Ontvlieden

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok
een van de gevlochten pilaren van de oversteek
en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af
de beide kanten van onze enige dorpse meander
(ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek)
.
en verhelderd oppervlak duidt de hoogte
van het water aan, soms spiegelend,
immers het daglicht ligt nog her en der in de week,
het kan zijn gelijk een schijn, maar dan wiegend
veroorzaakt onder invloed van de ontstane droogte
.
onder mij danst een blad aan een steel
zij buigt op een neer, voor mij, zo hou ik mij voor;
in wezen is zij op weg naar het oplichtend oppervlak
.
maar knikt als het ware gedienstig, met wat élégance,
doorheen de regelmaat van een rimpelige stroming,
aangemoedigd door reeds menig ontstegen stengel
en met in haar aard besloten wilskracht,
derhalve biedt deze beloftevolle ochtendstond haar
en elk ander groeiend gewas menig ontvliedende kans

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 23 augustus 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

verwondering

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9