilver
je was goud, broer !…
Collecte
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
995 loop
en bij de mensen binnenkijk
lijkt het even op de uitverkoop
in deze grote nieuwbouwwijk
bloempotten in alle kleuren
souvenirs uit verre landen
bloemen die de boel opfleuren
echt alles is hier voorhanden
ik zie plastic rode rozen
in een aardewerken vaas
gordijnen van viscose
een hondje zonder baas
enorme groene planten
een zilveren…
Gebrand in het vat
netgedicht
5.0 met 26 stemmen
554 jij kende
de hitte van
de vlam die
het glas kleurde
alsof die zo van
binnenuit kwam
juist
natuurlijke
overgangen moesten
als geheel in een
puntgave herinnering
blijven hangen
mooi afgerond
in het zilveren grijs
van het uiterst
neutrale lood dat
gedegen tegenspel
bood aan het weer
in jouw hart
vlamden de sferen
van gebeden…
Verleidelijke vruchten 2
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
3.373 Zwoele hete verleidelijke nacht
liefde die in zilveren schaduw wacht
de geur van rozemarijn en jasmijn
bevlogen erotische sfeer
haar liefelijk lichaam zo teer
hij neemt haar mee in zijn passie
daar weerklinkt de bekende
welwillend ritmisch sonore liefdesmelodie.…
Het park
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
725 er hangt een lachbui boven
een vergeten regenjas
vol verstild verlangen naar
een zilveren meisjeslach
kinderen spelen
tikkertje in het park, de
schemering voorbij
tot zij roodgeblost
berispt door tijd en moeder
heerlijk slapen gaan
vader leest een sprookje voor
over wat er ooit eens was
door het open raam
waait een koele zomerbries…
Weet je nog, liefste
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.201 Vaak brandde de woestenij
Was het land leeg
Bloeide de nacht zonder zin, ijzig
Hunkerden de wortels naar licht,
het droomrood van een teder dagen
Toen kwam jij, liefste
Weet je nog
hoe we dwaalden in het maanlicht
in het zilver van de zee verzonken
zacht vuur uit een dauwkelk dronken
Herinner je je nog
de geheimen die wij elkaar schonken…
Wassende maan
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 De vrouwe van de maan,
vertoont zich in een violette
aangezicht, gedrapeerd
door doorzichtige linten,
een handreiking naar
het geschonden licht,
steekt de kim naar de kroon,
aangelijnd door zilveren tinten,
hoedt haar vluchtige schapen
getooid in wolfse kleren, die
als honden waken en hun taak
verrichten tussen eb en vloed,
ontlokt…
Luisterbericht.
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.420 vergeet mij niet
stuur je lichaam terug
naar die plaats in de ruimte
waar ik wachten mag
als sterrenstof zul je fonkelen
aan het zilveren firmament
je zal mijn blik verblinden
wanneer jij je stralen zendt
je wezen nooit vergeten
in mijn innerlijk weten
verplaatst in vele genen
wachtend door de eeuwen
het leven duurt maar even
in verbondenheid…
Pluk de dag
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
583 In de morgenstond
was er heel even
de schaduw
van de twijfel
een moment van
onzekerheid
toen begon de wind
te fluisteren
dromerig keek ze op
in een wereld
van witte wolken
ontdekte juist
die ene
met dat zilveren randje
toen begon de zon
te schijnen
een warme glimlach
kleurde wangen
in een verrukte blos
met ogen als sterren…
Gevecht
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
603 Een lange stok met zilveren knop,
die glimt in de zon.
Een reflectie
of spiegelbeeld
van vrouwen die verdwenen.
Een echo van het tikken van de stok.
Het tikken van een klok.
De tijd vloog, maar is altijd gebleven.
Zo ook het leven.
Tot op een zaterdag,
de winkels zijn pas net gesloten,
en de stok tikt naar de rand van een perron.…
O, heerlijkheid
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
486 van erfelijkheid
van dag tot dag
keer ik steeds weer terug
naar het beeld
van de zee
opgewonden golven
bedelven mijn dijen en bekken
op goede voet
op zilveren stromen
word ik naar je toegezogen
jij hebt in mij iets ontketend
waar ik in ronddrijf
met vastgeëbde golven
aanraak jij mijn hart
(als het ware)
wanneer ik dorst heb
adem…
Verlangen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 Over de velden golft je haar
als zilver in de vroege ochtendstond
je sluier waaiert met zacht gebaar
jouw frisse adem in het rond.
Verlangend kijk ik uit
naar jouw stralende lach
jouw glans die ik zolang niet zag.
Ik mis je zo, mijn LENTEBRUID!…
Kom laat ons gaan
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.279 Daar op de donkere terrassen
Groeit jonge rijst in zilveren plassen,
De wereld is er jong, en groen.
De bergen zijn er donker blauw,
Zo hooggestapeld in hun bouw.
Zie, aan hun voeten uitgespreid
Liggen de velden neergevleid.
Hier is het dat men weder wéét,
Al wat men in de dag vergeet.…
Apogeum
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
417 Aan het begin van een lange reis
Langs zilveren oevers, over glooiende velden
Zijn bloemen uit honing gehouwen
Om te leven met zachte hand, nog niet tegen elke prijs
Aan het eind van moezijn, van opgeklommen jaren
Van verwilderd bederf en doorvlochten angsten
Blijven lege tafels en stoelen over
Die in ultiem samenzijn stof vergaren
In de…
Helder
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
495 middel van symbool-telepathie
Zij zitten of zij lopen, de Poëten,
Met hun kristallen bol of telescoop
Te zoeken naar signalen van planeten
-of dichter bij- van menselijkheid en hoop
Hun hersen-schijf bevat vergeten woorden
Gerangschikt volgens klankkleur en ritmiek
Die als kometen door hun aura spoelen
Van hoofd naar hart verlopen zilveren…
Een lent van vaerzen
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.152 In dons van wolkjens glijdt ginds
De zilveren sikkel der maan;
Die schijnt een gondel, een bootjen,
Dat vaart op de blauwende baan.
De wolkjens schijnen de golven,
Witgekuifd, met luchtende tint,
En de starren zijn zo schone leliën
Als niemand op aarde vindt.…
Achter mistgordijnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
449 telkens als ik wolken veradem
smaakt lucht naar grondig water
klinkt tijd tussen vroeger en later
in cadans van lijdzaam metrum
dan voel ik weemoed wellen
fijne druppels door poriën gaan
blijf ik achter alle bomen staan
om drentelloos te versnellen
tranen keren tot condens weerom
met zilveren sluiers die 't gezicht
verhullen, want alleen…
Dageraad
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
485 ik lig op bed
kijk door het venster
en hoor de vroege vogels
zingen
de merel slaat in de dageraad
als de rozen glinsterend ontwaken
de zonnespin
weeft ijverig 't zilveren
rag middenin
de met dauw bedekte schors
geurt bloesemregen
in de beschaduwde
laan hellen
de zomermiddag stralen
langs de twijgen
de kruinen af
bloeit de…
ruimte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
812 fonkelende sterren verlichten
donkere mooie nachten
toveren waanzinnige beelden
met fel gekleurde zilveren tinten
de maan heel diep aan de hemel
straalt als een hoeder over het heelal
met haar mantel in goudgele kleuren
dirigeert zij… de sterren bovenal
onbeschrijfbaar in tijd, is de ruimte
of toch misschien niet helemaal
maar dan spreekt…
Stil zingt mijn melodie zachtjes in de regen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Op een morgen waarop zoveel werd verloren;
en veel wat goud leek in zilver werd omgezet.
Een mensenhart kan zwaarder wegen bij
een ontmoedigd doorweekt zijn in de
regentijd. Het gevoel tot een somber
overwegen heeft geen zicht meer op de
nuances van de najaarsspijt.…
Helsteen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 kijken zwijgend toe
hoe de mens een dier is
een kikker in het groot
ze malen niet om de wetenschap
Ai, vers bloed, geef me snel
een helsteen, een gladde puntige
om de wond te ontsmetten, weg
te branden tot een groot zwart gat
De districtsdokter schudt nee
wat denkt meneer wel niet
dat hij geld zou hebben
voor zoiets kostbaars als zilver…
diep in ons verborgen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
681 dit was het huis waar wij
woonden
het veld waar we lagen
in zomergeurend gras
hier was ons tintelende samen
in het milde stille licht waar
we in de verte van onze ogen
argeloze dromen droomden
hier was de geurende aarde
de zoete lucht van oude
lindebomen in de donkerte
van de nacht
hier was het zilveren
stromen van de beek
de spiegeling…
Geen bereik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 schuilde
in vlagen
vertelden de
desolate
stromen hun
herfstige dromen
uit een wereld
die het kleurtapijt
voor morgen legde
als een sneeuwse bui
haar niet bedekte
kou snerpte langs
mijn ogen die ik
toekneep tot een
deja vu uit een ver
winters ervaren
in het verschiet
van licht klonk
vaag kerst in
rood witte melodie
met zilveren…
Dorpsgenoot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
128 Uit de stenen stad nam hij gulzig
groene regen mee, om blauwe velden
te doordrenken met zijn loodzware,
zilveren gieter.
Sombere wolken braken
in bonte, blonde schaduwen
uit het hooggebergte—
een dans met de nieuwe liefde,
zoete heimwee naar beminnen.
In zijn betoverde hart
speelde het plezier.…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 Het duister fluistert geheimen van de maan
een zilveren sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.330 dan wijkt het lange lint van zilver zand
voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed…
Vinho Verde
gedicht
2.6 met 135 stemmen
44.910 zet dit, mijn wijnglas water, voor het raam
en laat het staan, laat het water staan
tot u er niet langer door kunt zien, daardoor
echter, in de welving van het glas
om het water, wel het herfstlicht zilveren ziet
laat het nog een wijle staan, nee, afblijven, laat het staan
tot u door het opgehelderd water opnieuw het glas
niet ziet en door…
KRETA
poëzie
3.8 met 25 stemmen
8.258 Zee lag stiller onder sterrennacht
Dan een gulden vlies, een zilveren vacht.
Iedre windvlaag scheen voorgoed te luwen.
't Zware schip kon zich niet verder stuwen
In het weerstandloze, ijle klare,
En het eiland kwam voorbijgevaren.…
Regendauw en vlinderwolven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
9 Zelfs het dessert verscheen nog vrolijk,
maar onder onheilspellend kaarslicht
dansten bizarre schaduwen
over het zilveren tafelkleed—
waarop reeds wat jus was geknoeid.
Dat liefde de man hongerig maakte
werd nu op pijnlijke wijze duidelijk
hartstocht met huid en haar verslonden
terwijl regendauw op het raam huilde.…