925 resultaten.
Het weggeven van andermans goederen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 ik kijk omhoog er hangt
een boog avondrood in de lucht
zo zoel en zacht, o wat een pracht
deze stille
vredige avondschemering
waar hooggezeten de zangvogels afdalen
langs twijgen glanzend in de avondzon
de hemelkleuren zichtbaar voor 't oog
in ziekte en gevaar
van het in nood verkerend leven, en het voelt
alsof alle troost is weggenomen…
Onverwachts
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
663 Daarna apte vriend iets
over zijn auto
die niet goed reed meer
dat een andere keer
beter uitkomen zou
of ‘k dat begrijpen wou
Ik belde vriendin weer
dat ‘k toch mee en of op tijd nog
We reden naar het station
stapten toen op het perron
ruim drie minuten op tijd
We ontmoetten de gids
zagen gevels en witstenen huizen
ronde bogen…
Waar de stilte spreekt
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
634 Ze boog zich jarenlang
naar wat gepast leek, wiste zichzelf in
het verstikkende rumoer van wat 'hoort', maar in de stilte,
waar prikkels niet regeren, ontkiemt ze — puur, ongeslepen en onverbogen.…
Solo (java)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.020 De poort is een doorgang zonder deur
een boog van haveloos pleisterwerk
waarachter een immense leegte schuilt
het ommuurde paleisterrein
Koetshuizen, galerijen en een enkele toren
relikwieën uit een roemruchte tijd van weleer
wel honderd rijtuigen die er paradeerden
vertrekken verlaten, de ruiten
gebarsten
lange tafels waar Soekarno…
Vrij…
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
6 Reed de trein wederom in strakke lijn
het draaide alleen om zijn station
zijn mondhoeken bogen diep somber
rake woorden lachte hij luid
want hij wilde niets met haar delen
zij wilde weg, dus zocht ze het maar uit.…
Een stukje wereld…
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.523 zwaar-tintig loof
Met forse donk’ring uitstaat tegen ’t licht
Van de avondlucht, mat-blauw met zweem van groen;
Een eindje hei als smeltend violet
In zachte hulling van omwaad’mend paars,
Een heuveltje, op welks gele kop van zand
Wat schaarse zwarte struiken en een stam,
Van kruin beroofd, armoedig en alleen:
En over alles buigt zich zacht de boog…
Zomaar een nymfomane
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.400 leek haar wel aangenaam
nu flirt ze hier met mannen
verwent hen ´s avonds laat
ze oogt echt heel ontspannen
geniet steeds van de daad
laatst trof ze op een maandag
de man van haar vriendin
hij was plots totaal van slag
dacht direct aan zijn gezin
ze stelde hem meteen gerust
sloeg een arm om hem heen
toen zijn onrust was gesust
boog…
confetti
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
2.984 na schooltijd rook ik het strijken van overhemden
en thee die jij mij schonk
ik smaakte de geborgenheid van warmte die ik dronk
bij vuurhaard en gezelligheid
je boog zo zwaar in het strijken van die stapel kleren
je mond bewoog niet snel maar kon mij toch bereiken
jouw dagen telden teveel kruimels
die je voor het vallen al wilde vegen
jouw…
De vergeet-mij-niet
poëzie
2.8 met 36 stemmen
3.986 En naar het beekje van de weiden
Boog zich mijns liefjes engelhoofd;
Daar zal de plant geen straal meer spreiden,
Zij werd van hare kroon beroofd.
Liefje in de weelge weiden
Stak ‘t blauwe takje aan mijn hart,
Zij dacht aan ‘t uur van gaan en scheiden
En al haar lust verging in smart.…
Kind zijn in China
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
486 Ze boog haar hoofd en huilde bittere tranen
Was ze ondankbaar ?
Haar kleine jongen was een zegen, waarom
kon dat niet genoeg zijn voor haar ?
Maar elke keer als ze haar ogen sloot dan
wenste ze zich nog een dochtertje, met wapperende
zwarte haren.…
Liedje van de Zee
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.165 levend
met de vogels die er waren
en hij zong voor haar een liedje
van de zee - melancholiek
hier was de hoedenman alleen nog
met zijn vingers en zijn snaren
waar hij zong van lange zomers
die hij van haar wou bewaren
en aanraakbaar bleek zij even
in wat wind er achter liet
om er zijn tranen mee te drogen
van zijn weggewaaid verdriet
Hij boog…
Herdenking kamp Ravensbruck (II)
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
1.019 Kijk, ze hebben ook handen
gewoon ogen, wenkbrauwen
als bogen net als wij.
De hemel heeft me beloofd dat voor elk geroofd kind
het firmament voor ’t stoffelijke een beminde
zonnestraal en ster teruggeeft.
Een ademstoot herbeleefd in de mond
van een ander op de tocht in leven laat ontluiken.…
De herdersstaf
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.571 Ik boog mij zingend tot hem over,
Dien kloeke telg van de oude es,
En ras verloor hij schors en lover
Onder het knarsen van mijn mes.…
DE DICHTER TOT DE EINDLOOSHEID
poëzie
5.0 met 3 stemmen
911 En wanneer ik zing,
Stijgt mijn zang als ring
In steeds wijder, teerder bogen,
Zevenkleurig overtogen,
Of zij U omving.
Heilige eindloosheid,
Buiten ruimte, buiten tijd,
En het weerspel harer glansen
Met de maatstaf van Uw dansen
Werd inééngereid.…
Hij zat daar, altijd
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
547 Leeg is de plek nu, waar ie zat
Stil is het er ook
Ik betrap me op het muntje in mijn hand
Wat normaal met een boog
Belandde in zijn pet,
Dag speler, dag pet.…
Een zee vol gevaren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
494 Op zoek naar de regen-
boog ondergaat zijn ziel de levens-
cyclus van de zee.…
dakloos
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
666 ik leef bij de rivier
ik slenter daags de glooiing langs
onder dak van zon en wolk
bruggen zijn m’n vrienden
ik slaap met hun gespannen bogen
hun kruizen van geklonken staal
ik duld het dreunen van hun dek
voel des nachts hun draden trillen
mijn beste vriend is een betonnen viaduct
dat voortdurend onder spanning staat
het wiegen van…
Beloofd is beloofd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 Met bijna gesloten ogen leken ze te dalen
de bekende engelen uit de hoge bogen zich
over de kalmte in mij, die er is sindsdien is.
De dag de plek en het exacte tijdstip, ik kan
het me nog in elk beeld steeds herinneren
naast ook je wens, nee je wensen voor mensen.…
Nu de getouwen zijn gestorven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 schemer door de straten
En luisterde naar een geweven cadans
Als vermoeid van overpeinzing werd ik
Bevangen door deze industriële dans
De straten ademden een zacht dreunen
Een mechanisch kreunen van staal dat leefde
Het wrong zich gestaag in mijn genen
Dat een ritme in mijn hartslag weefde
De donkerte was met mijn lot begaan
Vol eerbied bogen…
De echo van een regenboog
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
435 Een donkere lucht
zeven kleuren fluisteren
door de harde stad
Nu de boog rust in het
geheugen van de aarde, blijft de lucht
nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur
laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen.…
Ontvlieden
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
131 ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok
een van de gevlochten pilaren van de oversteek
en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af
de beide kanten van onze enige dorpse meander
(ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek)
.…
Tepelstreeltje
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
2.562 Ze boog in een torenkamer voorover
De vlecht viel als een geknoopt laken
Voor de ontsnapte die terug wil
Dan klimt de kikkerprins naar haar hals
Op karakter en zwemvliespoten
De haarwortels houden het nipt
Maar haar grimas getuigt
Ter hoogte van de vensterbank
Knipt ze de streng door
De ballast valt met een ijselijke gil
Zo blijft…
Buiten
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.858 En sla 'k, zo liggend, dan mijn oog
Naar 't helderblaauw van 's hemels boog,
Om 't koestrend zonlicht in te drinken,
Dan is 't, of in die zee van gloed
Mijn ziel wil zinken en verzinken,
Tot ze in de Hemel landen moet.…
Haar naam ging hier voorbij
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.003 spon
langs lege straten waar ik ging
om hard haar naam vooruit te schreeuwen
als een lofzang op de vrede
die zij steeds in stilte zond
Er stonden mensen voor het raam
die mij terecht hebben gewezen
of het stiller hier kon zijn
en ach- ik hield er toen mijn mond
want zij begrepen eens te meer
hoe loos haar naam hier soms kon wezen
en dus boog…
Verleidelijke geheimen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
551 los te laten vallen
krullen dansten in de wind
heel stil stond ze nu
roerloos
haar handen gevouwen
als in een smekende bede
aan de schepper van het heelal
of was ze aan het dromen
hij wist het niet
maar suste zijn geweten
hij keek naar de vrouw
van een ander
meer deed hij immers niet
doch hij behaagde
de wind wakkerde aan
ze boog…
Bij muziek
poëzie
2.7 met 7 stemmen
1.596 Muziek, waarbij ik dromend luister,
Hoe voert naar vroeger gij terug,
En welft U over 't duister
Tot koene bogen van een broze brug...…
Er bestaat geen verlies van tijd.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
757 Zomers snuiven we het vluchtige meel
van molenstenen, malend onder de
wieken van de molenaar, Poëzie
waait door beide manen, verlustigd
in de schaduwen van korenschoven,
patronen van de toekomst zijn vervangen
in wat ons verder onderscheidt, raakt de
verwondering meer bevlogen, waarop
nog fraaiere bewoordingen kan bogen,
er bestaat…
het water van de Amstel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
618 het water spiegelt het ornament van panden
lichte kringen vloeien over schaduwkanten
water voert straten en bomen met een boog
naar een overbrugging van zijn loop
de dag roeit aan de oevers lange slagen lawaai en
getoeter aan een hoge draad worden trams zingend
door de stad gedragen een woonplaats onzijdig en groot
over het water verglijdt…
Kent gij het land?
poëzie
4.0 met 2 stemmen
908 Op zuilen rijk en hoog
verheft de zaal haar trotse, brede boog.
Het marmer leeft, de beelden zien mij aan:
wat heeft men u, onschuldig kind, aangedaan?
Kent gij het wel?
Dáárheen, dáárheen,
richt ik met u, Beschermer, mijn schreên.
Kent gij de berg met 't steil en kronklend pad?…
Eet smakelijk
gedicht
4.3 met 3 stemmen
5.988 asbakje bleef leeg
op het dikke ronde tafelblad
waarop tussen de middag door oma ene pan met vette kippenvleugels
en een schaal prei in maïzenasaus en aardappelen werden gezet
opa zei dat ik de juslepel dieper door het vet moest halen
het donkere is het lekkerste
mijn sokken speelden met
de barokke houten poten van de tafel
volgden de bogen…