1044 resultaten.
Lieve Pa En Ma
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.533 Veel zoeter nog dan Jaffa's zijn die vruchten
En zacht weerklonken echo's van haar zuchten.
Ze was wel vegetarisch, maar àla.…
Pastorale
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
712 -
Als Virgo prima vera laat verschijnen
en Flora verzenmaker wordt in kleur
als een versificator pastorale
komt Veritas tevoorschijn in de verzen
Dan schuilt zijn eigen waarheid in
poëmen
ex libris, als het wezen van zijn taal
en met hem spreekt ook Echo's stem boekdelen
aan deze zijde van de hemelboog
Als Iris in fictivistan hem…
zonder oordeel
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
404 lieve aanstaande
moeders een
verdriet bij
sommigen in
hun hart
toch enig
paniek
gespannen voor
de voordeur
van de
abortuskliniek
een emotioneel
verhaal
echt gebeurd
allemaal
het vond
plaats in
een ziekenhuis
de zuster
van niets
wetend de
echo voorbereid
geheid
de moeder
was somber
na 3
dode foetussen
niet meer…
Goochelvogel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 In zijn kraaloogjes schemert
een echo van het eerste godenrijk
terwijl hij langs de vastgeroeste
scharnieren van de blinderingen hipt
bekijkt hij de vogelkooi vanaf
de binnenkant en regent het wonderen
in zijn bakje voer zijn bakje water
en de stemmen in zijn alerte kopje
die net als mijn hoofd teder knikt
naar een helderziende vrouw…
jaagt nu het kwaad de zinnen aan
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.249 ik heb het boek opengedaan
het zwart van bladzijden gelezen
waar wit eens had gestaan jaagt
nu het kwaad de zinnen aan
in het ruisen van mijn bloed
fluisteren de echo's hun relaas
haat klopt in de slapen van mijn
hoofd een gevaarlijk rode waas
letters dansen voor
mijn ogen hun macaber lied
de waarheid wordt gelogen
de werkelijkheid…
mijn schaduw deelde zich
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.257 mijn schaduw deelde
zich en stapte uit het
donker van de nacht
echo's van onhandelbaar
klonken bedreigend zacht
de eerste schrik
verlamde en nagelde
de voeten in het zwart
de splitsing was volkomen
ieder deel stond nu apart
zolen op de grond
de rest gewoon illusie
mijn geest verdroeg
niet deze werkelijkheid
maakte schreeuwend…
Immense stilte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
407 geruisloos
daalde de
immense stilte op
de wereld neer
decibel voor
decibel verdween
en nam de
laatste echo mee
naar het
waarheen
liet zich raden
in eeuwig dalen
ver weg van het
wanhopig gegil
en geschreeuw
om communicatie
armen klagen
de hemel aan met
beschuldigende vingers
roepen zijn naam
maar de atmosfeer
palmt de geluiden…
Ideale vrouw
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
537 Geen muze is grazieuzer dan zij
haar stem klinkt als een echo tussen de bomen
een wondere vogelzang om alleen bij te dromen
als ik haar hoor of zie wordt ik blij
ze is van mij.…
Weerstand
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
381 Iemand lacht in een andere kamer,
ik hoor het als een echo in een lege inbox.
De regen valt, zacht als een vraag die niemand stelt,
op ramen vol vingerafdrukken en plannen die niet doorgaan.
We oefenen in verdwijnen:
achter schermen, onder dekens, tussen regels door.…
Volmaakt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 Jouw stem is muziek, die de stilte verdringt,
de mijne valt stil, tot een echo die zinkt.
Jij bent volmaakt, en ik, een vergissing,
een rafel in de nacht, een eindeloze wrijving.
Toch reik ik naar jou, al weet ik het wel,
volmaaktheid blijft een hemel die ik nooit bereiken zal.…
Nagelbijten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
346 Elke beet een echo van verloren tijd,
elke splinter een herinnering
aan woorden die nooit klonken,
aan liefde die ik altijd miste.
Mijn vingers bloeden,
maar de pijn is slechts een vage gids
in een wereld die voorbijgaat
zonder te wachten,
zonder te vergeven.…
Kaart zonder rand
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
206 Er is geen laatste steen, geen hek,
geen punt waarop de echo zwijgt.
Ik ben de wandelaar en het ravijn,
de weg die zichzelf pas tijdens het gaan
steeds weer opnieuw verklaart.…
Spiegel
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
259 Je draagt iets dat niet van jou is—
trekken, blikken,
een echo van iemand
die ooit ook dacht
dat tijd wel zou wachten.
Maar tijd wacht niet.
Ze kijkt niet terug.
Ze neemt alleen af
wat jij niet hebt doorgegeven.
En ergens
is er een mogelijkheid
die nooit zal bestaan
omdat jij haar niet hebt toegelaten.
Geen kind.…
Tranen van het oude dier
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
119 nabijheid van het eeuwenoude leed
dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten
in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen
mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen
hoe rivieren worden vergiftigd met het blauwe gif
romantische dromen vergalt door kopieergedrag
Wij zijn de architecten van ons eigen zwijgen,
gevangen in de echo…
Nachtwoud aan het oeverland
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
172 Het matte licht der rust daalt neer
waar gouden bladeren zachtjes sterven
ik zocht jouw blik nog éénmaal weer
om milde troost voor ons te werven
te lang bewaarde ik het zwijgen
uit diepe eerbied voor de plicht
terwijl de nieuwe wensen stijgen
naar 't nachtwoud in het oeverlicht
In droeve herfstwind van weleer
klonk reeds de echo van de…
PRUDE AU MATIN (1)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
488 Toen de maan langzaam verbleekte
ontwaakte Hera uit een wulpse droom
zedig en traag schikte ze haarzelf in de plooi.
Welluidende merelklanken
en jubelende leeuweriken
streelden haar slaperige oren.
Hera’s soezen werd wreed verstoord
een woordenbrij gijzelde haar rust
kaapte haar dromen.
Oeverloos gebabbel had kop noch staart
leidde…
Herdenken
poëzie
3.3 met 24 stemmen
4.244 o te wenen,
Zich in lach en tranen geven,
Tot te lachen of te wenen
Wordt der lichte ziel om 't even:
O te wenen, o te lachen
Tot de neevlen zijn doorschenen,
En haar wenen wordt als lachen,
En haar lachen is als wenen:
Land van lachen en van schreien
Tot de stille dood haar strekte,
Waar haar smart en haar verblijen
Al de zuivere echo…
ware liefde
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.468 hier leef ik maar droom ik weg
naar jou die ik eens zal vinden
zullen we elkaar ooit zien
is het wachten de moeite waard
zo schrijf ik je simpel een brief
weet dit blijft volslagen anoniem
tot levensvatbaar woord bewogen
het geluk in enkele zinnen
in een gloed te zullen verklanken
wees een echo in gedreven koper
dat het komt de tijd vooruit…
Nagalm van een liefdeslied
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
2.506 Als de stilte koel mijn ziel beroert
En de leegte door mijn lijf voert
Zwelt jouw kielzog op van oud zeer
En slaat helle lucht mijn blik neer
Diep begraven, reeds vergeten
Onder 't puin en half vergaan
Bedek ik, mijn wil verbeten,
Het pad dat wij zijn gegaan
Echo's van een stil verleden
Nagalm van een liefdeslied
Deze weg, eens platgetreden…
mijn nieuwe huis
netgedicht
3.3 met 43 stemmen
7.308 ingepakte dozen
mijn ogen dwalen in het rond
in hoeken blijft mijn blik nog pozen
mijn hoofd gericht naar het plafond
ik luister naar de nieuwe klanken
hoe kleppert deze brievenbus
ik leun vanuit de vensterbanken
en geef het raam een stille kus
mijn heimwee mag niet langer duren
ik tel de treden van de trap
de stilte van de kale muren
de echo…
Vrede met mezelf
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.087 ik zocht mezelf
alleen, in de stilte
maar het klikte niet zo goed
vervreemd als ik was
na jaren lang dwalen
tot ik wat verder keek
dan mijn eigen spiegelbeeld
ging graven in de puinhopen
van mijn verleden
toen vond ik tussen mijn eerste rimpels
wat restjes vreugde en vrolijkheid
hoorde ik als een echo
mijn spontane lach
daarna kwamen…
VLEERMUIS
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.469 plooit als een sierlijk membraan
Gereinigd en ingevet
Spaarzaam behaard
Een netwerk van zenuwen en kloppende aders
De vleugel treft doel
Gespierd in de schoudergordel
Wiekelt hij als een torenvalk
Wacht een tel op de stille prooi
Plukt hem van een twijg
Als een grote, zwarte vlinder
Schiet hij door een wirwar van takken
Het oor leest de echo…
Aangespoeld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
190 De golven dragen wat de oever achterliet,
een verre echo sterft langzaam in de nacht.
Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet,
terwijl de koude stroom geduldig op je wacht.
Het zand omsluit de rust die je tenslotte vond,
de nacht trekt langzaam haar donkere sluier dicht.…
Het aardse nat
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
463 de melodie van de toekomst
klinkt in de schatkamer van jouw hart
je weet hoe vreemde noten moeten klinken
wanneer het verdriet ontdooit
zullen de engelen over blijdschap zingen
met dat prachtige lied over vallende sneeuw
er is niet anders in de wereld
dan de blanke nuchterheid
van jouw beminnelijke ziel
ik ben het aardse nat
de echo…
opstijgen om te dalen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.433 ik dacht in de echo
nog kussen te horen
maar het was de valse hartslag
met hijgende tranen
zweefde al in mijn hoofd
zonder al te vallen
voelde nog wel de aarde
was de hoogste riggel
van de stenen rots
in zwart/wit of minstens grijs
flikkerde de dolgedraaide film
alles als grabbelton voorbij
uitpakken. uitpakken
ja nu.....…
levensrealiteit
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
724 gefascineerd bleef hij kijken
gevangen in een menselijke kramp
van nieuwsgierigheid bewegingloos
begreep hij wat er ging gebeuren
hij dacht nog aan morgen
zag daarbij gisteren of
wat daar voor doorging
maakte nieuwe plannen
met de geur van verbrande synapsen
en echo's van flarden bewustzijn
in verstard grijnzende ogen gevangen
ging hij…
protestman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 hier is de wereld klein
er staan muren rond
onneembaar zonder moker
die geen mens meedraagt
voelen wij ons veilig, wij
zijn een eiland en jij
ergens anders
hier worden platen gedraaid
grijs en wijs en versleten
klinken hier de oude echo's
van eigenzinnigheid, wij
weten van het weten wat
er te weten valt
en als wij dan plat gaan
voor…
de woeste hoeve 1945
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
671 in het bevrijdingsjaar klinken
dodelijke schoten in de stille bossen
van de Woeste Hoeve bij Apeldoorn
niemand beseft nog de echo
niemand herkent de generaal
wiens leven langzaam wegvloeit
hij die beschikte over leven en dood
wiens pen gedoopt werd in bloed
om doodvonnissen te bekrachtigen
honderdzeventien mannen kwamen daar
verdeeld…
Hemelsblauw
hartenkreet
4.6 met 26 stemmen
1.970 Bol en vol van verlangen
Streel ik je zacht lief kind
Spartel maar lekker rond
Nu jij de ruimte nog vindt
In meer dan zes maanden
Werd jij een deel van mij
Kind van mijn grote liefde
Stoei je nog speels en vrij
Vol tederheid glimlach ik
Als ik naar jouw echo kijk
Lief zoontje mijn mannetje
Jouw leven maakt mij rijk
Mijn buik is jouw…
mocht hij
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.823 alleen
met haar en hij
voor haar wilde
maar niet kon
waar is er nog
een wereld vol poëzie
en niemand om te delen
wat in hem wroette dan
zijn vergeten Verdano
een geweten Daar Dan
en durf niet huilen
om wat dan nog
nu is er troost voor iedereen
die graag vlinders zag in
een tuin die al verwilderd
niet te onderhouden was
en een echo…